Λοιπόν το πήρα απόφαση. Κάποιος μας παρακολουθεί και μας κάνει πλάκα τα τελευταία χρόνια. Σκάει η «βόμβα» του κορωνοϊού και με μια αναγκαστική σειρά απαγορευτικών διατάξεων μαντρωνόμαστε σε άλλοτε «σκληρές» και άλλοτε «ημίσκληρες» καραντίνες. Ούτε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, που τις αγαπώ ιδιαίτερα, δεν θυμάμαι σενάριο να στέλνεις SMS για να βγεις για ψώνια ή για άσκηση ή για βόλτα με τον σκύλο και μάλιστα σε καθορισμένη ακτίνα από το σπίτι σου!
Ακολούθησε η μεταβατική περίοδος με τα σελφ, ράπιντ και μοριακά τεστ για να πάμε οπουδήποτε, στην οποία έχουμε τώρα ένα διάλειμμα(αναστολή και όχι κατάργηση είπε ο αρμόδιος υπουργός) με την ελπίδα να μην γυρίσουμε στα ίδια από τον Σεπτέμβριο.
Και πάνω που είπαμε ότι αυτό το καλοκαίρι θα του δώσουμε να καταλάβει και θα γράψουμε αναδρομικά όσα χιλιόμετρα δεν κάναμε τα τελευταία 3 χρόνια, έρχεται πόλεμος, «πλακωνόμαστε» με την Ρωσία και η τιμή βενζίνης και πετρελαίου δεν λέει να βρει ταβάνι! «Αναγκαστικό χειρόφρενο, αφού το φουλάρισμα στο βενζινάδικο είναι ο μισός μισθός μου», λέει ένας νεαρός με 4ωρη εργασία.
Τι πάθαμε…να είναι οι κοντινές παραλίες στο μισάωρο και να μην ζυγώνεις γιατί θα πρέπει να μείνεις νηστικός όλη την εβδομάδα! Για πείτε μου τώρα, όλο αυτό το σκηνικό είναι μια κακόγουστη φάρσα…μήπως σενάριο θρίλερ…ή δικό μου παραλήρημα λόγω ζέστης;
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
