Οι SALONICA RIDERS έγραψαν χιλιόμετρα στο μαγευτικό Βέρμιο.Την Κυριακή που μας πέρασε, το Βέρμιο υποδέχθηκε 80 αναβάτες, οι οποίοι ένωσαν τις μηχανές, την παρέα, την αγάπη τους για τη μοτοσυκλέτα και την ανάγκη τους για απόδραση σε ακόμη μια μεγάλη, οργανωμένη μοτοεκδρομή των SALONICA RIDERS,στα πλαίσια της 27 ης φθινοπωρινής αυτή τη φορά μοτοεκδρομής τους «VERMIO PASS”.
Υπάρχουν τόποι που απλώς τους διασχίζεις κι υπάρχουν τόποι που σε κάνουν να σταματάς, να παίρνεις μια βαθιά ανάσα και να αισθάνεσαι πως, έστω για λίγο, ξέφυγες από τον θόρυβο της καθημερινότητας. Το Βέρμιο ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Και αυτή την εποχή, το Βέρμιο μοιάζει να βρίσκεται στην πιο γενναιόδωρη και θεαματική του ώρα.Το φθινόπωρο έχει αρχίσει να αφήνει παντού το αποτύπωμά του. Οι πλαγιές ντύνονται με μια απίστευτη παλέτα χρωμάτων, από το βαθύ πράσινο των κωνοφόρων μέχρι τις χρυσαφένιες, κεχριμπαρένιες και χάλκινες αποχρώσεις των φυλλοβόλων. Το φως του ήλιου περνά ανάμεσα από τα κλαδιά και ζωγραφίζει πάνω στον δρόμο μικρές, διαρκώς μεταβαλλόμενες εικόνες. Η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, δροσερή, σχεδόν κρυστάλλινη, και κάθε στροφή αποκαλύπτει ένα καινούργιο τοπίο. Κι εκεί, μέσα σε αυτή την πανδαισία της φύσης, υπάρχει ένας ήχος που ταιριάζει παράξενα αρμονικά με τη σιωπή του βουνού.
Ο ήχος των κινητήρων.Την Κυριακή που μας πέρασε, το Βέρμιο υποδέχθηκε 80 αναβάτες, οι οποίοι ένωσαν τις μηχανές, την παρέα, την αγάπη τους για τη μοτοσυκλέτα και την ανάγκη τους για απόδραση σε ακόμη μια μεγάλη,
οργανωμένη μοτοεκδρομή των SALONICA RIDERS
Ογδόντα μοτοσυκλετιστές…
Ογδόντα διαφορετικές διαδρομές ζωής, διαφορετικές μηχανές, διαφορετικές προσωπικότητες, αλλά ένας κοινός παρονομαστής: η αγάπη για τον δρόμο, την περιπέτεια, την παρέα και εκείνη την ανεκτίμητη αίσθηση ελευθερίας που μόνο μια μοτοσυκλέτα μπορεί να προσφέρει.
Από νωρίς, η εικόνα ήταν εντυπωσιακή.
Μοτοσυκλέτες κάθε λογής, γυαλισμένες, έτοιμες για χιλιόμετρα, παρατάχθηκαν με τάξη, ενώ οι αναβάτες αντάλλασσαν χαμόγελα, χειραψίες, πειράγματα και εκείνες τις χαρακτηριστικές κουβέντες που μόνο μεταξύ μοτοσυκλετιστών αποκτούν τόσο νόημα.
Και κάπου εκεί αρχίζει η περιπέτεια. Οι κινητήρες παίρνουν μπροστά ο ένας μετά τον άλλον και ο χαρακτηριστικός μηχανικός ήχος γεμίζει τον αέρα. Για λίγες στιγμές, η πόλη μένει πίσω και μπροστά ανοίγεται ο δρόμος.
Ο δρόμος προς το Βέρμιο. Ένας δρόμος που δεν είναι απλώς μια διαδρομή από το ένα σημείο στο
άλλο. Είναι μέρος της ίδιας της εμπειρίας.
Οι στροφές διαδέχονται η μία την άλλη, οι μηχανές γέρνουν απαλά στις καμπές, οι αναβάτες απολαμβάνουν κάθε μέτρο και το τοπίο αλλάζει διαρκώς. Η άσφαλτος γίνεται το νήμα που ενώνει τις μηχανές με το βουνό, ενώ από τις δύο πλευρές ξεδιπλώνεται ένα φυσικό σκηνικό που δύσκολα αφήνει το βλέμμα αδιάφορο.
Το Βέρμιο αυτή την εποχή δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Μιλάει από μόνο του. Μιλάει με το θρόισμα των φύλλων και του δάσους, με τον δροσερό αέρα που χτυπά το κράνος, με τις μυρωδιές της φύσης που γίνονται ακόμη πιο έντονες όσο ανεβαίνεις. Μιλάει με τις ανοιχτές θέες, τις δασωμένες πλαγιές, τις βαθιές χαράδρες και τις ατελείωτες στροφές που μοιάζουν σχεδιασμένες από κάποιον καλλιτέχνη ειδικά για να τις απολαμβάνει ένας μοτοσυκλετιστής.
Και όταν όλα αυτά τα βλέπεις μέσα από τη ζελατίνα του κράνους σου, αποκτούν μια διαφορετική διάσταση. Δεν είσαι απλώς θεατής. Είσαι μέσα στο τοπίο… Ο αέρας, η μυρωδιά του δάσους, η θερμοκρασία, το φως, ο ήχος του κινητήρα και η κίνηση της μοτοσυκλέτας ενώνονται σε μία μοναδική εμπειρία.Κάθε στροφή και μια εικόνα.Κάθε ευθεία και μια ανάσα.Κάθε στάση και μια αφορμή για χαμόγελο.
Γιατί όμως μια τέτοια εκδρομή δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα τοπία. Είναι κυρίως οι άνθρωποι.
Μια οργανωμένη μοτοεκδρομή με 80 μοτοσυκλέτες δεν είναι απλή υπόθεση. Απαιτεί σχεδιασμό,υπευθυνότητα, συνεννόηση, πειθαρχία και, πάνω απ’ όλα, σεβασμό στον δρόμο και στον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα σου.
Στο πλαίσιο αυτό, όπως πάντα άλλωστε, υπήρχε επικοινωνία και συνεννόηση με το Τμήμα Τροχαίας Βεροίας (οφείλουμε τις θερμές ευχαριστίες στον Διοικητή κ. Καραγιάννη Ηλία για τις πολύτιμεςπληροφορίες και συμβουλές) και την ομάδα συνόδευσε πλήρως εξοπλισμένο ασθενοφόρο της εταιρίας Vita Cura με δύο διασώστες.
Η σωστή οργάνωση γίνεται ακόμη πιο σημαντική όταν μια μεγάλη ομάδα κινείται ως ένα σώμα. Οι αναβάτες γνωρίζουν πως ο δρόμος απαιτεί προσοχή, πως η ασφάλεια προηγείται της ταχύτητας και πως ο καθένας έχει ευθύνη όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για τον διπλανό του.
Μια ομάδα που κινείται συντονισμένα, που περιμένει, που βοηθά, που επικοινωνεί, που απολαμβάνει χωρίς να ξεχνά ποτέ τον βασικό κανόνα κάθε όμορφης μοτοσυκλετιστικής εξόρμησης: να φτάσουμε όλοι μαζί και να επιστρέψουμε όλοι μαζί στην «Ιθάκη» μας, στο σπίτι μας, στις οικογένειές μας, στα παιδιά μας.
Αυτό είναι άλλωστε και το πραγματικό νόημα μιας μοτοεκδρομής.Δεν μετριούνται μόνο τα χιλιόμετρα.Μετριούνται οι εικόνες που μένουν στο μυαλό, οι στιγμές που καταγράφονται στη μνήμη, τα γέλια στις στάσεις, οι κουβέντες πάνω από τους κινητήρες, οι φωτογραφίες, οι νέες γνωριμίες και εκείνη η αίσθηση πως για μια ολόκληρη ημέρα ανήκεις σε μια μεγάλη παρέα ανθρώπων που μοιράζονται το ίδιο πάθος.
Και το Βέρμιο αποδείχθηκε ιδανικός οικοδεσπότης. Το φθινοπωρινό του τοπίο έμοιαζε να έχει στηθεί ειδικά για την περίσταση. Κι άλλο λίγο. Και άλλη μία στροφή. Και ακόμη μία στάση για να κοιτάξεις πίσω και να πεις: «Άξιζε.»
Κάπου ανάμεσα στα δέντρα, στις στροφές και στις στάσεις για ανασυγκρότηση, η Κυριακή απέκτησε τον δικό της ρυθμό. Έναν ρυθμό που δεν είχε ξυπνητήρια, υποχρεώσεις, deadlines και βιασύνη. Είχε δρόμο. Είχε βουνό.
Είχε άσφαλτο αλλά και χωμάτινη διαδρομή για τους λάτρεις του off road. Είχε μοτοσυκλέτες. Είχε φίλους. Είχε γέλιο. Είχε εκείνη τη μοναδική αίσθηση ελευθερίας που σε κάνει να καταλαβαίνεις γιατί η μοτοσυκλέτα δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης.
Είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Να τον μυρίζεις. Να τον ακούς. Να τον αισθάνεσαι. Οι SALONICA RIDERS, απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως μια μεγάλη μοτοσυκλετιστική κοινότητα μπορεί να μετατρέψει μια απλή Κυριακή σε μια μικρή γιορτή. Μια γιορτή της μοτοσυκλέτας. Μια γιορτή της φύσης. Μια γιορτή της παρέας. Μια γιορτή της ίδιας της ζωής. Γιατί υπάρχουν Κυριακές που περνούν και ξεχνιούνται. Και υπάρχουν Κυριακές που, όταν πέσει το βράδυ και αφήσεις το κράνος στην άκρη, νιώθεις πως κάτι κέρδισες. Μια εικόνα. Μια ανάμνηση.
Ένα χαμόγελο. Μια καινούργια γνωριμία. Γνώσεις από το υπέροχο mini σεμινάριο που έκανε ο παγκόσμια Πιστοποιημένος Εκπαιδευτής της BMW Motorrad Tour Guide και με εκπαιδεύσεις στα Colin Edwards Boot Camp, California Superbike School,Riding, in the Zone-Ken Condom, Enduro Park Hechlingen, FIM, Honda Instituto Seguridad, Yamaha Champions Riding School.
Ένα τοπίο που θα ξαναφέρεις στο μυαλό σου όταν θα χρειαστείς μια μικρή απόδραση. Η συγκεκριμένη
Κυριακή στο Βέρμιο ήταν μία από αυτές. Και όταν οι τελευταίες μοτοσυκλέτες πήραν τον δρόμο της επιστροφής, το βουνό έμεινε πίσω, σιωπηλό και αγέρωχο, όπως ήταν πριν φτάσουμε. Μόνο που τώρα είχε πάνω του κάτι ακόμη.
Τη μνήμη από 80 μοτοσυκλετιστές που για λίγες ώρες έγιναν ένα με τους δρόμους του.
Κι ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ομορφιά της μοτοσυκλέτας:
Να πηγαίνεις κάπου για να δεις έναν τόπο και τελικά να επιστρέφεις έχοντας γνωρίσει καλύτερα τον
εαυτό σου και τους ανθρώπους γύρω σου.Το Βέρμιο έδωσε το σκηνικό. Το φθινόπωρο έβαλε τα χρώματα. Ο δρόμος έγραψε τη διαδρομή.
Και οι SALONICA RIDERS έβαλαν την ψυχή.80 μοτοσυκλέτες, ένας προορισμός, μία παρέα και αμέτρητες εικόνες.Γιατί τελικά, οι πιο όμορφες διαδρομές δεν είναι αυτές που απλώς σε πηγαίνουν κάπου.Είναι εκείνες που, όταν τελειώσουν, δεν θέλεις να τελειώσουν.Και η Κυριακή στο Βέρμιο ήταν ακριβώς μία από αυτές.
SALONICA RIDERS
