Της Ιωάννας Βαλδήρ
Κοίταξε τις φωτογραφίες από το Μάτι. Όχι, μην γυρίσεις το βλέμμα επειδή σε χαλάει το aesthetic. Κοίταξε τα λιωμένα σίδερα, τα καμένα αυτοκίνητα, τη θάλασσα που έγινε παγίδα θανάτου για 104 ανθρώπους.
Και τώρα κοίτα τον εαυτό σου.
Πέρασαν οκτώ χρόνια και το μόνο που άλλαξε είναι το μοντέλο του κινητού σου. Έγινες ο τέλειος, υπνωτισμένος θεατής μιας χώρας που καίγεται κάθε καλοκαίρι στο repeat. Έμαθες να ζεις με το «από τύχη ζούμε» και να το καταπίνεις αμάσητο, λες και η ζωή σου είναι ρώσικη ρουλέτα. Ανεβάζεις ένα story με μια ραγισμένη καρδιά, γράφεις ένα οργισμένο post για τις ευθύνες του κράτους και νιώθεις ότι επαναστάτησες. Ότι «τους τα είπες».
Ξύπνα, ρε. Σου πουλάνε ψηφιακή οργή για να εκτονώνεσαι στον καναπέ σου. Το σύστημα τρίβει τα χέρια του με τα likes σου. Ξέρουν ότι η μνήμη σου διαρκεί ακριβώς 24 ώρες – όσο κρατάει το story σου. Μετά θα εμφανιστεί το επόμενο trend, το επόμενο viral βίντεο, και θα ξεχάσεις ότι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί επειδή κανείς δεν είχε ένα υποτυπώδες σχέδιο εκκένωσης.
Όταν δέχεσαι το έγκλημα σαν κανονικότητα και την κρατική ανικανότητα σαν «κακή στιγμή», γίνεσαι συνένοχος. Το Μάτι δεν ήταν ατύχημα. Ήταν η απόλυτη ξεφτίλα ενός μηχανισμού που σε βλέπει σαν αναλώσιμο νούμερο. Κι εσύ τους το επιτρέπεις, επειδή προτιμάς να τρολάρεις την πραγματικότητα αντί να την αλλάξεις.
Αν η οργή σου εξαντλείται σε μια οθόνη αφής, είσαι ήδη νεκρός και απλώς δεν στο έχουν ανακοινώσει. Το επόμενο Μάτι είναι ήδη καθ’ οδόν. Και την επόμενη φορά, ίσως να μην είσαι ο θεατής, αλλά το περιεχόμενο στις ειδήσεις των οκτώ.
