Το καθημερινό «τι θα φάει σήμερα το παιδί;» μπορεί εύκολα να γίνει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για έναν γονιό. Ειδικά όταν κάθε καινούργια γεύση αντιμετωπίζεται με καχυποψία, τα λαχανικά μένουν στην άκρη του πιάτου και το οικογενειακό τραπέζι καταλήγει σε ατελείωτες διαπραγματεύσεις.
Οι Γάλλοι γονείς, όμως, φαίνεται να προσεγγίζουν το θέμα λίγο διαφορετικά. Δεν ετοιμάζουν απαραίτητα ξεχωριστό μενού για τα παιδιά, δεν κυνηγούν κάθε μπουκιά και δεν περιμένουν να αγαπήσουν το μπρόκολο από την πρώτη δοκιμή. Αντίθετα, βασίζονται στη σταθερότητα, στην εξοικείωση με διαφορετικές γεύσεις και σε απλούς κανόνες που κάνουν το φαγητό μέρος της οικογενειακής καθημερινότητας και όχι καθημερινή μάχη.
Αυτή τη φιλοσοφία περιγράφει η Karen Le Billon στο βιβλίο French Kids Eat Everything. Όταν μετακόμισε με την οικογένειά της από τον Καναδά στη βόρεια Γαλλία, παρατήρησε ότι τα παιδιά έρχονταν από μικρή ηλικία σε επαφή με πολλές και διαφορετικές τροφές — από παντζάρια και μπρόκολο μέχρι ψάρια και θαλασσινά.
Ένας από τους βασικούς κανόνες είναι ότι οι γονείς αποφασίζουν τι θα μπει στο τραπέζι. Αυτό σημαίνει ότι το σπίτι δεν μετατρέπεται σε εστιατόριο με διαφορετικό μενού για κάθε μέλος της οικογένειας.
Έτσι αποφεύγεται και η γνωστή διαπραγμάτευση: «Δεν θέλεις αυτό; Να σου φτιάξω κάτι άλλο;». Το παιδί εξακολουθεί να βλέπει διαφορετικές τροφές στο τραπέζι και να εξοικειώνεται μαζί τους, ακόμη κι αν δεν αποφασίσει να τις φάει αμέσως.
Εξίσου σημαντικές είναι οι σταθερές ώρες των γευμάτων. Στη γαλλική καθημερινότητα που περιγράφει η Le Billon, τα παιδιά έχουν τρία βασικά γεύματα και ένα απογευματινό σνακ, το γνωστό goûter. Το συνεχές τσιμπολόγημα ανάμεσα στα γεύματα περιορίζεται. Άλλωστε, αν ένα παιδί έχει φάει αρκετά σνακ λίγο πριν από το μεσημεριανό, είναι λογικό να μην έχει ιδιαίτερη όρεξη όταν καθίσει στο τραπέζι.
Το φαγητό δεν πρέπει να γίνεται καθημερινή μάχη
Σημαντικό ρόλο έχει και το ίδιο το οικογενειακό τραπέζι. Όποτε είναι εφικτό, μικροί και μεγάλοι τρώνε μαζί. Χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσουμε το «τέλειο» οικογενειακό δείπνο, μπορούμε να περιορίσουμε τις οθόνες και να αφήσουμε λίγο περισσότερο χώρο για συζήτηση και επικοινωνία. Έτσι, το φαγητό συνδέεται σταδιακά με μια ευχάριστη οικογενειακή στιγμή.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον trick είναι να προσφέρονται τα λαχανικά στην αρχή του γεύματος, όταν το παιδί πεινάει περισσότερο. Και δεν χρειάζεται να είναι κάθε φορά το ίδιο βραστό μπρόκολο. Διαφορετικά χρώματα, υφές και τρόποι μαγειρέματος μπορούν να κάνουν τις νέες τροφές περισσότερο ενδιαφέρουσες.
Την ίδια στιγμή, καλό είναι να αποφεύγεται η χρήση του γλυκού ως ανταμοιβή. Το κλασικό «αν φας τα λαχανικά σου, θα πάρεις γλυκό» μπορεί να έχει άμεσο αποτέλεσμα, όμως δημιουργεί μια σαφή διάκριση: τα λαχανικά γίνονται η υποχρέωση και το γλυκό το βραβείο.
«Δεν χρειάζεται να σου αρέσει, αλλά μπορείς να το δοκιμάσεις»
Ίσως ο πιο χρήσιμος κανόνας για ένα παιδί που απορρίπτει σχεδόν οτιδήποτε καινούργιο. Δεν χρειάζεται να του αρέσουν όλες οι τροφές ούτε να το πιέζουμε να τις φάει. Μπορούμε, όμως, να το ενθαρρύνουμε να γνωρίζει νέες γεύσεις.
Το γεγονός ότι σήμερα απέρριψε ένα φαγητό δεν σημαίνει ότι θα το απορρίπτει για πάντα. Η εξοικείωση χρειάζεται χρόνο και αρκετές επαφές με μια νέα τροφή. Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να κερδίσουμε τη «μάχη» της συγκεκριμένης μπουκιάς, αλλά να αφήσουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο να το ξαναδοκιμάσει.
ΠΗΓΗ:vwoman
