Γράφει ο Θανάσης Μελετίδης
Μού ήρθε να το γράψω, όταν :
… όταν ακούγοντας τον αγαπημένο μου Μπαχ, στο διαδίκτυο, έγινε διακοπή για διαφήμιση: ένας ατάλαντος συνθέτης και τραγουδιστής τραγουδούσε κάτι που θα είχα ακούσει χιλιάδες φορές με άλλους στίχους αλλά ίδια πάνω κάτω μουσική…
… όταν πήγα να αγοράσω μια σοκολάτα υγείας και διάβασα πως έχει και κομμάτια με γεύση πορτοκαλιού… χωρίς πορτοκάλι.
… όταν τα πατατάκια είχαν γεύση ρίγανης… χωρίς ρίγανη.
… όταν συνάντησα έναν παράξενο – «πανούκλα» – στον δρόμο που λέει συνεχώς τα ίδια, ψάχνει τρόπο να σε πληγώσει και ρωτά να μάθει τα νέα του καθένα, για να έχει να πει κάτι στα άλλα θύματα που θα συναντήσει προκειμένου να φανεί χρήσιμος και να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
… όταν μια υπάλληλος σε μάρκετ ήθελε να μου χαρίσει ένα μελομακάρονο από μια πολυκαιρισμένη στοίβα.
… όταν, αντί για λίγο κασέρι που ζήτησα να αγοράσω, μού βάλανε ένα κομμάτι κίτρινο πλαστικό που μπορούσε να γίνει σφεντόνα.
… όταν ένας «πρόεδρος», αντί να βραβεύσει κάποιον φίλο μου για τα δωρεάν μαθήματα σκακιού που έκανε σε παιδάκια, έκανε Ε.Δ.Ε για να ανακαλύψει τα κίνητρά του (μετά το «του» τι μπαίνουν ; θαυμαστικά, ερωτηματικά ή αποσιωπητικά; Ποιο σύμβολο εκφράζει τη μεγαλύτερη αηδία;).
… όταν άκουσα πως μπορεί να με «αξιολογήσουν» άτομα που δε γνωρίζουν ούτε μαθηματικά ούτε φυσική ούτε χημεία ούτε βιολογία ούτε φυσιολογία ούτε παθολογία ούτε φαρμακολογία ούτε σκάκι και πολλά άλλα «ούτε» και νομίζουν πως είναι μέντορες, σύμβουλοι, συντονιστές….
… όταν ένας καφετζής ήθελε να με κεράσει μια μπύρα χωρίς αλκοόλ που του έμεινε στο ράφι και του την είχαν φέρει δώρο για διαφήμιση.
… όταν ένας «κύριος» δικαιολόγησε την απόκτηση της περιουσίας του από κέρδη στα τυχερά παιχνίδια.
… όταν ο κόσμος αγοράζει το βιβλίο ενός πολιτικού τυχοδιώκτη με έναν άθλιο (για το κείμενό του) και βαρύγδουπο τίτλο , αλλά δε γνωρίζει ποιος ήταν ο Ντοστογιέφσκι… ίσως και ο Καζαντζάκης.
… όταν βλέπω διαφημίσεις, τόσο τσαπατσούλες, που απευθύνονται σε άτομα με νοημοσύνη γαλοπούλας.
… όταν βλέπω σε βιτρίνα παπούτσια που μετά την έκπτωση κοστίζουν 120 ευρώ.
… όταν διανύουν καθημερινά απόσταση πεντακοσίων μέτρων με το αυτοκίνητο και μετά αναρωτιούνται πού κονόμησαν διαβήτη και καρκινώματα.
… όταν πουλάνε στα μαγαζιά τους ποτά με ξυλόπνευμα.
… όταν κάνουν «μούτρα» που πληρώνω με χρεωστική κάρτα.
… όταν πουλούν νόστιμα τρόφιμα με νιτροζαμίνες, για να συντηρούνται για πολύ χρόνο.
… όταν σχεδιάζουν να κάνουν εισαγωγές κρεάτων από τριτοκοσμικές χώρες – πώς να χαρακτηρίσει κανείς μια χώρα με Φαβέλες – … κρέατα γεμάτα με την καρκινογόνα οιστραδιόλη 17β…
… όταν οι γνωστές τσογλανοπαρέες πετάνε τους φουκαράδες από τα σπίτια τους.
… όταν τα γερμανόφιλα υπόθετα καταστρέφουν τις αγαθές σχέσεις αιώνων με τη Ρωσία. Τη χώρα που αν δε νικούσε στον πόλεμο με την Τουρκία, ίσως φορούσαμε ακόμα φερετζέδες.
… όταν – τα ίδια υπόθετα – κάνουν συμφωνίες για εισαγωγές από τριτοκοσμικές χώρες χωρίς κανένα δημοψήφισμα, για να αυξήσουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.
… όταν «γαλονάδες» αλλάζουν «στρατόπεδο» προκειμένου να συνεχίσουν να φαίνονται στο γυαλί, να συνεχίσουν να περιδρομιάζουν και να μπορούν να αντικρίσουν τη γυναίκα τους που είχε αρχίσει να τους χαρακτηρίζει «ανίκανους»…
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε πως η ψυχή του ανθρώπου είναι σαν τη φλόγα στον άνεμο. Εύκολα μπορεί να ταραχτεί. Εύκολα μπορεί να σβήσει. Και ποιος είναι ο άνεμος; Δε γνωρίζω. Δεν είμαι Θεολόγος: ένας ταπεινός σκεπτικιστής είμαι…Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στον αντίθετο άνεμο:
… όταν βλέπω παιδάκια να κάνουν ένα ασήμαντο σκουπίδι παιχνίδι και να χοροπηδούν από τη χαρά τους.
… όταν τα βλέπω να κλαίνε ή να χαίρονται για ασήμαντους λόγους, καθώς ούτε κρύβουν ούτε τσιγκουνεύονται τα συναισθήματά τους.
… όταν τα πειράζω καλόκαρδα κι εκείνα γελώντας με πλακώνουν στις μπουνιές.
… όταν είδα ένα κοριτσάκι που παρατηρούσε ένα κουτάβι στον δρόμο να κάνει «κακά» ξεκαρδισμένο από τα γέλια.
… όταν βλέπω δημοσιογράφους να τα λένε άφοβα, «έξω από τα δόντια».
… όταν θυμάμαι βίους σαν του Μαντέλα, του Καραϊσκάκη, του Καποδίστρια…
… όταν τα μάτια ενός/μιας ηλικιωμένου/ ηλικιωμένης είναι λυπημένα, απορημένα και αθώα.
… όταν μια χήρα γυναίκα, με 340 ευρώ έσοδα τον μήνα, ταΐζει καθημερινά τα αδέσποτα.
… όταν συναντώ ανθρώπους που λένε κάτι μόνο και μόνο για να ανεβάσουν την ψυχολογία των άλλων, χωρίς να υπάρχει ίχνος κολακείας.
… όταν δω στον δρόμο τα πληγωμένα μάτια κάποιου «σταυρωμένου» που σέρνει τα «κομμάτια» του και που δεν έχει πια μάνα για να τον παρηγορήσει…
Πολλοί άνθρωποι – βάζω και τον εαυτό μου σε αυτούς – «θωρακίζονται» προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτούς τους … χρονικούς συνδέσμους και ίσως και να τους αντικαθιστούν με υποθετικούς : όταν; τότε …εγώ.. εάν! Γιατί … από το να τσακιστεί κανείς είναι καλύτερο να ξεγλιστρήσει. Πού, όμως, να πάει; Πάλι θα σκοντάψει σε κάποιο από τα χιλιάδες «όταν».
Οπότε; Οπότε ρωτάμε Εκείνον που έριξε φως στα «όταν». Που τα συνέδεσε με τη φλόγα της ψυχής: «Άμα είσαι καλός άνθρωπος, θα πάρεις απάντηση από ψηλά», μού έλεγε καμιά φορά η συγχωρεμένη, η μάνα μου, όταν ξεχνούσα να προσευχηθώ πριν κοιμηθώ!
