Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΒΑΣΙΑΔΗΣ
Παρά τη γενικότερη κοινωνικοοικονομική κρίση που πλήττει ανελέητα ολόκληρη την κοινωνία, η εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών και η οικογενειακή θαλπωρή με την οποία συνειρμικά συνδέεται η χριστουγεννιάτικη περίοδος, φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά και τους αποσπά από την απογοητευτική πραγματικότητα που ούτως η άλλως ελλοχεύει.
Αυτές τις εορταστικές ημέρες η κοινωνική συναναστροφή είναι πιο χαρούμενη, αλλά και η κοινωνική απομόνωση πιο θλιβερή.
Ειδικότερα η αίσθηση της θλίψης χαρακτηρίζει τους πολίτες που οι περιστάσεις της ζωής τους έχουν οδηγήσει σε μια ιδιότυπη κοινωνική απομόνωση.
Τα πρόσωπα αυτά ως επί το πλείστον είναι ηλικιωμένοι που έχουν βρεθεί και ζουν μακριά από τις οικογένειές τους, είναι ίσως χρονίως πάσχοντες συνάνθρωποί που η κατάστασή τους δεν επιδέχεται νοσηλεία, είναι σε κάθε περίπτωση μοναχικά άτομα που το καθένα απ’ αυτά έχει τη δική του πονεμένη ιστορία και υφίσταται τις συνέπειες των κακών προσωπικών επιλογών του ή των ατυχιών που επιφυλάσσει ο βίος.
Οι άνθρωποι αυτοί διαβιώνουν συνήθως δύσκολα, με περισσότερες ή λιγότερες στερήσεις ανάλογα με το εισόδημά τους, που το βλέπουν να συρρικνώνεται συνέχεια και με δυσχέρεια μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες τους σε είδη βασικής επιβίωσης.
Η αναφορά δε γίνεται γι αυτούς που έχουν βρει καταφύγιο και θαλπωρή σε κάποια ιδρύματα όπως είναι οι οίκοι ευγηρίας, ούτε όσους βρίσκονται υπό τη συνεχή προστασία των διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων, ούτε εκείνους που η πολιτεία με τα διάφορα νομικά της πρόσωπα και προγράμματα υποστηρίζει.
Ούτως ή άλλως όλοι αυτοί τις μέρες αυτές τυχαίνουν ειδικότερης προσοχής, με τις επισκέψεις, τα δώρα, και την κάθε είδους θεσμοθετημένη συμπαράσταση.
Ο λόγος γίνεται για τον μοναχικό γείτονα που αμίλητος μπαινοβγαίνει στο σπίτι του με τη θλίψη και την πικρία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
Αυτός μπορεί να είναι ένας συνάνθρωπος που έχασε το σύντροφό του, που είναι άκληρος, που ίσως έχει εγκαταλειφθεί από τους οικείους του, που πιθανώς έχει υποστεί οικονομικές ζημίες και έχει αποστερηθεί της περιουσίας του, που έχει βρεθεί μακριά από τον τόπο του, που είναι άνεργος, που είναι χρονίως πάσχων, που είναι άπορος.
Οι άνθρωποι αυτοί που παρά την δυσχερή κατάστασή που έχουν βρεθεί διατηρούν την αξιοπρέπειά τους, δεν επιζητούν την ιδρυματοποίησή τους, και σηκώνουν μόνοι τους τον σταυρό της κοινωνικής τους απομόνωσης.
Έτσι μέσα στο γενικότερο εορταστικό κλίμα, τα μοναχικά αυτά άτομα περνούν απαρατήρητα και αποστερούνται το σημαντικότερο δώρο που μπορεί κάποιος να προσφέρει τις μέρες αυτές, την απλή ανθρώπινη επαφή και τον παρήγορο λόγο.
Αυτά τα πολύτιμα δώρα δεν κοστίζουν τίποτα σε αυτόν που τα προσφέρει ενώ σε αυτόν που τα δέχεται αποτελούν ανεκτίμητο θησαυρό.
Ο καθένας αν πραγματικά κοιτάξει με ενδιαφέρον στον εγγύς περίγυρο θα αναγνωρίσει αυτούς τους συνανθρώπους.
Δεν θα τους επισκεφθούν τις μέρες αυτές εκπρόσωποι των Αρχών και των Φορέων για να τους προσφέρουν δώρα και ευχές. Η επικαιρότητα δεν πρόκειται να ασχοληθεί με αυτούς. Ούτε και οι ίδιοι θα επιδιώξουν να προβάλλουν τη μοναχικότητά τους.
Τα Χριστούγεννα όμως έρχονται για όλους. Και αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι δικαιούνται μερίδιο από τη θαλπωρή των ημερών.
Αυτό μπορεί να τους το προσφέρει ο καθένας μας. Ο γείτονας, ο ξεχασμένος συγγενής, ή και ο απλός γνωστός.
Έτσι τα Χριστούγεννα η Γιορτή της Αγάπης θα ξεφύγουν από την καταναλωτική προδιάθεση που επιβάλλει η επικαιρότητα των ΜΜΕ και θα είναι πιο ανθρώπινα και πιο χαρούμενα για όλους.
