Η τραγωδία των 2 κοριτσιών καταδεικνύει το “ανθρωποφάγο” σύστημα των Πανελλαδικών

Η είδηση της αυτοχειρίας των δύο 17χρονων κοριτσιών συγκλόνισε την Ελλάδα. Το ένα άφησε πίσω του ένα σπαρακτικό σημείωμα στους γονείς της, γεμάτο φόβους: “Δεν θα πετύχω στις εξετάσεις. Δεν θα έχω τη ζωή που ονειρεύομαι”. Λίγες φράσεις, που συμπυκνώνουν έναν εφιάλτη. Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένο δράμα – είναι το αποκορύφωμα ενός συστήματος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που αποδεικνύεται ανθρωποφάγο και ψυχοκτόνο.
Σε μια χώρα που καυχιέται για την εκπαιδευτική της παράδοση, οι Πανελλαδικές εξετάσεις μετατρέπονται σε πεδίο μάχης επιβίωσης. Δύο έφηβες, στο κατώφλι της ενηλικίωσης, βλέπουν το μέλλον τους να καταρρέει πίσω από ένα χαρτί και μια βαθμολογία. Το σημείωμα της μιας δεν μιλά απλώς για αποτυχία – μιλά για απόγνωση, για την αίσθηση ότι η ζωή τελειώνει στα 17, επειδή το σύστημα αποκλείει κάθε εναλλακτική. “Δεν θα πετύχω”, γράφει. Και πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται η πίεση ετών: φροντιστήρια από το πρωί ως το βράδυ, άγχος που τρώει την ψυχή.
Αυτό το σύστημα είναι σκληρό και αντιπαιδαγωγικό. Βάζει τα παιδιά σε αγώνα δρόμου με χρόνο, όπου η νίκη μετριέται σε μόρια και η ήττα σε μαύρη τρύπα αβεβαιότητας. Δεν εκπαιδεύει – εξοντώνει. Οι μαθητές δεν μαθαίνουν για γνώση, αλλά για αποστήθιση και ανταγωνισμό. Οι γονείς, παγιδευμένοι στον φόβο της “καριέρας”, γίνονται συνένοχοι, πιέζοντας τα παιδιά μέχρις εξάντλησης. Και το κράτος; Παραμένει αμέτοχο, με ένα μηχανισμό που παράγει βαθμούς, όχι πολίτες.
Η τραγικότητα της πράξης των 2 κοριτσιών καταδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο την παθογένεια του συστήματος, αφού οι Πανελλαδικές δεν είναι δίκαιη κρίση ικανοτήτων, αλλά λοταρία ψυχολογικής πίεσης. Σύμφωνα με στατιστικά, χιλιάδες μαθητές βιώνουν σοβαρό άγχος ετησίως, με αυξανόμενες αναφορές ψυχικών παθήσεων. Και όμως, καμία αλλαγή. Είναι ώρα να το παραδεχτούμε: αυτό το σύστημα εξοντώνει τα παιδιά.
Τι προτείνουμε; Άμεση μεταρρύθμιση. Εισαγωγή πολλαπλών κριτηρίων: σχολικούς βαθμούς, συνεντεύξεις, πρακτικές δοκιμασίες. Περιορισμός φροντιστηρίων, ψυχολογική στήριξη στα σχολεία, εναλλακτικές πορείες σπουδών. Δεν αρκεί η θλίψη – χρειάζεται δράση. Για τα δύο κορίτσια, για όλα τα παιδιά που ακολουθούν.
Η Ελλάδα αξίζει καλύτερα από ένα σύστημα που σκοτώνει τα όνειρα των νέων της.