Πρόγραμμα εκδηλώσεων της Ημαθίας
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Νάουσας: «Ο Ιππότης του Χιονιού»

Σάββατο 5 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Νάουσας: «Ο Ιππότης του Χιονιού»

Σάββατο 21 Νοεμβρίου Το «Ροδάφ’νον» του Κώστα Διαμαντίδη, με τον Τάκη Βαμβακίδη, στη Στέγη -Σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη

Σάββατο 21 Νοεμβρίου Το «Ροδάφ’νον» του Κώστα Διαμαντίδη, με τον Τάκη Βαμβακίδη, στη Στέγη -Σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου στον Χώρο Τεχνών «Η ΠΛΗΓΗ» του Γιάννη Τσεμπερλίδη, απο την Ομάδα Stereo-τύποι, του ΔΗΠΕΘΕ -Από Συμβουλευτικό Κέντρο Δ. Βέροιας – ΔΗΠΕΘΕ – ΚΕΠΑ, με κάρτες ελευθέρας

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου στον Χώρο Τεχνών «Η ΠΛΗΓΗ» του Γιάννη Τσεμπερλίδη, απο την Ομάδα Stereo-τύποι, του ΔΗΠΕΘΕ -Από Συμβουλευτικό Κέντρο

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου: Η μαύρη Κωμωδία του Τόνυ Δημητρίου «Εκ του Πατρός Γεννηθέντα!», στη Νάουσα

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου: Η μαύρη Κωμωδία του Τόνυ Δημητρίου «Εκ του Πατρός Γεννηθέντα!», στη Νάουσα

Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου «Η Έλα το ελατάκι και το μυστικό των Χριστουγέννων» στο Cine Σταρ της Βέροιας

Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου «Η Έλα το ελατάκι και το μυστικό των Χριστουγέννων» στο Cine Σταρ της Βέροιας

«Χοροδράσεις»: Εργαστήριο παραδοσιακού χορού για παιδιά, στην Αλεξάνδρεια

«Χοροδράσεις»: Εργαστήριο παραδοσιακού χορού για παιδιά, στην Αλεξάνδρεια

«Η Έμφυλη βία αλά… Ελληνικά». Πίσω από τις σκηνές γέλιου του Ελληνικού Κινηματογράφου Στη Γκαλερί Παπατζίκου | Τετάρτη 25 Νοέμβρη 2026 | 19.00

«Η Έμφυλη βία αλά… Ελληνικά». Πίσω από τις σκηνές γέλιου του Ελληνικού Κινηματογράφου Στη Γκαλερί Παπατζίκου | Τετάρτη 25 Νοέμβρη

[ditty id=231425 category="h-thesh-tou-laou"]

Ιστορίες της καθημερινότητας – Η θεούσα…

Γράφει ο Θανάσης Μελετίδης

Είχα δει την αγγελία ενοικίασης της γκαρσονιέρας  κοντά σε μιαν εκκλησία, κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Την ίδια αγγελία βρήκα σε ακόμη 4-5 σημεία που ήταν κι αυτά γύρω της. Υπέθεσα πως ο ιδιοκτήτης της ήθελε άτομο που εκκλησιαζόταν συχνά. Μου είχε αρέσει αυτό, οπότε και τηλεφώνησα προκειμένου να πάρω τις σχετικές πληροφορίες. Δώσαμε ραντεβού κοντά στο σπίτι που ήθελα να νοικιάσω. Όπως μού είχε πει ήθελε να με γνωρίσει από κοντά. Το είχα βρει απόλυτα λογικό αυτό.

Η ιδιοκτήτρια, μια μεσήλικη γυναίκα, επιβεβαίωσε τις προσδοκίες μου. Ήταν στεγνή, αδύνατη, ντυμένη με μια σχεδόν επιδεικτική σεμνότητα. Δίπλα της, η κόρη της, μια έφηβη γεματούλα και μόνιμα χαμογελαστή, έμοιαζε ξένη. Τις χαμογέλασα – όχι από αστική ευγένεια, αλλά γιατί η αντίθεσή τους θύμιζε μια κακόγουστη καρικατούρα του «Χοντρού και Λιγνού».

Μού έδειξε το σπίτι. Ήταν μια μικρή γκαρσονιέρα. Τίποτα σπουδαίο, αλλά εμένα με βόλευε. Δεν αργήσαμε να συμφωνήσουμε. Το γεγονός πως η δουλειά μου είχε σχέση με παιδιά την έπεισε πως ήμουν «ακίνδυνος». Το μόνο που δεν μου είχε αρέσει ήταν πως επέμενε να βάλω τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού και του νερού στο όνομά μου. Γνώριζα πως θα έπρεπε να ταλαιπωρηθώ για ώρες και, επιπλέον, να πληρώσω για τη διαδικασία αυτή. Οι «ουρές» στις δημόσιες υπηρεσίες της Αθήνας είναι απίστευτα μεγάλες. Πήρα μια μέρα άδεια από τη δουλειά μου και τακτοποίησα τις εκκρεμότητες αυτές. Την ίδια μέρα ολοκλήρωσα και τη μετακόμιση του φτωχικού μου νοικοκυριού. Στις επόμενες ημέρες διαπίστωσα πως δεν υπήρχε θόρυβος. Αυτό με ικανοποίησε πολύ.

Η ιδιοκτήτριά μου, η κ. Μαρία, με επισκεπτόταν κάθε Κυριακή μετά τον εκκλησιασμό της. Καμιά φορά ερχόταν με την κόρη της. Μού έφερνε, πάντα, και αντίδωρο. Εγώ τής έκανα καφέ και ανεχόμουν καλόκαρδα τις αναλύσεις που έκανε πάνω στην ομιλία του παπά της εκκλησίας, αλλά ένιωθα πολύ άβολα, όταν μιλούσε με κακία για την πολύ άρρωστη νοικάρισσα που κατοικούσε στον από κάτω όροφο του σπιτιού της. Μιλούσε για εκείνη αφήνοντας να εννοηθεί πως κάτι θα ήθελε να κάνω. Εγώ, διπλωματικά, απέφευγα να συμμετέχω στη συζήτηση για το θέμα αυτό. Δεν αντιμιλούσα ποτέ, καθώς δεν έβλεπα την ώρα να σηκωθεί να φύγει, αφού, όπως αντιλήφθηκα, ερχόταν, κυρίως, για να διαπιστώσει αν διατηρούσα το σπίτι της σε καλή κατάσταση. «Ποτέ δεν είναι όλα τέλεια», σκεφτόμουν…

Είχαν περάσει μήνες που κατοικούσα στο σπίτι της, όταν το τηλέφωνο χτύπησε νωρίς το απόγευμα. Ήταν εκείνη. Ξεκίνησε με τις καθιερωμένες ευλογίες και τις ευχές για «καλή εβδομάδα», αλλά γρήγορα η φωνή της έχασε τη γλυκύτητά της. Άρχισε να παραπονιέται πάλι για τη νοικάρισσα που κατοικούσε κάτω από το δικό της διαμέρισμα. «Δεν πάει άλλο», μου είπε, «κάθε πρωί, από τις έξι, σέρνει καρέκλες, κάνει φασαρία… Δεν μπορώ να ησυχάσω». Όταν της θύμισα, όσο πιο απαλά μπορούσα, ότι η γυναίκα δίνει μάχη με τον καρκίνο και ίσως απλώς δεν μπορεί να κοιμηθεί από τους πόνους, εκείνη αναστέναξε με μια δήθεν χριστιανική συγκατάβαση: «Ο Θεός να της δίνει υπομονή, παιδί μου, αλλά κι εμείς άνθρωποι είμαστε, έχουμε ανάγκη τον ύπνο μας».

Εκεί ήταν που δεν άντεξα:

— Ξέρετε τι σκέφτομαι, κυρία Μαρία; Αντί να μαλώνετε μαζί της, δεν δοκιμάζετε να της χτυπάτε την πόρτα κάθε πρωί με έναν ζεστό καφέ; Να της κάνετε λίγη παρέα, να της ανεβάζετε την ψυχολογία;

Στην άλλη άκρη της γραμμής έπεσε παγωνιά. Η σιωπή της ήταν πιο αποκαλυπτική από οποιονδήποτε καυγά. Στο βάθος, ακούστηκε η φωνή της κόρης της -κάποιο βίντεο στο κινητό που έπαιζε σε επανάληψη, ένας ηλεκτρονικός θόρυβος, ξένος προς τα πάντα. Η έφηβη βρισκόταν στον δικό της, στεγανοποιημένο κόσμο, χαμένη σε μια οθόνη, απόλυτα απαθής για το δράμα του κάτω ορόφου, αλλά και για την αμηχανία της μάνας της.

— … Θα ήθελα να πας να της μεταφέρεις τα παράπονά μου. Εμείς δυο γυναίκες είμαστε. Να της πεις πως θα της κάνω έξωση, αν συνεχίσει να μας ξυπνά τα χαράματα, είπε λες και δεν είχε ακούσει τίποτα από όσα της είχα επισημάνει. Τότε μού ήρθε σαν αστραπή στον νου η πρόταση ενός συναδέλφου μου στη δουλειά να νοικιάσω σε πολύ χαμηλή τιμή ένα δικό του επιπλωμένο διαμέρισμα. Πήρα την απόφαση σε κλάσματα δευτερολέπτου:

— Αααα! Κυρία, Μαρία, σκόπευα να σας τηλεφωνήσω κι εγώ σήμερα, για να σας πω πως αφήνω το σπίτι σας. Μετακομίζω. Κρατήστε την εγγύηση. Σε δυο μέρες το σπίτι σας θα είναι άδειο.

Δεν ταράχτηκε καθόλου. Τελείως ξερά, απάντησε:

— Κανένα πρόβλημα! Ο διπλανός σου με παρακαλεί από καιρό να του νοικιάσω το σπίτι που μένεις, γιατί θέλει να φέρει τον αδελφό του από την Αλβανία. Μόνον να κρατήσεις τους λογαριασμούς στο όνομά σου. Ξέρεις τι ταλαιπωρία είναι η αλλαγή  – δεν είπε πως θα πλήρωνε και 120 ευρώ στη ΔΕΗ για την αλλαγή αυτή…

«Αυτή με περνάει για ηλίθιο», σκέφτηκα και έχασα κάθε ίχνος ψυχραιμίας:

 —«Το άλλο με τον Τοτό» το ξέρετε, κ. Μαρία; Όταν σας είχα πει να μείνουν οι λογαριασμοί στο όνομά σας, ήσασταν κάθετη. Εμένα δε με σκεφθήκατε; Αλλά τι λέω; Εσείς δεν σκέφτεστε  μια γυναίκα που χαροπαλεύει …Δεν περίμενα την αντίδρασή της. Άρχισε να με θερμοπαρακαλεί να κρατήσω στο όνομά μου τους λογαριασμούς. Έχασα κάθε ιδέα για το άτομό της. Με μια φτηνή δικαιολογία, της έκλεισα το τηλέφωνο.

Την επόμενη ημέρα, πρωί-πρωί, έκανα αυτά που ήθελα με τους λογαριασμούς. Το ίδιο απόγευμα, αφού παρέδωσα το σπίτι στην αρχική του κατάσταση, μετακόμισα στο διαμέρισμα του συναδέλφου μου. Πέταξα τα λιγοστά παλιά μου έπιπλα, μια και η νέα μου κατοικία ήταν ήδη πλήρως επιπλωμένη. Εκείνο το βράδυ, ένιωσα επιτέλους τι σημαίνει πραγματική σπιτική θαλπωρή. Απόλαυσα το υπέροχο γεύμα που ετοίμασε η γυναίκα του συναδέλφου μου και διασκέδασα με τα αθώα παιχνίδια των δύο μικρών κοριτσιών τους. Φυσικά, το ζευγάρι έμεινε με ανοιχτό το στόμα όταν τους εξιστόρησα τα καμώματα της «γιαλαντζί» θεούσας.

Η ίδια, βέβαια, δεν άργησε να ξαναχτυπήσει. Μετά από λίγες ημέρες με κάλεσε στο τηλέφωνο, έξαλλη που είχα αφαιρέσει το όνομά μου από τους λογαριασμούς και δεν την άφησα να με εκμεταλλευτεί. Δεν την άφησα καν να ολοκληρώσει τη φράση της• της το έκλεισα κατάμουτρα και έβαλα τον αριθμό της σε «φραγή». Ήταν το καλύτερο πράγμα που έκανα. Από τότε, ούτε ξέρω τι κάνει, ούτε πού βρίσκεται – και, μεταξύ μας, ούτε που με νοιάζει!

Κοινοποίηση της ανάρτησης:

Σχετικές αναρτήσεις

Ιστορικό

[pmpro_login redirect="/account/"]