Του Θανάση Μελετίδη
-Τι θα γίνετε όταν μεγαλώσετε; μας ρώτησε άξαφνα ένας περαστικός στη διάρκεια του ποδοσφαιρικού μας ημιχρόνου. Θα ήμασταν καμιά δεκαριά παιδιά:
-Εγώ, κύριε, θα γίνω γιατρός, είπε ο Πάνος.
-Εγώ, κύριε, θα γίνω υδραυλικός. Ο πατέρας μου έχει μαγαζί, είπε ο Σάκης.
-Εγώ, κύριε, θα γίνω δάσκαλος σαν τη μαμά μου που είναι δασκάλα, είπε ο Στέφανος.
-Εμείς θα γίνουμε ποδοσφαιριστές, είπαν με ένα στόμα πέντε έξι παιδιά.
Μπράβο, παιδιά! Σας εύχομαι να κάνετε τα όνειρά σας πραγματικότητα! είπε κι έκανε να φύγει.
-Κι εμένα; Εμένα δε θα με ρωτήσετε, κύριε; είπε παραπονιάρικα ο χοντρούλης της παρέας, ο Μπάκος.
-Αχ! βρε αγόρι μου. Νόμισα πως ήσουν σε εκείνους που φώναξαν «ποδοσφαιριστής»… Λοιπόν! Πες μας! Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
-Εγώ, κύριε, θα γίνω πιο χοντρός! Πολύ χοντρός! Πάρα πολύ χοντρός!
Το τι έγινε από τα γέλια δεν περιγράφεται! Εμείς «χτυπιόμασταν», ενώ ο κύριος κόντεψε να πνιγεί, διπλώθηκε και έκανε κάνα λεπτό να συνέλθει. Όταν επιτέλους τα κατάφερε και βήχοντας ακόμη, είπε:
-Καλό! Πάρα πολύ καλό! Να ‘σαι καλά παιδί μου! Με ‘κανες και γέλασα! Παιδιά, ο Θεός να σας έχει καλά! Άντε! Γεια σας και καλή συνέχεια στην μπάλα! είπε και έφυγε.
Ήμασταν σίγουροι πως ο Μπάκος μάς είχε κάνει «πλάκα». Έτσι νομίζαμε, μέχρι που μεγαλώσαμε και μπήκαμε στο «μαγκανοπήγαδο»…
Δεν καταφέραμε να γίνουμε όλοι εκείνο που θέλαμε. Ποδοσφαιριστής δεν έγινε κανένας. Όμως ο Μπάκος τα κατάφερε! Έγινε τόσο χοντρός που κανείς δεν τον ονόμαζε ποτέ με το όνομά του. Όλοι τον φώναζαν «το βουνό»!
Ενώ όλοι οι παιδικοί φίλοι έτρεχαν όλη μέρα να βγάλουν μεροκάματο, «το βουνό» έκανε βόλτες, από το πρωί μέχρι το βράδυ σε όλη τη Βέροια. «Χωνόταν» σε μαγαζιά και άραζε με τις ώρες καταγράφοντας ό,τι άκουγε, ρωτούσε να μάθει τα τελευταία νέα όποιου έκανε το λάθος να τον χαιρετήσει, παρατηρούσε, γελούσε, πείραζε και έκανε πρόθυμα μικροθελήματα, χωρίς να ζητά ανταμοιβή, αλλά και να παίρνει πάντα και πολύ ευχαρίστως ό,τι τού δίνανε… Το αποτέλεσμα; Όλοι τον ήξεραν και όλους τούς ήξερε.
Ένας γνωστός στη Βέροια «πρόεδρος» του εξασφάλισε το καθημερινό του φαγητό μέσω της εκκλησίας, όταν έμαθε πως είναι άνεργος.
Στο γήπεδο ήταν κάθε Κυριακή να δει τη Βέροια. Φυσικά έμπαινε τσάμπα. Όποτε ήθελε τον παίρνανε μαζί και στα εκτός έδρας παιχνίδια.
Τα δανεικά δεν τα επέστρεφε ποτέ, αφού όσοι τον είχαν δανείσει είχαν βαρεθεί να τον ακούν συνεχώς να τους λέει : «Δεν έχω μαζί μου. Να πεταχτώ σπίτι να στα φέρω»; Οπότε κάποια στιγμή τού λέγανε: «Άσε …στα χαρίζω!». Κι εκείνος, πριν ο άλλος προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του, απαντούσε: «Ευχαριστώ πολύ! Σ’ αγαπώ πολύ»!
Πιτόγυρα, γλυκά, μεζέδες είχε εξασφαλισμένα από τους ιδιοκτήτες μαγαζιών που εξυπηρετούσε, κυρίως, κάνοντάς τους τα ψώνια.
Έτσι την «έβγαζε» το «βουνό». Σπάνια του λέγανε «όχι». Ένιωθε πως όλοι ήταν υποχρεωμένοι να του δίνουν και όλοι ένιωθαν πως το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να του δίνουν για «να του δίνει» … Όπως κατάλαβα, ήταν κάτι μεταξύ «πανούκλας» και «τρελίτσας»…
… Και ας ήξερε ότι «πίσω από την πλάτη του» «κυκλοφορούσε»: «Ο τρελός με την τρελάρα του, γεμίζει την κοιλάρα του»!
