Του Θανάση Μελετίδη
Ένα ήσυχο καλοκαιρινό μεσημέρι ήταν. Η κατάθλιψή μου ήταν σε ύφεση. Κι αυτό ήταν που με ανησυχούσε. Και πιο πολύ με ανησυχούσε που στο μυαλό μου ερχόταν όλο «ήταν».
Ξάφνου, ενώ μετρούσα βαριάντες στο διαδικτυακό σκάκι – ένα από τα ελάχιστα ωφέλιμα πάθη μου – μια κάργια άρχισε να σκούζει. Αρχικά είπα πως θα φύγει. Μετά σκέφτηκα πως όλο αυτό ήταν μια φαντασία και απλά έτυχε να μού έρθουν εφηβικοί συνειρμοί από τις «Κάργιες» του Καρυωτάκη. Όμως εκείνη δεν έφευγε … συνέχιζε να κράζει…
Πέρασε από το μυαλό μου πως είχε φτάσει η «ώρα» μου…
Είπα να κοιτάξω από το παράθυρο να ανακαλύψω ποια ήταν τα αχάριστα φυλλώματα των δέντρων του κήπου μου που τη φιλοξενούσαν : να τα βρω και να τα κόψω ή μάλλον να τα κάψω!
Δεν το κούνησα από τη θέση μου, λες και είχα κατατονία. Το μόνο που έκανα ήταν να γράψω τη λέξη «κάργια» στο youtube, μπας και θα μπορούσα να βγάλω συμπέρασμα.
Όπως συνήθως συμβαίνει, η «τεχνητή ανοησία» υπέθεσε πως έψαχνα για βίντεο με ζώα. Έτσι, και τελείως, ξεδιάντροπα «πέταξε» ένα βιντεάκι με τρία τέσσερα λιοντάρια που είχαν βάλει από κάτω μια μικρή ζέβρα και τη μασούλαγαν, ενώ εκείνη έσκουζε σαν την κάργια του κήπου μου…
«Δεν υπάρχει ελπίς … η ζωή είναι ένα λάθος και μια ντροπή» που είχε γράψει ο ποιητής, σκέφτηκα…
Όταν, επιτέλους, ο «παπαγάλος» έδειξε αυτό που έψαχνα, πληροφορήθηκα πως η κάργια (πτηνό της οικογένειας των κορακιδών) διαθέτει αξιοσημείωτη νοημοσύνη που της επιτρέπει όχι μόνον να επικοινωνεί με το συνάφι της, αλλά και να παίρνει μαζί του αποφάσεις και μάλιστα με δημοκρατικό τρόπο: όταν η ομάδα θέλει να πάρει μια απόφαση κράζουν όλες μαζί και επικρατούσα θεωρείται η άποψη, και η οποία προκύπτει, μέσω της «δια βοής» διαδικασίας! Επιπλέον – ίσως το πιο εκπληκτικό – είναι πως μπορούν να προφέρουν λέξεις και να κατανοούν, ως έναν βαθμό, και το νόημά τους!
Είχα καταλάβει! Η κάργια έσκουζε, επειδή εξέφραζε τη γνώμη της στη Βουλή των κορακοειδών! Θα ήθελα, βέβαια, και να γνώριζα το θέμα! Ίσως να ήταν κάποιο σχέδιο νόμου. Ίσως κάποια μομφή της αντιπολίτευσης…
Μου ‘φυγε το χέρι από το «ποντίκι» όταν, και με ένα στεντόρειο κράξιμο, η κάργια προσγειώθηκε με κρότο στο εξωτερικό περβάζι του παραθύρου μου – σε εκείνο που έβλεπε στον κήπο – με συνέπεια να μετακινήσω τον βασιλιά μου σε άλλο τετράγωνο από εκείνο που ήθελα και να γίνω ματ!
-Άτιμο πουλί! Δε φτάνει που με αναστάτωσες, έχασα και την παρτίδα, φώναξα εκνευρισμένος.
-Άτιμο πουλί, άτιμο πουλί, απάντησε κοιτώντας με κατάματα με το ένα της μάτι.
Κόντεψα να πνιγώ καθώς, τη στιγμή εκείνη, είχα, από τα νεύρα μου, κατεβάσει μια γενναία γουλιά μπύρας. Χίλιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Αποφάσισα να το «πάω στα άκρα» – μάλλον επειδή έχασα στο σκάκι:
-Κόβει το μυαλό σου ή είσαι κανένα παπαγαλάκι της κυβέρνησής σας, ρώτησα ειρωνικά.
-Κόβει, κόβει … κρα, κρα, κρα!
-Άρα έσκουζες, επειδή διαφωνούσες;
-Διαφωνούσες, διαφωνούσες… κρααααα!
-Θα είχε πλάκα να σας είπε ο αρχικόρακας πως για να βρείτε τα φθηνότερα καρύδια, θα πρέπει να πετάτε καθημερινά από τη Μακεδονία στην Πελοπόννησο συγκρίνοντας τιμές;
-Και στη Θράκη και στην Ήπειρο και στην Κρήτη… κρα, κρα, κρα!
-Ο αρχηγός σας είτε είναι ηλίθιος είτε σας υποτιμάει!
-Υποτιμάει, γιατί είναι ηλίθιος, κραααααααααα!
-Χο!χο!χο! Το έθεσες τέλεια! Απ’ ό,τι καταλαβαίνω είναι χειρότερος και από τον δικό μας! Ή μπας και έχουμε τον ίδιο;
-Χα!κρα!χα! Ίδιος! Ίδιος! Ολόιδιος!
