Ελάχιστα πλέον κλασσικά περίπτερα απομένουν στις πόλεις και η Βέροια δεν αποτελεί εξαίρεση. Σε πρόσφατο δημοσίευμα του Μάκη Δημητράκη στο ΛΑΟ, γίνεται αναφορά στην εξέλιξη του θεσμού που βρίσκεται στη «δύση» του. Πανελλαδικά τα περίπτερα εμφανίστηκαν πιθανότατα λίγα χρόνια πριν το 1950 αφού σύμφωνα με τη νομοθεσία δικαιούχοι – αδειούχοι ήταν θύματα του πολέμου 1940 – 41. Χήρες και ανάπηροι του ελληνοϊταλικού πολέμου ήταν οι πρώτοι ιδιοκτήτες των περιπτέρων στους οποίους δινόταν άδεια πώλησης ειδών καπνού. Η άδεια μεταβιβαζόταν αρχικά και σε συγγενείς 1ου βαθμού
Τα περίπτερα αποτέλεσαν μέρος της καθημερινότητάς μας και ήταν δεκάδες χιλιάδες σε όλη τη χώρα. Τα τελευταία χρόνια εκτός από τσιγάρα, εφημερίδες, τσίχλες και ψιλικά , μετατράπηκαν σε μικρά καταστήματα που η επιβίωσή τους γίνεται ακόμα πιο δύσκολη απο το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, όπως λένε οι εκπρόσωποι του κλάδου τους. Δηλαδή, ότι η νέα αύξηση της φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών αναμένεται να έχει ιδιαίτερα αρνητικό αντίκτυπο στα έσοδα των μικρών αυτών παραδοσιακών καταστημάτων του δρόμου, που έχουν ήδη ένα εξ αντικειμένου πρόβλημα, αυτό της επικινδυνότητας.
Και ακριβώς αυτό, επεσήμανε στο κλείσιμο του ρεπορτάζ του (4-11-2023) στο ΛΑΟ ο κ. Δημητράκη και το μεταφέρουμε: «Τα τελευταία χρόνια αρκετά από τα περίπτερα του κλασικού τύπου έκλεισαν! Δύσκολο το …μεροκάματο! Ανασφαλές …το επάγγελμα! Κάποια περίπτερα …προτίμησαν να γίνουν μικρά ψιλικατζίδικα! Ο καπνός και τα είδη καπνιστού…πουλιούνται παντού!
Παραδοσιακά περίπτερα θα συναντήσουμε δύο στη Βενιζέλου, ένα στην Κεντρικής τρία στην .Πιερίων. Στην Πλατεία Ωρολογίου, στη Μητροπόλεως, στην Ελιά και στην Ανοίξεως δεν υπάρχει κανένα.
Και στις συνοικίες έχουμε ένα στο Τσερμέν, ένα στον Προμηθέα, ,ένα στα «Φανάρια της Κύπρου» (κοντά στην Πολεοδομία), ένα κοντά στο «Βήμα του Απόστολου Παύλου», και ένα στην πλατεία Ζωγιοπούλου πριν την «είσοδο» στη γέφυρα Κούσιου! Ίσως και κάποια άλλα που παραμένουν στη θέση τους για να μας θυμίζουν νοσταλγικά μια άλλη εποχή αλλά και την κοινωνική τους προσφορά!»
