Κάθε φορά που χιονίζει….ο Νους γυρίζει πίσω..
-Μαμάααα μαμάααα χιόνισεε!! να βγούμε έξω να κάνουμε χιονάνθρωπο;
-Πρώτα θα πιεις το γάλα σου,θα φάς την φέτα σου και μετά βλέπουμε…
-Μασούσα γρήγορα,γρήγορα τις μπουκιές του ψωμιού και έπινα το γάλα μου βιαστικά που κόντεψα να πνιγώ
-Έτοιμη!να φορέσω το παλτό μου,τα γάντια μου,και τον σκούφο μου και να βγώ στην αυλή μας;(την ρώτησα με ανυπομονησία )
-Πάρε και τον αδερφό σου μαζί είπε η μαμά
-Πάντα ανοίγαμε την πόρτα της κουζίνας που έβγαζε στην πίσω αυλή.Τα κλαδιά της πικροδάφνης,υποκλίνονταν στον βασιλιά του χιονιού,φορώντας την άσπρη στολή τους.Οι στέγες των σπιτιών,οι κληματαριά,οι τριανταφυλλιές,η μηλιά όλα ήταν ντυμένα.Οι κοτούλες μας μπήκαν στο σπιτάκι τους και δεν τολμούσαν να βγουν στην κάτασπρη αυλή τους.Έτσι η γιαγιά άνοιξε την πορτουλα της τάισε και τις πότισε μέσα στην φωλιά τους.Από το πολύ κρύο δεν έκαναν αυγουλάκια.Ο Άζορ ο σκύλος μας,μαζεύτηκε κάτω από το μεγάλο μπαλκόνι,πάνω στο χειροποίητο πατάκι φοβισμένος.Πρώτη φορά έβλεπε χιόνι ήταν ακόμη μικρούλης.Μαζευτήκαμε σχεδόν όλα τα παιδιά της γειτονιάς,και παίξαμε χιονοπόλεμο.Πήρε μέρος και ο Αζορ που ξεθάρεψε σαν είδε οτι τον χιόνι δεν ήταν επικίνδυνο.Ύστερα φτιάξαμε έναν μεγάλο χιονάνθρωπο,ο Γιαννάκης του έβαλε τον δικό του σκούφο,η Ελενίτσα το πολύχρωμο κασκόλ της,εγώ ένα μεγάλο καρότο για μυτούλα και ο Βασίλης έσπασε δύο κλαδάκια από την μηλιά μας και τα έκανε χεράκια.Είμασταν τόσο χαρούμενα και ευτυχισμένα!Κυλιόμασταν πάνω στο άσπρο πάπλωμα του χιονιού,σπάγαμε τους σταλακτίτες που κρέμονταν σαν φωτιστικά και τους τρώγαμε σιγά-σιγά σαν καραμέλες.Κόκκινα μαγουλάκια,χεράκια,μυτούλες όμως ανάλαφρη καρδιά,αθωότητα και ξεγνοιασιά..Όμορφα παιδικά παιχνίδια.Χωρίς φόβο,χωρίς βία,χωρίς απρόβλεπτο μέλλον.Μέσα στις παιδικές μας ψυχές όλα φάνταζαν άσπρα, καθαρά,σχέσεις,όνειρα και σκέψεις,όλα φωτεινά και κρυστάλλινα χωρίς σκοτάδι…..
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
