Γενέθλια προχθές και κηδεία συγχρόνως. Γενέθλια μέσα και κηδεία έξω στους δρόμους. Χαρά περιορισμένη σε μια ζεστή αίθουσα με μερικές δεκάδες ανθρώπους και οργή απ’ άκρου σ’ άκρου της χώρας, με δεκάδες χιλιάδες μέσα στο καταχείμωνο. ΄Ετσι «γιορτάσθηκαν» τα γενέθλια του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος θα τα περίμενε τέτοια γενέθλια…
Ξεκίνησε φορτωμένος με τις ελπίδες του κόσμου ο Αλέξης Τσίπρας. Με μια Ελλάδα απελπισμένη που αποζητούσε κάπου να γατζωθεί. Και αυτή τον πίστεψε ότι θα κάνει κάτι καλύτερο από τους άλλους. ΄Ότι θα πει «όχι» στον εθνικό διασυρμό και «ναι» στην εθνική υπερηφάνεια. Δεν μπορούσε τότε ο λαός να φανταστεί ότι θα γινόταν το αντίθετο. Δεν φανταζόταν ότι ένα επαναστατικό, όπως εμφανιζόταν, αριστερό κόμμα θα τά ’βρισκε τόσο εύκολα με τους αμείλικτους δανειστές της χώρας. Περίμενε σκληρή πάλη στα «αλώνια» της Ευρώπης, ήλπιζε σε αιματηρές κοκορομαχίες που όμως δεν έγιναν. Πίστευε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γένους ….αρσενικού και ότι θα δώσει τη μάχη, ότι κάτι καλύτερο θα πετύχει. Μάταια όμως….
Ένα χρόνο μετά, τι να γιορτάσουμε; Με το βάρος των μνημονίων στην πλάτη μας και με το φάσμα ενός ακόμη, τι χαρά να κάνεις; Με το μαχαίρι στο λαιμό οι αγρότες και οι πάσης φύσεως επαγγελματίες, τι ευχή να κάνουν γι’ αυτά τα γενέθλια; Με την Ελλάδα ξεσηκωμένη και θολωμένη από αυτά που συνέβησαν, που συμβαίνουν και που θα συμβούν, τι περιμένει ο πρωθυπουργός ν’ ακούσει; ΄Ισως όμως ακούσει τώρα το «όχι» του περσινού καλοκαιριού που κατά μαγικό τρόπο το έκανε «ναι» μπροστά στους εκβιασμούς των δανειστών. ΄Εστω και καθυστερημένα ίσως το ακούσει και ίσως το μεταφέρει ατόφιο αυτή τη φορά στα στρογγυλά τραπέζια της Ευρώπης.
Γενέθλια προχθές, αλλά κεράκι δεν έσβησαν. Μάλλον έχει σβήσει από καιρό…
Τ.Π.
