Η Παιδεία δεν αντέχει άλλη ένταση, αλλά ούτε και άλλη αδιαφορία

Οι μαθητές, οι φοιτητές και οι εκπαιδευτικοί βγήκαν ξανά στους δρόμους. Από τη Βέροια μέχρι την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο ανέδειξε προβλήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως μια ακόμη φθινοπωρινή κινητοποίηση.
Είναι αλήθεια ότι αυτή την εποχή οι διαμαρτυρίες και οι καταλήψεις αποτελούν σχεδόν παράδοση στον χώρο της εκπαίδευσης. Φέτος, όμως, το περιβάλλον είναι διαφορετικό. Η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά, η στεγαστική κρίση δυσκολεύει τη ζωή των φοιτητών, ενώ οι ελλείψεις εκπαιδευτικών και οι αδυναμίες στις σχολικές υποδομές παραμένουν ανοιχτές πληγές. Οι διεκδικήσεις για αξιοπρεπείς μισθούς, ασφαλή σχολεία και ουσιαστική δημόσια Παιδεία δεν μπορούν να παραμεριστούν.
Την ίδια ώρα, οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία και την Ιταλία, αλλά και οι εντάσεις στην Αλβανία και αλλού, αποτυπώνουν ένα ευρύτερο κύμα κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η οικονομική ανασφάλεια και η αίσθηση ότι οι ανάγκες των πολιτών δεν ακούγονται δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Γι’ αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε η δυσαρέσκεια να μη μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Οι κινητοποιήσεις είναι δικαίωμα. Ωστόσο, οι καταλήψεις δεν είναι χωρίς συνέπειες. Όταν χάνονται μαθήματα και η ένταση υποκαθιστά τον διάλογο, το κόστος το πληρώνουν τελικά οι ίδιοι οι μαθητές και οι οικογένειές τους. Πολύ περισσότερο, η βία και τα επεισόδια δεν λύνουν προβλήματα, αλλά συχνά απομακρύνουν τη συζήτηση από την ουσία.
Η ευθύνη είναι κοινή. Η Πολιτεία οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις και όχι γενικές υποσχέσεις. Οι εκπαιδευτικοί να επιμείνουν στις διεκδικήσεις τους, ενώ μαθητές και φοιτητές να διεκδικούν δυναμικά, με επίγνωση των συνεπειών.
Η Παιδεία χρειάζεται πόρους, αλλαγές και προοπτική. Δεν χρειάζεται να γίνει το επόμενο πεδίο μιας κοινωνικής σύγκρουσης που κανείς δεν θα μπορεί να ελέγξει. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα επικρατήσει στον δρόμο, αλλά ποιος θα αναλάβει την ευθύνη ώστε η επόμενη ημέρα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια να είναι καλύτερη.