Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Μετά από 16 χρόνια συνδικαλιστικής περιήγησης, 25 χρόνια γάμου και 28 χρόνια ως ελεύθερος επαγγελματίας κατέληξα: να ντύνομαι στη «μπουτίκ μπαμπάς & μαμά», να τρώω από το «μάρκετ πεθερός & πεθερά» και να σας «πολεμώ» με το πληκτρολόγιο μου».
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα, ο σημερινός μας περίπατος θα είναι ιν, για αυτό θα ασχοληθεί με την παγκόσμια είδηση του βασιλικού θανάτου και των παρελκομένων του.
Ευτυχώς πάντως, που οι Βρετανοί αποχωρήσανε οικειοθελώς από την Ευρωπαική Ένωση, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να τους αποβάλλουμε οι υπόλοιποι, αφού είναι προφανές ότι στην Δυτική Ευρώπη, δεν υπάρχει χώρος, για χώρα που έχει βασιλιά κάποιον που δεν ήθελε την πριγκίπισσα Ουαλίας Νταιάνα, για μία γκαμήλα!
Μόνο που το σκέφτομαι και το πληκτρολογώ, με κυριεύει ρίγος!
Από την άλλη, τον Καρολάκο πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια, διότι έπρεπε να περάσει τα 70 έτη, για να αρχίσει να εργάζεται και τι εργασία, Βασιλιάς Αρθούρος, συγνώμη Βασιλιάς γκαμηλιέρης!
Δηλαδή ρε φίλε, οι Άγγλοι θα βγούνε στους δρόμους και θα σφίγγουν το χέρι της Γκαμήλας, … ο Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά!
Άσε που κουβαλά αρκετά ψυχικά τραύματα.
Ας βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση του.
Να είσαι νέο παλλουκάρι, να παρευρίσκεσαι σε εκδήλωση, σαν και αυτή που κάνουν οι Βρετανοί, με άλογα και καπέλα και σμόκιν και παπιγιόν και να σε πλησιάζει, μία νεαρά γκαμήλα, γκαμιλίτσα δηλαδή και να σου ψιθυρίζει: «ξέρεις, ο προ-πάππους σου και η προ-γιαγιά μου ήταν εραστές»!
Δεν θα παθαίναμε, ερωτικό, παθιασμένο σόκ!
Πάντως, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, εκεί ψηλά που ταξιδεύει, υπάρχουνε πινακίδες που γράφουνε «έλα, έλα μη φοβάσαι» και «κου@@λίτσα σε περιμένω»!
Άσε που μόλις ανοίξει τις πύλες του παραδείσου ή της κολάσεως, μπορεί να αντικρίσει την πριγκίπισσα με καμιά χατζάρα ή κανά σπαθί σαμουράι!
Φίλοι μου, εδώ που φτάσαμε, θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου.
Ναι στον γκαντέμη, όχι στην γκαμήλα!
Προτιμώ να μαζεύω μήλα, παρά να χειροκροτώ την Γκαμήλα!
Καλά ρε χοντρούλη, αυτά έχεις μόνο να πεις.
Όχι, έχω και κανά, δύο παρατηρήσεις ακόμη.
Πρώτη, ότι είναι κρίμα να μας αφήνουν νέοι άνθρωποι που έχουν ακόμη να προσφέρουν στην ανθρωπότητα.
Δεύτερη, ότι η Ελίζαμπεθ, κατάφερε να αντέξει δύο παγκόσμιους πολέμους, αλλά τετραετία Μητσοτάκη, με τίποτα!
Όσον αφορά τους Βρετανούς που πανηγυρίζουν για τον βασιλιά τους, Κάρολο τον «Γ’», τελικά είστε γατάκια, εμείς σε λίγα χρόνια θα έχουμε πρωθυπουργό, Μητσοτάκη τον «… Χ, Ψ, Ω»!
Φίλοι μου, μπορεί η βασίλισσα Ελισάβετ να έφυγε πλήρης ημερών και παντού να γράφετε, ότι ήταν η μακροβιότερη μονάρχης όλων των εποχών, αλλά οι ηγέτες δεν διακρίνονται με τα έτη διακυβέρνησης, αλλά με τους θανάτους για τους οποίους ήταν υπεύθυνοι.
Εμείς ως Έλληνες, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι δεν επισκέφθηκε ποτέ την πατρίδα μας, προσωπικά μου φαίνεται απίστευτο, να είναι κάποιος αρχηγός για 70 χρόνια σε ευρωπαική χώρα και να μην έχει έλθει στην Ελλάδα, αλλά περί ορέξεως …όχι κολοκυθόπιτα, αλλά τσάι και συμπάθεια!
Και το κυριότερο όλων, δεν πρέπει να διαγράψουμε από το σκληρό μας δίσκο, ότι είχε δώσει την έγκρισή της, για τον θάνατο δια απαγχονισμού δεκάδων, Ελλήνων Κυπρίων αγωνιστών της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών).
Ο Ευαγόρας, μωρό ήταν, «βύζαινε» ακόμη, αλλά
«γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος, όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο», και
«μη θρηνείς μάνα, πεθαίνω για την Ελλάδα»,
«θα ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί”.
Καλή φίλοι μου η νεκρική αγαπολογία, ο Θεός να τη συγχωρήσει, αλλά τα εγκλήματα στην Μεγαλόνησο, με δικές της υπογραφές διαπραχθήκανε!
Και επειδή η αγαπολογία κάποιων είναι μεγάλη και εγώ συνεχίζω με Πιερή Αυξεντίου, τον πατέρα του Γρηγόρη Αυξεντίου, τον οποίο τον Μάρτιο του 57 καλέσανε οι Άγγλοι κατακτητές, στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας, για να αναγνωρίσει τον νεκρό γιο του. Ο τραγικός πατέρας αντικρίζει αγέρωχα το απανθρακωμένο λείψανο του μοναχογιού του, και απαγγέλει τους παρακάτω αυτοσχέδιους στίχους:
«Δεν κλαίω που σε έχασα,
που σε είχα για καμάρι.
Κλαίω που δεν έχω άλλο γιο,
τη θέση σου να πάρει»!
ΥΓ:
Για τις κυβερνητικές πονηράδες για το εκλογικό νόμο, στον επόμενο περίπατο, να δούμε και τη συνέντευξη του «Μωυσή μας» στην έκθεση Θες/κης.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
