Διάβασα τις μέρες αυτές το νέο βιβλίο του Αλεξανδρινού συγγραφέα Γιώργου Ντελιόπουλου.
Με τον τίτλο «Ξεχασμένα επαγγέλματα και άλλες ιστορίες από το Ρουμλούκι» ο συγγραφέας ξεναγεί σε άλλες εποχές και μας παρουσιάζει τον τόπο του, όπως τον γνώρισε και όπως τον έζησε ο ίδιος.
Με εντυπωσίασε η καλαισθησία της έκδοσης και το περιεχόμενο του βιβλίου. Οι πληροφορίες που δίνει στον αναγνώστη, αποκτούν με την πέννα του συγγραφέα την αξία ιστορικού ντοκουμέντου, ενώ η αψεγάδιαστη χρήση της ελληνικής γλώσσας μαρτυρά την παρουσία ενός καλλιεργημένου χρήστη του γραπτού λόγου.
Ο Γιώργος Ντελιόπουλος, πρωτοεμφανίστηκε στην Ημαθιώτικη γραμματολογία το 1996 με το βιβλίο του «Ο Ελληνότοπος», ένα χρονικό που αποκαλύπτει πτυχές της ρουλμουκιώτικης ζωής. Δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις επόμενες συγγραφικές διαδρομές του, όπως αυτές καταγράφηκαν με τα νέα του έργα, αφιερωμένα κι αυτά στη μεγάλη του αγάπη, το Ρουμλούκι.
Σήμερα ο Ντελιόπουλος, που γεννήθηκε στο Κεφαλοχώρι και ανδρώθηκε στην Αλεξάνδρεια, μας ξαφνιάζει ευχάριστα μέσα από τις 200 σελίδες της νέας του δημιουργίας. Με γλαφυρότητα και μαεστρία, ανασύρει από τα βάθη της ιστορίας μια σειρά επαγγελμάτων που κάποτε αποτελούσαν τον ιστό της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της μικρής και διαρκώς αναπτυσσόμενης Αλεξάνδρειας. Επαγγέλματα που σήμερα έχουν αφομοιωθεί μέσα στα πολυκαταστήματα ή αφανίσθηκαν γιατί τα οδήγησε σε αχρηστία η πρόοδος και η τεχνολογία.
Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, κάποιες ιστορίες, άλλες λίγο και άλλες περισσότερο ενδιαφέρουσες, ξεδιπλώνουν γεγονότα και περιστατικά που τα έζησε ο ίδιος ο συγγραφέας. Αλλά και κάποια περιστατικά που σημάδεψαν μιαν εποχή και αποτελούν κι αυτά μέρος της τοπικής ιστορίας.
Ξεχωριστή και ιδιαίτερα συναισθηματική θα χαρακτηρίσω τη διήγηση που αναφέρεται στη μετανάστευση των Ελλήνων και που κορυφώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο συγγραφέας καταγράφει τα προσωπικά του φριχτά βιώματα, που ευτυχώς δεν έζησαν οι πλείστοι των μεταναστών.
Η αναφορά του συγγραφέα στις οικογένειες Λόγγου και Χατζηνικολάκη τις οποίες αποκαλεί «τζάκια» (πάντα σε εισαγωγικά) είναι πολύτιμο ντοκουμέντο γιατί καταγράφει το ξεκίνημα και την πορεία μιας διάσημης και δημιουργικής αναπτυξιακής προσπάθειας. Σε δύσκολες εποχές, σε χρόνους στους οποίους η ελεύθερη Ελλάδα δεν είχε να επιδείξει ούτε σχεδιασμούς για βιομηχανική ανάπτυξη, εδώ, στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, δύο επαρχιώτες οραματίστηκαν το στήσιμο μίας και άλλης μίας βιομηχανίας.
Οι δραστήριοι Ημαθιώτες, προχώρησαν στην παραγωγική εκμετάλλευση του υδάτινου πλούτου της περιοχής τους. Διακινδύνευσαν περιουσίες και ίδρυσαν βιομηχανίες που απασχολούσαν πολυάριθμο εργατικό δυναμικό. Και άνοιξαν δρόμους ανάπτυξης, επενδύοντας στην ασφαλή εκτίμηση της κινητήριας δύναμης που έκρυβαν τα δύο ποτάμια, η Αράπιτσα και ο Τριπόταμος.
Όμως εκείνο που κάνει γοητευτική την ιστορία των δύο οικογενειών, είναι η απλοχεριά τους προς το κοινωνικό σύνολο. Ο τίτλος του ευεργέτη που δόθηκε στην οικογένεια του Γρηγόρη Λόγγου και την οικογένεια του Στέφανου Χατζηνικολάκη, προκύπτει αυτομάτως όχι μόνον από τη διήγηση του Γιώργου Ντελιόπουλου αλλά κι από την αγάπη των ανθρώπων, οι οποίοι, δεκαετίες και πλέον περιβάλλει τα δύο «τζάκια».
Σήμερα ο Ντελιόπουλος, με το βιβλίο του, αναδεικνύει την όντως φωτεινή πλευρά τους, που την έζησε για χρόνια από κοντά και «από πρώτο χέρι». Και την επαναφέρει, προτού η αχλή του χρόνου την καλύψει με το πέπλο της λησμοσύνης.
Ορ. Σιδηρόπουλος
