Την Πέμπτη 13 Αυγούστου το απόγευμα στον κατάμεστο Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης, ξεκίνησαν όπως κάθε χρόνο στην Ημαθία οι λατρευτικές εκδηλώσεις για την εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Αρχικά τελέστηκε ο Εσπερινός και στη συνέχεια η Μεγάλη Παράκληση και η ακολουθία των Εγκωμίων του Επιταφίου προς την Υπεραγία Θεοτόκο χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Καί σέ μεσίτριαν ἔχω πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τάς πράξεις ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων».
Συγκεντρωμένοι ἀπόψε γύρω ἀπό τόν Ἐπιτάφιο τῆς Παναγίας μας, ὅπως ἄλλοτε οἱ ἀπόστολοι στή Γεθσημανῆ, τῆς ψάλαμε τήν τελευταία Παράκληση τοῦ φετινοῦ Δεκαπενταυγούστου καί τά Ἐγκώμιά της. Τῆς ψάλαμε ὅλους αὐτούς τούς θεσπέσιους ὕμνους πού ὁ θεοκίνητος κάλαμος ἀλλά καί ἡ ἀπέραντη ἀγάπη τῶν ἱερῶν ὑμνογράφων πρός τήν Παναγία μορφή της συνέθεσαν, ὕμνους πού ἀγγίζουν καί τίς δικές μας ψυχές καί μᾶς συγκινοῦν ὅλους βαθύτατα. Καί μᾶς συγκινοῦν, γιατί καλύπτουν ὅλες μας τίς ἀνάγκες καί ὅλα μας τά αἰτήματα, καί μάλιστα ὄχι μόνο αὐτά πού ἀφοροῦν τήν παροῦσα ζωή ἀλλά καί αὐτά πού ἀφοροῦν τή μέλλουσα.
Τῆς ζητήσαμε νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τίς ἀσθένειες τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας, νά ἀποδιώξει τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς πού μᾶς προσβάλλουν καί μᾶς ἐνοχλοῦν, νά μᾶς προστατεύσει ἀπό τούς κινδύνους πού μᾶς ἀπειλοῦν, νά γίνει σκέπη καί καταφυγή μας στίς δυσκολίες πού ἀντιμετωπίζουμε, νά φωτίσει μέ τό φῶς της τό σκοτάδι πού δημιουργεῖ μέσα μας ἡ ἁμαρτία, νά μᾶς παρηγορήσει καί νά μᾶς ἐνισχύσει, ὅταν κλονιζόμεθα στό πέλαγος τῆς ζωῆς.
Ἄν ὅμως ἐπικαλούμεθα τή βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου γιά ὅσα ἀντιμετωπίζουμε στή ζωή μας καί ἔχουμε τή βεβαιότητα ὅτι θά μᾶς τήν προσφέρει, πολύ πιό σημαντική εἶναι ἡ βεβαιότητα πού τῆς ἐκφράσαμε μέ τό ἐξαποστειλάριο πού ψάλαμε πρίν ἀπό λίγο καί τό ὁποῖο προέταξα τῆς ὁμιλίας μου.
Τί εἴπαμε στήν Παναγία μητέρα μας;
«Καί σέ μεσίτριαν ἔχω πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τάς πράξεις ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων», τῆς εἴπαμε, ἐκφράζοντας τήν πίστη μας ὅτι ἡ Κυρία Θεοτόκος δέν περιορίζει τή φροντίδα καί τή μέριμνά της γιά ἐμᾶς, τά πιστά της τέκνα, σέ ὅσα ἀφοροῦν τήν ἐπίγεια ζωή της.
Γνωρίζει καί ἡ ἴδια τή σημασία τῆς αἰωνίου ζωῆς καί θέλει νά μᾶς βοηθήσει νά τήν κερδίσουμε καί ἐμεῖς καί νά τήν ἀπολαύσουμε μαζί της.
Γνωρίζει τόν λόγο τοῦ Υἱοῦ της «τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐάν κερδίσῃ τόν κόσμον ὅλον καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ», γι᾽ αὐτό καί μεσιτεύει γιά τή σωτηρία μας.
Καί ἐάν ὅλα ὅσα μᾶς προσφέρει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὅλα ὅσα κάνει γιά μᾶς, ἐκπληρώνοντας τά αἰτήματά μας, τά κάνει μέ τή δική δύναμη καί χάρη, γιά τή σωτηρία μας μεσιτεύει στόν Υἱό της. Ὡς Μητέρα του ἔχει μεγαλύτερη παρρησία ἀπό ὅλους τούς ἁγίους καί εἶναι αὐτή πού πρεσβεύει γιά ἐμᾶς στόν Χριστό.
Ἡ πρεσβεία τῆς Παναγίας μας δέν εἶναι ἁπλῶς μία παράκληση. Εἶναι ὁ καρπός τῆς μοναδικῆς σχέσεως πού ἔχει μέ τόν Σωτήρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου, καθώς εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία τόν γέννησε κατά σάρκα καί πού χάρη στήν ὑπακοή της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἔγινε τό πρόσωπο μέσω τοῦ ὁποίου «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν».
Εἶναι ὅμως ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ὁ ὁποῖος θά μᾶς κρίνει κατά τήν ἡμέρα τῆς δευτέρας καί φοβερᾶς παρουσίας του, κατά τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία θά ἀποκαλυφθοῦν οἱ πράξεις καί τά ἔργα ὅλων μας ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων καί τίποτε δέν θά παραμείνει κρυφό. Τήν ἡμέρα, λοιπόν, κατά τήν ὁποία ὁ Χριστός θά ἐμφανισθεῖ ὡς δίκαιος κριτής, ἐμεῖς ἱκετεύουμε τήν Κυρία Θεοτόκο νά μεσιτεύει γιά ἐμᾶς «πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν», νά μήν ἐξαντλήσει τήν αὐστηρότητά του, ἀλλά νά δείξει τό ἔλεός του καί νά μᾶς συγχωρήσει, βάζοντάς μας στά δεξιά του.
Καθώς, λοιπόν, ἐγγίζουμε πρός τή μεγάλη ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί θά τήν προπέμψουμε σέ λίγο καί ἐμεῖς νοερά μαζί μέ τούς ἁγίους ἀποστόλους καί τούς χορούς τῶν ἀγγέλων στά ἐπουράνια σκηνώματά της, ἐκεῖ ὅπου ἵσταται ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Υἱοῦ της καί μεσιτεύει γιά μᾶς, ἄς ἐπαναλάβουμε γιά μία ἀκόμη φορά τή δέηση τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου νά πρεσβεύει στόν φιλάνθρωπο Υἱό της γιά μᾶς, ὄχι μόνο γιά ὅσα μᾶς ἀπασχολοῦν ἐδῶ, ἀλλά γιά νά μᾶς ἐλεήσει καί νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώνια ζωή.
Θά πρέπει ὅμως παράλληλα μέ τήν ἐπίκληση τῆς μεσιτείας τῆς Παναγίας μας, νά μήν παραλείπουμε νά ἀγωνιζόμεθα γιά νά ζοῦμε ὅπως ἔζησε καί Ἐκείνη καί ὅπως θέλει νά ζοῦμε καί ἐμεῖς. Νά ζοῦμε δηλαδή μέ ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Υἱοῦ της, ὅπως μᾶς συστήνει καί ἡ ἴδια, καί ἔχοντας διαρκῶς κατά νοῦ ὅτι «ἑνός ἐστι χρεία», ὅπως ἀκούσαμε καί στό ἱερό εὐαγγέλιο. Τό μόνο πού χρειαζόμαστε εἶναι ἡ σωτηρία μας.
Γι᾽ αὐτήν θά πρέπει νά ἀγωνιζόμεθα. Αὐτήν θά πρέπει νά ἔχουμε ὡς σκοπό τῆς ζωῆς μας καί αὐτή θά πρέπει νά ζητοῦμε καί ἐμεῖς ἀπό τόν Θεό, ὥστε διά τῶν πρεσβειῶν καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου νά τήν χαρίσει ὁ φιλάνθρωπος Κύριός μας σέ ὅλους μας.
