Μία μελαγχολία με διακατέχει, κάθε χρόνο τέτοια εποχή.Οσο και να προσπαθώ να κλείσω τίς σκέψεις στα δωμάτια τού Νου, αυτές, δραπετεύουν και φωνάζουν….
Δεν θέλω τελικά να τίς ξεχάσω….Μου κάνει καλό να θυμάμαι περασμένα Χριστούγεννα.Αλλα χαρούμενα και άλλα στενάχωρα.Στιγματιζουν την ψυχή ανεπανόρθωτα, ό μως συγχρόνως μπαίνεις στην διαδικασία του επαναπροσδιορισμού, σκέψεων ιδεών, στόχων….
Όταν ήμουν παιδί περίμενα με πολύ χαρά κάθε γιορτή του χρόνου.Εβλεπα με τα αθώα παιδικά μάτια, παντού στην φύση αλλά και σε κάθε ανθρώπινη ενέργεια την θετική πλευρά τής ζωής.Τωρα ….είμαι πολύ λυπημένη για όλα τα γεγονότα πού εξελίσσονται στην χώρα μου στην πόλη μου σε όλο τον κόσμο.Νοιωθω ότι χάσαμε τον δρόμο μας.
Ρωτησαν τον Δαλάι Λάμα:Τι φοβάσαι περισσότερο;και εκείνος απάντησε:Τον άνθρωπο! Αυτόν πού υπηρετεί το χρήμα και πού το διαθέτει για να κερδίσει την υγεία του, όταν την χάνει, που όσα και να έχει δεν είναι ευχαριστημένος,που ποτέ δεν βλέπει την δυστυχία τού άλλου,αυτόν πού βολεύεται μέσα στην ψεύτικη χαρά, τού κοσμικού χώρου.
Στον άνθρωπο που γεμίζει,το μέσα του και το έξω του με ανούσια ακούσματα και ψάχνει να ομορφαίνει με πλαστικές και Botox .
Ψάχνει ο Χριστός μας τραπέζι να καθήσει.Να γευματίσει με αγνές καρδιές.Για αυτόν όλες οι πόρτες είναι κλειστές.Η γέννηση Του δεν μας αγγίζει,δεν τον λαχταρούμε,δεν τον ποθούμε.
Παγωμενη η καρδιά μου, κρυφός ο πόθος μου μεγάλη η ελπίδα μου για την αληθινή ένωση μαζί του.
Ολος ο κόσμος ταράζεται από χιλιάδες πληροφορίες άλλες ψεύτικες για ευνόητους λόγους και άλλες αληθινές με επιφύλαξη το λέω αυτό και ο δικός Μου Νους, ταξιδεύει πίσω στο μακρινό παρελθόν αλλά καί στο επερχόμενο καλοκαίρι.
Κανω τα δικά μου σχέδια, ψάχνω να στήσω την δική μου σκηνή,να παίξω τον ρόλο που εγώ θα επιλέξω.Τον ρόλο που θα γεμίσει την ψυχή μου,με την αληθινή αγάπη την σωστή φιλιά την ενσυναίσθηση των πράξεών μου,των αποφάσεων μου για μία αλλιωτικη πορεία τής ζωής μου.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
