Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
άλλη μία εορτή Εθνικής επετείου ανήκει πλέον στο παρελθόν και εμείς … πάλι νικήσαμε. Πάλι “πήραμε” την Πόλη, πάλι δημιουργήσαμε νέα αυτοκρατορία, πάλι … μας ανήκει όλος ο κόσμος.
Για μία ακόμη φορά ακούσαμε βαρύγδουπες ανακοινώσεις από ανθρώπους που πλέον προκαλούν μόνο γέλωτα. Από πολιτικούς που ενώ δεν γνωρίζουν να οδηγούν παπάκι, πολιτεύονται λες και οδηγούν διαστημόπλοιο. Από ανθρώπους που ενώ είναι εντελώς γυμνοί, πιστεύουν ότι φορούν γούνινο παλτό!
Η αλήθεια είναι ότι τον Βαγγέλη Σαμαρά έχω καιρό να τον δω, αλλά δεν έχω παράπονο. Καθημερινά απολαμβάνω τον Ανδρέα Τσίπρα! Εδώ και αρκετά έτη έχουμε δύο πολιτικούς σε ένα. Προφανώς τους έχω επηρεάσει με τα παχουλά κάλλη μου!
Και αφού ακόμη στο σκληρό μας δίσκο υπάρχουν αποθηκευμένοι οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας και οι ηρωικές πράξεις τους, ας “βαδίσουμε ανάλογα και σε αυτόν τον περίπατο”.
Το τι πρέπει να κάνουμε φίλοι μου “αποτυπώνεται” υπέροχα στους στίχους και στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού “να σταθώ στα πόδια μου”, στη συνεργασία του Γιώργου Ν. Ζερβάκη με τον Λεωνίδα Μπαλάφα και σε σκηνοθεσία Θοδωρή Παπαδουλάκη. Πρόκειται για το γνωστό κρητικό τραγούδι, που έκανε “πάταγο” στο διαδίκτυο μόλις “πρωτοεμφανίστηκε”, και το οποίο και αυτό “διαβάσαμε” λάθος.
Μόλις το ακούσαμε και είδαμε, οι περισσότεροι από εμάς, γιούρια και αέρα και … θάνατος στους θεσμούς και στην τρόικα και στους Γερμανούς και … Ελλάς – Γαλλία συμμαχία και … διάφορα άλλα τέτοια.
Το σκηνικό, φίλοι μου, είναι ένα παλιό παραδοσιακό κρητικό καφενείο και όχι η σάλα ενός ξενοδοχείου πολλών αστέρων, που έμαθες νεοέλληνα να πηγαίνεις και να κάνεις … μπανιστήρι, φορώντας φράκο με παπιγιόν και σώβρακο με τιράντες!
Πτωχέ καημένε, νεοέλληνα!
Ένας νεαρός κρητικός, κάθεται μόνος σε μία γωνιά, με χέρια ροζιασμένα και λερωμένα από τις χειρωνακτικές εργασίες. Δίπλα, μια παρέα παίζει ταβλάκι, άλλος διαβάζει εφημερίδα, και άλλοι φουμάρουν. Στην τηλεόραση, κάποιος “καραγκιοζάκος”, αγορεύει, λέγοντας: “ και ήρθαν τα μνημόνια τώρα. Βεβαίως να έρθουν τα μνημόνια και να πληρώσουμε, θα τα πληρώσουμε όλοι. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ευθύνη υπάρχει παντού. Όλοι τα αρπάξαμε από εδώ και από εκεί. Όπου μπορούσαμε, και ο τελευταίος. Και ο τελευταίος λοιπόν πολίτης θα υποχρεωθεί να πληρώσει. Εμείς λοιπόν έχουμε όραμα, έχουμε σχέδιο για τη χώρα. Eσείς ρημάξατε τον τόπο”.
Τα βλέμματα καρφωμένα στην τηλεόραση, που δεν είναι τεχνολογίας λεντ και δεν έχει δισεκατομμύρια πίξελς, όσα και το χρέος μας!
Και ενώ ο νεαρός κρητικός αρχίζει να κινεί την κρητική μαύρη μπότα, ανοίγει η ετοιμόρροπη πόρτα και μπουκάρει ένας χοντρούλης, μάλλον ο μπόντιγκαρντ του πολιτικού, και αρχίζει τα ωραία λόγια, τα ψεύτικα, τα μεγάλα που ακόμη πιστεύεις πτωχέ νεοέλληνα. Λόγια, χειραψίες, χαμόγελα, υποσχέσεις, διανομή ψηφοδελτίων, φυλλαδίων, …
“Ώρα καλή λεβεντιές. Ήρθε μωρέ ο βουλευτής μας. Ήρθε το καινούριο μας το κόμμα, ήρθε η νέα ελπίδα με τι έντιμους, τι δικούς μας ανθρώπους. Σαν και τούτονε τον άνθρωπο, τον τίμιο θα βγάλουμε, γιατί οι άλλοι οι φαύλοι μας έχουνε ρηγμαμένους, μωρέ τόσα δα χρόνια. Ήντα άνθρωπο μωρέ θέλετε. Το καινούριο μας το κόμμα, θα τα σιάξει ούλα, επαέ. Και τσι κλεψιές θα καθαρίσει …”
Ο νεαρός κρητίκαρος δεν μιλάει στον πολιτικό, αλλά προτιμά να κοιτάζει μια πεταλούδα που προσπαθεί να βγει από το παράθυρο. Ο πολιτικός του δίνει το χέρι, εκείνος τον κοιτάζει περιφρονητικά, σφίγγει τη γροθιά του, και σηκώνεται όρθιος. Ο υποψήφιος και το επιτελείο του, εξαφανίζονται.
Και ο “τρελός” χορός αρχίζει. Η κρητική λύρα παίζει ασταμάτητα, τα τσιμέντα και τα μπετά ραγίζουν και η ρακή ρέει.
“Άντε να σταθώ στα πόδια μου/
μετά από τόσα χτυπήματα/
έχω ξεχάσει τα βήματα/
μα δε με παίρνει να πω δε μπορώ.
Πρέπει να μπω στο χορό…”.
Τα βήματα που πρέπει να ξαναθυμηθούμε, φίλοι μου, είναι οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και όχι η τοποθέτηση καθαριστριών σε θέσεις γραμματέων και γιατί όχι … καθηγητών πανεπιστημίου σε λίγο!
Πρέπει, πρώτα να σηκωθούμε όρθιοι, μετά να σταθούμε στα πόδια μας, να θυμηθούμε τα βήματα και μετά να χορέψουμε. Και ο χορός δεν είναι της κοιλιάς (εμένα μου ταιριάζει απόλυτα!), αλλά είναι πεντοζάλι, χορός που δηλώνει ανηφόρα και όχι ξάπλα στον καναπέ. Χορός που απαιτεί λεβεντιά, φιλότιμο, καρδιά, πνευμόνια και όχι ψευτόμαγκες!
Επίσης, αγαπημένε μου, πτωχέ νεοέλληνα (σε αυτούς ανήκει και η αφεντιά μου), πρέπει να παρατηρήσεις ότι στο βίντεο ο νεαρός κρητικός δεν αγκαλιάζει, ούτε φιλά τον πολιτικό, ούτε του σφίγγει το χέρι, ούτε κάνει υποκλίσεις, ούτε τρέχουν τα σάλια και τα σιρόπια (οι ευσωμούληδες εξαιρούνται!).
Το βλέμμα του πετά σπίθες και αναγκάζει τον πολιτικό να εξαφανιστεί.
Και επειδή στο βιντεάκι, υπάρχει και το τελευταίο μοντελάκι της γερμανικής “μπέμπας”, αυτοκίνητο που γουστάρεις πτωχέ μου και ενδεχομένως να σου είναι όνειρο ζωής, για να το αποκτήσεις θα πρέπει πρώτα να σταθείς στα πόδια σου, να γίνεις παραγωγικός και να ραγίσεις βουνά και λαγκάδια.
Και αφού ο νεαρός αποφάσισε να σταθεί στα πόδια του και να κοιτάξει κατάματα την ωμή πραγματικότητα, και αφού ξύπνησε και κοίταξε το σάπιο, έσφιξε τη γροθιά του, έσπασε την τηλεόραση, φώναξε ότι ξεκινά. Και ο διεφθαρμένος πολιτικός, πέθανε, αφού πλέον δεν είχε λόγο ύπαρξης!
