Μια το βιβλίο του Μιχάλη Χρυσοχοίδη και μια αυτό της Άνγκελα Μέρκελ, έχουν προκαλέσει πλήθος σχολίων και δηλώσεων αλλά και την περιέργεια του κοινού, καθώς και τα δυο χαρακτηρίζονται αυτοβιογραφικά.
Τα απομνημονεύματα της Άνγκελα Μέρκελ, (εκδόσεις Μεταίχμιο) με τίτλο «Ελευθερία: Αναμνήσεις 1954-2021», κυκλοφόρησαν στις 26 Νοεμβρίου, σε 30 χώρες και η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας αναφέρεται σε κρίσιμα γεγονότα της πολιτικής της καριέρας, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεών της με Έλληνες πρωθυπουργούς, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Γιώργος Παπανδρέου.
Εντύπωση κάνει ωστόσο η αναφορά της Μέρκελ στο Αλέξη Τσίπρα, για τον οποίο, σε αντίθεση με τους άλλους Έλληνες πρωθυπουργούς, αποτυπώνει με έναν διαφορετικό τόνο, που άναψε πολλές συζητήσεις. Ειδικότερα, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την πρώτη επίσημη συνάντησή τους στο Βερολίνο στις 23 Μαρτίου 2015.
«Αδημονούσα, ομολογώ, να δω τι είδους προσωπικότητα θα είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα. Ήταν είκοσι χρόνια νεότερός μου. Έως τότε είχαμε μιλήσει δύο φορές στο τηλέφωνο, με διερμηνείς, και είχαμε δύο σύντομες συναντήσεις σε συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες…
Τον περίμενα στην είσοδο του Έρενχοφ της ομοσπονδιακής Καγκελαρίας για να τον υποδεχθώ με στρατιωτικές τιμές. Ο Τσίπρας κατέβηκε από το αυτοκίνητο μ’ ένα φιλικό, αφοπλιστικό χαμόγελο…»
Σε άλλο σημείο, γράφει: «Στη συνέντευξη Τύπου ο Τσίπρας και εγώ προσφέραμε ένα μικρό επικοινωνιακό έργο τέχνης, φιλικό, προσηνές ύφος και οι δύο, καμία υπαναχώρηση από κανέναν εκ των δύο»
Μετά το τέλος της κατ’ ιδίαν συνάντησης, η Γερμανίδα καγκελάριος θυμάται ακόμη πως με τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό μίλησαν εκτενώς για τις οικογένειές τους: «Η εντύπωση που αποκόμισα ήταν πως ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πέρα για πέρα ανοιχτός στη συνεργασία και ήθελε να ψηλαφήσει σιγά-σιγά τον δρόμο του σε ένα άγνωστο για εκείνον έδαφος. Η προσέγγιση αυτή μου φάνηκε πολύ οικεία και συμπαθητική».
Βέβαια, με την ανάγνωση του βιβλίου μπορεί τα συμπεράσματα και η αντίληψη του πνεύματος με το γράφεται μια προσωπική εμπειρία από τον συγγραφέα, να διαφέρει από αναγνώστη σε αναγνώστη. Οπότε για όλα υπάρχει και μια δεύτερη ανάγνωση…
Να δείτε ωστόσο, πως θα ανοίξει η όρεξη και για άλλες αυτοβιογραφίες πολιτικών, εννοείται μετά την αποχώρησή τους από την σκηνή…
Εντύπωση κάνει ωστόσο η αναφορά της Μέρκελ στο Αλέξη Τσίπρα, για τον οποίο, σε αντίθεση με τους άλλους Έλληνες πρωθυπουργούς, αποτυπώνει με έναν διαφορετικό τόνο, που άναψε πολλές συζητήσεις. Ειδικότερα, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την πρώτη επίσημη συνάντησή τους στο Βερολίνο στις 23 Μαρτίου 2015.
«Αδημονούσα, ομολογώ, να δω τι είδους προσωπικότητα θα είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα. Ήταν είκοσι χρόνια νεότερός μου. Έως τότε είχαμε μιλήσει δύο φορές στο τηλέφωνο, με διερμηνείς, και είχαμε δύο σύντομες συναντήσεις σε συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες…
Τον περίμενα στην είσοδο του Έρενχοφ της ομοσπονδιακής Καγκελαρίας για να τον υποδεχθώ με στρατιωτικές τιμές. Ο Τσίπρας κατέβηκε από το αυτοκίνητο μ’ ένα φιλικό, αφοπλιστικό χαμόγελο…»
Σε άλλο σημείο, γράφει: «Στη συνέντευξη Τύπου ο Τσίπρας και εγώ προσφέραμε ένα μικρό επικοινωνιακό έργο τέχνης, φιλικό, προσηνές ύφος και οι δύο, καμία υπαναχώρηση από κανέναν εκ των δύο»
Μετά το τέλος της κατ’ ιδίαν συνάντησης, η Γερμανίδα καγκελάριος θυμάται ακόμη πως με τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό μίλησαν εκτενώς για τις οικογένειές τους: «Η εντύπωση που αποκόμισα ήταν πως ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πέρα για πέρα ανοιχτός στη συνεργασία και ήθελε να ψηλαφήσει σιγά-σιγά τον δρόμο του σε ένα άγνωστο για εκείνον έδαφος. Η προσέγγιση αυτή μου φάνηκε πολύ οικεία και συμπαθητική».
Βέβαια, με την ανάγνωση του βιβλίου μπορεί τα συμπεράσματα και η αντίληψη του πνεύματος με το γράφεται μια προσωπική εμπειρία από τον συγγραφέα, να διαφέρει από αναγνώστη σε αναγνώστη. Οπότε για όλα υπάρχει και μια δεύτερη ανάγνωση…
Να δείτε ωστόσο, πως θα ανοίξει η όρεξη και για άλλες αυτοβιογραφίες πολιτικών, εννοείται μετά την αποχώρησή τους από την σκηνή…
