Του Θανάση Μελετίδη
Ένας τύπος ψηλός και τεμπέλης, ο Τάκας, ζούσε στη γειτονιά μου όταν ήμουν παιδάκι του δημοτικού. Ψηλός, γιατί έτσι τον έκανε η μάνα του… Τεμπέλης, γιατί όλη μέρα ήταν αραχτός σε μια κουνιστή, ξύλινη σαπιοκαρέκλα στην ταράτσα της μονοκατοικίας που ζούσε με τη μάνα του κοιτάζοντας τα περιστέρια του να κάνουν «βούτες». Μόλις έβλεπε πιτσιρικά, σχεδόν πάντα τού ‘βαζε αγγαρείες: «Εεεε! Θανασάκη, τράβα να μου φέρεις τσιγάρα. Πες του να τα γράψει. Ξέρει αυτός!», «Εεεε! Μήτσο, τράβα να πληρώσεις το νερό και πετούσε έναν κουτσουλισμένο φάκελο που είχε μέσα τον λογαριασμό και τα χρήματα, που προφανώς του ‘χε δώσει η μάνα του, κατευθείαν από την ταράτσα κάτω, «Εεεε! Παναγιώτη, τράβα να φέρεις δυο ψωμιά από τον φούρνο και να τα πας στη μάνα μου, κάτω. Να του πεις πως είπε ο Τάκας να τα γράψεις. Άντε, καλό μου».
Μπρος στο σπίτι του υπήρχε μια μεγάλη αλάνα στην οποία καθημερινά παίζαμε ποδόσφαιρο. Εκείνος, όταν έπαιρνε το βλέμμα του από τα πουλιά, μάς χάζευε από τον εξώστη … του περιστερώνα του!
Σε αυτήν την αλάνα είχαμε προγραμματίσει να κάνουμε το μεγάλο ντέρμπι της χρονιάς και οπωσδήποτε με διαιτητή : «Πάνω γειτονιά» εναντίον «Κάτω γειτονιάς». Εγώ, ο αδερφός μου και οι φίλοι μας αγωνιζόμασταν με την «Πάνω». Οι «Ασβοί» (τους λέγαμε έτσι, γιατί μια μέρα είχαν έρθει να παίξουν φορώντας κάτι άσπρα μπλουζάκια που γράφανε «Α.Σ.ΒΕ.» – Αθλητικό Σωματείο Βέροιας) αγωνίζονταν με την «Κάτω». Αλλά κι εκείνοι μάς κορόιδευαν. Είχαμε μεγάλη κόντρα και η νίκη ήταν επιτακτική. Ήταν θέμα αξιοπρέπειας! Δεν ήταν όμως εύκολη η επικράτηση. Είχαν δυο τρεις που ξέρανε «πολλά κιλά» μπάλα.
Την παραμονή μαζευτήκαμε στην αλάνα, για να σχεδιάσουμε τον τρόπο παιχνιδιού μας. Εγώ έπαιζα πάντα άμυνα, ο Κύρος πάντα κέντρο και ο Αντώνης, ο αδερφός μου, πάντα επίθεση. Τα υπόλοιπα (συνήθως παίζαμε εφτά εναντίον εφτά – η αλάνα δε «σήκωνε» περισσότερους) παιδιά της ομάδας άλλαζαν θέση, ανάλογα με τον αγώνα.
-Να ενισχύσουμε την άμυνα! Όλα ξεκινάνε από την άμυνα! Να κρατήσουμε πίσω το «μηδέν» και βλέπουμε, είπα εγώ.
-Όχι! Να ενισχύσουμε το κέντρο. Αν ελέγχεις το κέντρο έχεις πλεονέκτημα! είπε ο Κύρος.
-Στο ποδόσφαιρο μετράνε τα γκολ! Να ενισχύσουμε την επίθεση για να παίρνω περισσότερες πάσες! είπε ο αδερφός μου, που ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία της ομάδας μας.
-Καλά τα λέει ο Αντώνης, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση! ακούστηκε ο Τάκας αραγμένος στην καρέκλα του από την ταράτσα.
Δεν τον είχαμε δει. Μάλλον μόλις είχε καθίσει.
Ο αδερφός μου, αντί να κάθεται να παινεύεται που ένας «μεγάλος» τον είχε υποστηρίξει, πετάχτηκε λάμποντας, μας μάζεψε γύρω του και ψιθύρισε: «Ακούστε παιδιά! Να βάλουμε για διαιτητή του αγώνα τον Τάκα. Στην ίδια γειτονιά ζούμε και τον έχουμε βοηθήσει πολλές φορές. Σίγουρα θα μάς υποστηρίξει!».
Συμφωνήσαμε όλοι αμέσως!
– Κύριε Τάκα, κύριε Τάκα. Να σας πούμε κάτι;
– Λέγε, Αντωνάκη, απάντησε βαριεστημένα.
-Θα σας παρακαλούσαμε να κάνετε τον διαιτητή στον αυριανό πολύ σημαντικό αγώνα που έχουμε με την «Κάτω» γειτονιά. Αύριο το πρωί στις δέκα. Θα μπορέσετε;
-Μμμμ! Στις δέκα είπες; Ναι… εδώ θα είμαι… μπορώ… αλλά θέλω κι εγώ κάτι…
-Ό,τι θέλετε, κύριε Τάκα, πετάχτηκε ο Μήτσος.
-Απλά πράγματα θέλω: Πρώτον να μην κάνετε «μούτρα» όταν σας ζητώ μια εξυπηρετησούλα, γιατί στεναχωριέμαι και δεύτερον δυο μήνες που θα λείπω για δουλειά στο εργοστάσιο να ανεβαίνει κάποιος σας τις πρωινές ώρες στην ταράτσα να ταΐζει τα πουλιά μου. Έχω τσουβάλια με πολύσπορο πίσω από τον περιστερώνα και στον κήπο κρυμμένη μια μεγάλη σκάλα, για να μπορείτε να ανεβαίνετε στην ταράτσα μου. Τι λέτε;
-Ουουουου! Συμφωνούμε! είπαμε όλοι μαζί.
-Μόνο… μόνο ίσως υπάρξει ένα μικρό προβληματάκι. Θα πρέπει και οι «Ασβοί» να συμφωνήσουν. Δύσκολα να το δεχτούν. Θα φέρουν κάνα δικό τους… είπε ο Αντώνης.
– Αυτό μη σας απασχολεί καθόλου, είπε τεντώνοντας τα χέρια του για να ξεπιαστεί.
Από τις εννιά την επόμενη μέρα κατέφθασαν στην αλάνα οι «Ασβοί». Κουβάλησαν και καμιά δεκαριά φιλάθλους για υποστήριξη. «Ήρθαμε νωρίς για να προπονηθούμε. Φέραμε και διαιτητή», δήλωσε ο αρχηγός τους πολύ πολύ σοβαρά.
Κοιτάξαμε όλοι τον Τάκα. Δεν είχε δώσει καμιά σημασία στα λόγια του «Ασβού». Συνέχισε να κοιτάζει ψηλά στον ουρανό τα περιστέρια του.
Ο αδερφός μου άρχισε με τρόπο να κουνά τα χέρια του για να τον δει. Όταν εκείνος βαρέθηκε να κάνει πως δεν τον βλέπει – ίσως και να μας λυπήθηκε – έφερε το δάχτυλό του στο στόμα εννοώντας «σιωπή». Για μια στιγμή μείναμε να τον κοιτάμε απορημένοι…
«Ξέρει τι κάνει» μάς είπε με σιγουριά ο Αντώνης, και αμέσως αρχίσαμε και εμείς προπόνηση στο τέρμα μας, δηλαδή προς τις δυο κοτρόνες που είχαμε για δοκάρια.
Ο «διαιτητής» που φέρανε μαζί τους ήταν ένας σπυριάρης και σίγουρα «μιλημένος» έφηβος. Ακριβώς στις δέκα η ώρα μάς κάλεσε να μπούμε στο «γήπεδο», για να κάνουμε «σέντρα».
Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον Τάκα όρθιο στην ταράτσα του. Εκεί ψηλά που βρισκόταν και με το πελώριο ύψος του έμοιαζε με αρχαίο Θεό του Ολύμπου… μάλλον με τον Άρη! : «Διαιτητής του αγώνα θα είμαι εγώ», φώναξε, ώστε όλοι να τον ακούσουμε.
Ταράχτηκαν άσχημα οι «Ασβοί»:
-Και ποιος το λέει αυτό; Έχουμε ήδη συμφωνήσει – απίθανο ψέμα που αντιλήφθηκε αμέσως ο Τάκας και εκνευρίστηκε – για τον διαιτητή με την «Πάνω» γειτονιά. Εσύ ποιος είσαι;
-Άκου, σπόρε : πρώτον θα μου μιλάς στον πληθυντικό, γιατί είμαι πολύ μεγαλύτερός σου. Δεύτερον εγώ ανήκω στην ένωση διαιτητών Β. Ελλάδος – αλήθεια έλεγε, δεν το γνωρίζαμε – και τρίτον αυτή η αλάνα που θα παίξετε είναι μπρος στο σπίτι μου και έχω τα αποκλειστικά δικαιώματα στη χρήση της. Κατάλαβες; Αααα! Και συ σπόρε, υπόλειμμα διαιτητή, «δίνε του». Θα έπαιρνα και τη σφυρίχτρα σου, αλλά έτσι σαλιάρη που σε «κόβω» δε στην παίρνω. Εεεεε! Μήτσο, πετάξου κάτω να πάρεις την επαγγελματική μου σφυρίχτρα από τη μάνα μου και πέτα την μού, διέταξε.
Οι «Ασβοί» είχαν «ψαρώσει». Ο «διαιτητής» τους έφυγε αμέσως κατακόκκινος. Εμείς μειδιούσαμε σιωπηλά, καθώς ήμασταν σίγουροι για την επικράτησή μας. «…Οι ανόητοι νευριάσανε τον διαιτητή του αγώνα…», ψιθύρισε ο Αντώνης.
Ο Μήτσος, επιστρέφοντας, πέταξε στον Τάκα μια μεγάλη ασημένια σφυρίχτρα που εκείνος την έπιασε στον αέρα με την τεράστια παλάμη του.
Με δέκα λεπτά καθυστέρηση, επειδή οι «Ασβοί» ήθελαν να φύγουν, άρχισε ο αγώνας με ένα τέτοιο σφύριγμα του Τάκα που θα ακούστηκε στη μισή Βέροια. Εεεεε! Βέβαια! Επαγγελματική σφυρίχτρα ήταν!
Παίξαμε φουλ επίθεση. Μαρκάραμε σε όλο το γήπεδο και περισσότερο μπρος στην εστία τους. Φτερά είχαμε στα πόδια μας πιστεύοντας πως αν γινόταν καμιά «στραβή» είχαμε τον Τάκα! Όμως εκείνος δε μας υποστήριζε καθόλου. Έπαιζε δικαιότατα.
Ωστόσο, τα μισά και παραπάνω σφυρίγματα ήταν για να υποδείξει «σέντρα» μετά τα γκολ που βάλαμε μέσα σε δέκα λεπτά: ένα έβαλα εγώ με ψηλοκρεμαστό σουτ κατευθείαν από την άμυνα, δυο έβαλε ο Αντώνης – το ένα ήταν με μια εξαιρετική κεφαλιά «ψαράκι» –, ένα έβαλε ο Κύρος από απευθείας χτύπημα φάουλ και ένα ο Μήτσος που με το παράξενο μεθυστικό του στιλ «άδειασε» όλη την άμυνά τους και πλάσαρε υπέροχα!
5- 0 στο δεκάλεπτο! Οι «Ασβοί» τα είχαν χαμένα! Μετά το πέμπτο γκολ που φάγανε, αντί να πάνε στη σέντρα, έκαναν μεταβολή και έφυγαν. Ο Τάκας σφύριξε τη λήξη του αγώνα με σκορ 8 – 0, φυσικά υπέρ μας (+3 γκολ σύμφωνα με τους κανονισμούς του, λόγω υπαιτιότητας διακοπής αγώνα).
Σηκώθηκε όρθιος και φώναξε στους «Ασβούς» πίσω από την πλάτη τους: «Εεεεε! Άμπαλοι! Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση»!
