Φίλε Στέργιο, ήταν Παρασκευή πρωί 28 Αυγούστου 2020, που αποφάσισες να ξεκινήσεις για το μεγάλο ταξίδι.
Πέρασαν 3 χρόνια χωρίς την παρέα σου, χωρίς τις ευχάριστες συζητήσεις, χωρίς τις σοφές παροτρύνσεις σου.
Ήσουν αφιερωμένος σε όλη σου την ζωή στο επάγγελμα που είχες επιλέξει, μέσα από το οποίο προσέφερες ανεκτίμητες ιατρικές υπηρεσίες στους φίλους και συμπολίτες σου.
Εξ άλλου για τον λόγο αυτό γύρισες από την Γερμανία. Για σένα η κοινωνική προσφορά σήμαινε πολλά και γέμιζε τις φιλοδοξίες σου.
Αυτό διδάχθηκες από τους γονείς σου, τους αείμνηστους Ηλία και Θωμαή.
Παράλληλα στεκόσουν με αυταπάρνηση για πολλά χρόνια δίπλα στην βαριά άρρωστη γυναίκα σου, της προσέφερες τα πάντα για να απαλύνεις το πρόβλημα της, και αυτό το έκανες ως την τελευταία στιγμή της δικής σου ζωής.
Ο κόσμος σε αγαπούσε και εγώ, στενός σου φίλος πάντοτε, δεν άκουσα ποτέ κάποιον να λέει ή να γράφει κάτι αρνητικό για τον χαρακτήρα σου ή τις πράξεις σου.
Εμείς όλοι θεωρούσαμε τους εαυτούς μας τυχερούς που μας είχες φίλους.
Όμως σήμερα θα μου επιτρέψεις να προβώ σε μια κίνηση που θα σε θυμώσει γιατί πάντοτε ήσουν ταπεινός και ποτέ της προβολής.
Αφορά έναν έπαινο που απεδόθη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου μεταξύ άλλων και προς τον πατέρα σου τον Ηλία Κωτσόπουλο από εκπροσώπους της Βρετανικής Κοινοπολιτείας στον χώρο του τότε Δημαρχείου της πόλης.
Μου επέτρεψες να κρατήσω μια φωτογραφία αυτού του εγγράφου.
Όσοι βοήθησαν τους συμμάχους στην περιοχή μας δεχόντουσαν δια χειραψίας τα συγχαρητήρια των Βρετανών εκπρόσωπων, παραλάμβαναν τον γραπτό έπαινο, – τον οποίο παραθέτω παρακάτω – και ως ανταμοιβή εδίδετο στον καθένα ένα μικρό σακουλάκι με λίρες.
Θυμούμαι ακόμα τα λόγια σου , αγαπητέ μας Στέργιο, που μου είπες : « Ο πατέρας μου πήρε τον έπαινο, το σακουλάκι όμως το επέστρεψε στους εκπροσώπους λέγοντας τους : Εγώ ότι έκανα, το έκανα για την πατρίδα μου. Δεν θέλω αμοιβή».
Αυτή ήταν η οικογένεια σου Στέργιο, αυτά τα διδάγματα κληρονόμησες και τα εφάρμοσες σε όλη σου την ζωή.
Νίκος Αντωνιάδης, Ιατρός
