Κάθε χρόνο θα μετράμε περισσότερες απουσίες στην δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο;

Η φετινή δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο ήταν μια υπενθύμιση ότι οι θεσμοί δεν είναι μόνο σκηνικό, αλλά και δοκιμασία πολιτικής στάσης. Όταν μια επέτειος της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας δεν καταφέρνει να λειτουργήσει ως κοινός τόπος, κάτι βαθύτερο δείχνει να έχει χαθεί από το δημόσιο ήθος.
Από τη μία πλευρά, η απουσία πολιτικών αρχηγών από μια τόσο συμβολική εκδήλωση μπορεί εύκολα να εκληφθεί ως υποτίμηση της ίδιας της δημοκρατικής μνήμης. Το Προεδρικό Μέγαρο δεν είναι χώρος ιδεολογικής εξομοίωσης, ούτε χαλαρής κοσμικής συνύπαρξης. Θα έπρεπε να είναι η σκηνή όπου οι πολιτικές διαφορές, έστω για λίγη ώρα, οφείλουν να υποχωρούν μπροστά στο θεσμικό μήνυμα της ενότητας.
Από την άλλη, δεν πρέπει να αγνοείται ότι οι απουσίες συχνά αποτελούν και πολιτική πράξη. Οι ηχηρές απουσίες του προέδρου της Ελληνικής Λύσης Κυριάκου Βελόπουλου(το κόμμα του εκπροσωπήθηκε από τον αντιπρόεδρο της Βουλής Βασίλη Βιλιάρδο), του προέδρου της ΝΙΚΗΣ Δημήτρη Νατσιού, της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωής Κωνσταντοπούλου, της προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Ρένας Δούρου, καθώς και των πρώην πρωθυπουργών Αλέξη Τσίπρα και Αντώνη Σαμαρά, στέλνουν μήνυμα διαμαρτυρίας, αποδοκιμασίας ή αποστασιοποίησης από μια εκδήλωση που οι ίδιοι θεωρούν ότι έχει απομακρυνθεί από τον ουσιαστικό της σκοπό.
Μήπως όμως η διαμαρτυρία θα έπρεπε να συνοδεύεται από μια πειστική θεσμική πρόταση και να μην παράγει απλά δημοσιογραφικό και πολιτικό θόρυβο; Αν οι πολιτικοί αρχηγοί αισθάνονται ότι ο θεσμός έχει αδειάσει από νόημα, οφείλουν να το πουν με καθαρότητα και να το αποδείξουν με θεσμικό λόγο, όχι με ηχηρές απουσίες που αφήνουν χώρο μόνο για ερμηνείες.
Η αλήθεια είναι ότι μια δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας δεν μπορεί να λειτουργεί ως απλή επίδειξη παρουσιών, αλλά ούτε και ως βολική αφορμή αποχής. Το ζητούμενο δεν είναι αν κάποιος θα πάει ή δεν θα πάει στο Προεδρικό, αλλά αν η πολιτική τάξη μπορεί ακόμη να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν στιγμές όπου η Δημοκρατία χρειάζεται λιγότερη πόλωση και περισσότερη αυτοσυγκράτηση.
 Ζήσης Μιχ. Πατσίκας