Η Ακολουθία του Νιπτήρος στη Χαλάστρα, χοροστατούντος του Μητροπολίτου κ. Παντελεήμονος

Το εσπέρας της Μεγάλης Τετάρτης, 16ης Απριλίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νιπτήρος και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών στη Χαλάστρα.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε: «Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμέ μιμεῖσθε».Λίγο πρίν ἀπό τήν προδοσία καί τό Πάθος πού θά ἀκολουθήσει, ὁ Χριστός ἐκπληρώνει τήν ἐπιθυμία του νά συμφάγει μέ τούς μαθητές του καί νά τούς παραδώσει τίς τελευταῖες ὑποθῆκες του.

Στήν τράπεζα τοῦ τελευ­ταίου δεί­­πνου ὁ Χριστός ἀποκαλεῖ τούς μαθητές φίλους του, πρόσωπα δηλαδή προσφιλῆ καί ἀγαπητά του, καί ὄχι δούλους του, διότι, ὅπως τούς ἐξηγεῖ, αὐτοί γνωρίζουν ποῦ πη­γαί­νει καί τί κάνει, ἐνῶ οἱ δοῦ­λοι δέν γνωρίζουν οὔτε ποῦ πη­γαί­νει οὔτε τί κάνει ὁ κύριός τους.

Πόσο μεγάλη εἶναι ἡ τιμή καί ἡ ἀνα­γνώ­ριση, τήν ὁποία προσφέρει ὁ Θεός στό πλάσμα του! Καί τήν προσφέρει χωρίς νά ζητᾶ κανένα ἀντάλ­λαγ­μα. Τήν προσφέρει δω­ρε­­άν στόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐλεύθερος, ἐάν θέλει νά τήν ἀξιο­ποι­ήσει ἤ νά τήν ἀπορρίψει. Τό βλέ­­πουμε νά συμβαίνει καί μέ τούς μαθητές του. Ὁ Ἰούδας τήν ἀρνεῖ­ται καί τήν ἀπορρίπτει, προδίδο­ντας τόν Χριστό καί βαδίζοντας τόν δικό του δρόμο τῆς ἀπωλείας. Οἱ ἕνδεκα ὅμως ἀξιοποιοῦν καί διατηροῦν τήν τιμή πού τούς κάνει ὁ θεῖος Διδάσκαλός τους, ἀκολου­θώντας τή μόνη προϋπόθεση πού θέτει ὁ Κύριός μας, τή μίμηση τῆς ζωῆς του.

«Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμέ μιμεῖσθε», μᾶς ὑπενθύμισε σήμερα ὁ ἱερός ὑμνογράφος.  Ἐάν θέλετε νά εἶστε φίλοι μου, θά πρέπει νά μέ μιμεῖσθε.

Αὐτή εἶναι ἡ προϋπόθεση τήν ὁποία θέτει ὁ Κύριος σέ ὅσους θέ­­λουν νά εἶναι φίλοι του, ὄχι γιατί τήν ἔχει ἀνάγκη, ἀλλά γιατί διαφο­­ρετικά δέν θά μπορεῖ ὁ ἄν­θρωπος νά ζεῖ ὡς φίλος τοῦ Χρι­στοῦ.

Γιατί ζητᾶ ὅμως ὁ Χριστός νά τόν μι­μοῦ­νται ὅσοι θέλουν νά εἶναι φί­λοι του; Γιατί ἡ μίμηση τῆς ζωῆς του ἀποτελεῖ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τους καί τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ ἔργου καί τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ χάριν τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Χριστός δέν ἦλθε στόν κόσμο μόνο γιά νά κηρύξει. Θά μποροῦσε νά μᾶς εἶχε δώσει τό Εὐαγγέλιό του καί μέ ἄλλο τρόπο. Ἦλθε ὅμως, γιά νά μᾶς δώσει μέ τή ζωή του ὑπόδειγμα ζωῆς, τό ὁποῖο ὅσοι τό ἀκολουθοῦν μέ πιστότητα θά τόν ὁμοιάσουν καί θά ἀναδειχθοῦν γνήσιοι φίλοι του.

Ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο «ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν», ὅπως γράφει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστο­λος Πέτρος, «ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ». Ἦλθε γιά νά ἔχουμε τή δική του ζωή ὡς πρότυ­πο τῆς δικῆς μας ζωῆς καί νά βα­δίζουμε στά ἴχνη του, ὥστε νά ἐπιτύχουμε τόν σκοπό τῆς ζωῆς μας, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τό νά εἴμαστε πάντοτε κοντά του.

Οἱ ἄνθρωποι ἀναζη­τοῦ­με συχνά στή ζωή μας πρότυπα συμπερι­­φο­­ρᾶς, γιατί ἡ μίμηση τῆς συμπεριφο­­ρᾶς εἶναι σύμφυτη μέ τόν ἄνθρω­­πο, εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ζεῖ ὁ ἄνθρω­πος μέσα στόν κό­σμο, μέσα στήν οἰκο­γέ­νεια, τήν κοι­νω­νία καί τό περι­βάλ­λον του.

Μπορεῖ, βέβαια, ὁ ἄνθρωπος νά μι­μη­θεῖ κάποια ἀπό τά κακά πα­ρα­δείγματα πού δυστυχῶς ὑπάρ­χουν γύρω μας, μπορεῖ ὅμως νά μιμηθεῖ καί τό παρά­δειγμα τῆς ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου, τοῦ προ­τύπου τῆς ἀγά­πης, τῆς ταπεινώ­σεως, τῆς φι­λαν­θρωπίας, τῆς ἀγα­­­θότητος, τῆς πραότητος. Μπο­ρεῖ νά μιμηθεῖ τό παράδειγ­μα τῆς ζωῆς τοῦ Χρι­στοῦ, ὁ ὁποῖος «ἐκένωσεν ἑαυτόν μορ­φήν δού­λου λαβών», καί ἦλθε στή γῆ καί διῆλθε τή ζωή του «εὐερ­γε­τῶν καί ἰώμενος», καί ἔνιψε τά πόδια τῶν μαθητῶν του, ἀκόμη καί τοῦ Ἰούδα πού ἤξερε ὅτι θά τόν προδώσει, καί ἀνέ­βηκε στόν Σταυ­ρό γιά νά μᾶς χαρίσει τήν ἄφεση τῶν ἁμαρ­τιῶν μας καί τή σωτηρία.

Ὁ Χριστός δέν μᾶς ἀναγκάζει νά τόν μιμηθοῦ­με, μᾶς προτρέπει καί μᾶς παρα­κα­λεῖ, γιατί γνωρίζει ὅτι μόνο ἄν ἀκολουθήσουμε τόν δικό του δρόμο θά μπορέσουμε νά ἀπο­λαύ­σουμε τή σχέση φιλίας μαζί του πού μᾶς χαρίζει. Γιατί γνω­ρίζει πώς μόνο ἄν ἀκολου­θή­σου­με τό δικό του παράδειγμα ζω­ῆς ὄχι μόνο θά ἐπιτύχουμε τή σωτηρία μας ἀλλά καί θά γευθοῦμε τή μακαριότητα πού Ἐκεῖνος μᾶς χα­­ρίζει ἀπό αὐτή τή ζωή.

Καθώς ἀκοῦμε σήμερα τήν παρά­­κληση τοῦ Χριστοῦ, καθώς τόν βλέ­­­­πουμε νά βαδίζει γιά χά­ρη μας τόν δρόμο πρός τόν Γολ­γοθᾶ, ἄς ἀποφασίσουμε καί ἐ­μεῖς νά βαδί­­σουμε αὐτόν τόν δρόμο τῆς μιμή­­σεως τῆς ἁγίας ζωῆς του. Ἄς θελή­­σουμε νά μιμηθοῦμε τήν ταπεί­­νω­­σή του, πού φθάνει μέχρι τήν ἑκού­­σια στέρηση τῶν ἀγαθῶν καί τῆς τι­μῆς καί τῆς δόξης γιά τή σω­τη­ρία τοῦ ἄλλου. Ἄς θελήσουμε νά μι­μη­θοῦμε τήν συγχωρητι­κό­τη­τα, τήν ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τήν ὑπομονή στίς θλίψεις καί τίς δοκι­­μασίες πού συνα­ντοῦ­με στή ζωή μας, γιά νά ἀξιωθοῦμε νά ζή­σουμε καί ἐμεῖς ὡς φίλοι του καί τό πάθος καί τήν Ἀνάστασή του.