Το παραπάνω το διάβασα ως πρωτοσέλιδο σε μια εφημερίδα που ήταν κρεμασμένη σ’ ένα περίπτερο. Προσπάθησα να την ανοίξω για να διαβάσω το «άρθρο», αλλά με είδε ο περιπτεράς και με σταμάτησε ζητώντας μου 2 ευρώ για να την αγοράσω. Εγώ πού να βρω 2 ευρώ; Ως δάσκαλος δουλεύω ο φουκαράς. Φτώχεια καταραμένη … Έτσι, την «έκανα» με ελαφρά πηδηματάκια!
Από τότε μού δημιουργήθηκε βαρύ ψυχικό τραύμα, γιατί δεν έμαθα πού πάει η τρέλα. Για να το ξεπεράσω έπρεπε να μάθω οπωσδήποτε τα «στέκια» της τρέλας. Έτσι, αποφασιστικά και χωρίς ντροπή, όταν το θυμόμουν, ρωτούσα τους διαβάτες περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας:
«Συγγνώμη, κύριε. Μήπως γνωρίζετε πού πάει η τρέλα»; Εκείνος γούρλωσε τα μάτια του και είπε: «Και πού θες, ρε, να ξέρω εγώ; τρελός είσαι»;
Ααααα! Μπα! Καλύτερα να ρωτάω γυναίκες. Είναι πιο ευγενικά πλάσματα: «Συγγνώμη, κυρία. Μήπως γνωρίζετε πού πάει η τρέλα»; Εκείνη στάθηκε, έβγαλε ένα ευρώ και μού το έδωσε. Με είχε περάσει για ζητιάνο! Απομακρυνόμενη από μένα, πρόσθεσε: «Ο τρελός με την τρελάρα του, γεμίζει την κοιλάρα του». Πάλι είχα αποτύχει…
Αποφάσισα να ρωτήσω κάνα παιδί και πήγα και περίμενα στα κάγκελα ενός σχολείου να χτυπήσει το κουδούνι του διαλείμματος, για να βγουν τα παιδιά στην αυλή. Σε λίγο χτύπησε και τα παιδιά ουρλιάζοντας ξεχύθηκαν στην αυλή. «Εεεεε! Εσύ, παιδάκι, μήπως γνωρίζεις πού πάει η τρέλα»; Το αφιλότιμο, αντί να μού απαντήσει, πήγε βολίδα προς το γραφείο της διεύθυνσης του σχολείου. Σε δέκα λεπτά έφτασε μια κλούβα με πέντε «Ράμπο» που, αφού μού έβαλαν χειροπέδες, με πήγαν στο Α.Τ. της περιοχής. Μέχρι εκείνοι να διαπιστώσουν ποιος και τι είμαι και να περιμένουν και τη γνωμοδότηση της Εισαγγελίας καθόμουν σε μια καρέκλα και περίμενα. Τελικά μετά από 5 ώρες μ’ άφησαν ελεύθερο.
Έφτασα σπίτι μου κουρασμένος και απογοητευμένος. Ξάπλωσα, άνοιξα το ραδιόφωνο αρχίζοντας να σκέφτομαι τις πιθανές αιτίες της αποτυχίας μου. Μετά από καμιά ώρα, τη στιγμή που από το ραδιόφωνο ακουγόταν το τραγούδι «ας τον τρελό στην τρέλα του…» πετάχτηκα όρθιος, καθώς κατάλαβα! Δεν έφταιγαν οι άνθρωποι! Έφταιγα εγώ, γιατί έκανα λάθος ερώτηση! Εεεεεμ! Βέβαια! Τι θα πει πού πάει η τρέλα; Έπρεπε να γίνει πολύ πιο συγκεκριμένη η ερώτηση. Έτσι, ανανεωμένος και σίγουρος για τον εαυτό μου βγήκα, την επόμενη μέρα, πρωί πρωί στους δρόμους και έπιασα «δουλειά»:
Ρώτησα πρώτα έναν οδηγό αστικού:
-Συγγνώμη, κύριε. Πάει η τρέλα στα αστικά;
-Πάει πού και πού. Όχι συχνά …Έχουμε κάτι «δύσκολους» πελάτες που μας αναγκάζουν να προσέχουμε, ιδιαίτερα, όταν οδηγούμε, επειδή μας αγανακτούν με κάποιες παράλογες γνώμες…
Ήμουν ενθουσιασμένος, καθώς ανακάλυψα το πρώτο στέκι της τρέλας, έστω, κι αν δεν ήταν από τα βασικά. Έβγαλα το μπλοκάκι σημειώσεων που ‘χα στην τσέπη του πουκαμίσου μου και σημείωσα: «Νο 1. Αστικά – καμιά φορά».
Κατόπιν μπήκα σ’ ένα τεράστιο γραφείο που έγραφε: «Ένωση των απανταχού Ελλήνων προέδρων». Θα υπήρχαν πολλές χιλιάδες τύποι εκεί μέσα. Ρώτησα τον πρώτο που «έπεσε» πάνω μου:
– Συγγνώμη, κύριε. Πάει η τρέλα στους Προέδρους;
– Όχι σε όλους, αλλά πάει. Είναι και κάποιοι που τονίζουν κάθε τόσο πως έχουν «πλάτες»…
«Νο 2. Απανταχού Έλληνες πρόεδροι – μερικοί».
Περπατώντας βρέθηκα σε μια πλατεία που έγραφε: «Πλατεία Συντάγματος». Ρώτησα κάποια που μόλις έβγαινε από την πόρτα του τεράστιου κτηρίου που υπήρχε εκεί:
– Συγγνώμη, κυρία. Πάει η τρέλα σ’ αυτό το κτήριο;
-Άνθρωπέ μου, εξωγήινος είσαι; Αυτό το κτήριο είναι η αντιπροσωπεία της τρέλας!
«Νο 3. Μεγάλο κτήριο στην πλατεία Συντάγματος – πάρα πολύ.
Μέχρι το βράδυ βρήκα αρκετά στέκια της τρέλας. Έτσι ανακάλυψα δυο πράγματα:
-Πως η αντιπροσωπεία της βρίσκεται στην πλατεία Συντάγματος.
-Πως η τρέλα δεν πάει στα βουνά.
Υ.Γ.: Δε γράφω πού αλλού ανακάλυψα πως πάει η τρέλα, γιατί μπορεί να με πάρετε για τρελό!
