Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Τα τελευταία χρόνια, φίλοι αναγνώστες, όσοι ξεφυλλίζουν τα καθημερινά έντυπα και παρακολουθούν στα τηλεοπτικά ή ραδιοφωνικά κανάλια τα γεγονότα που διαδραματίζονται σ’ ολόκληρο τον κόσμο, βρίσκονται αντιμέτωποι με πραγματικές εικόνες ανθρώπινης κόλασης. Βλέπουν συνανθρώπους τους που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από άλλους, που σκοτώνονται διεκδικώντας ελευθερία, που λιμοκτονούν μη έχοντας στον ήλιο μοίρα. Κι ανθρώπους που ζητιανεύουν, ανθρώπους που κοιμούνται εγκαταλελειμμένοι στους δρόμους των πόλων και παίρνουν την τροφή τους στις Εκκλησίες, χάρη στη μεγαλόψυχη φιλανθρωπία κάποιων ιερέων, που κάνουν έργο την υπόσχεση Εκείνου, ότι θα βρίσκεται «μεθ’ ημών» πάσας τας ημέρας και θα ρίχνει το έλεος της αγάπης Του, ευλογώντας και αγιάζοντας όλους μας με τη χάρη Του.
Βλέπουν τους νέους μας που αναζητούν μάταια εργασία και που, στο τέλος, αναγκάζονται να εκπατρισθούν, αποδυναμώνοντας τη χώρα από το εκλεκτότερο δυναμικό της. Απ’ την άλλη, η δημοκρατία διακυβεύεται στη χώρα μας, το Σύνταγμά μας υποβαθμίζεται, η εθνική κυριαρχία περιφρονείται εκχωρούμενη σε άλλους. Η Ελληνική Βουλή, το Παλλάδιο της Δημοκρατίας, απαξιώνεται καθημερινά στα μάτια του λαού.
«Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επικίνδυνα πολιτικά και οικονομικά πειράματα που έγιναν ποτέ σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα με αβέβαια αποτελέσματα», δήλωσε πριν λίγα χρόνια ένας διακεκριμένος Γάλλος πολιτικός. Οι επιπτώσεις αυτού του πειράματος ήδη είναι ολέθριες. Εγκαθιδρύεται μια ευρωπαϊκή Νέα Τάξη, ανεξάρτητα από τη συγκατάθεση του λαού, που επιβάλλει θυσίες ανυπέρβλητες, στερήσεις, φτώχεια και εξαθλίωση. Επιλέγεται μια τεράστια εσωτερική αποτίμηση, που συρρικνώνει επικίνδυνα την οικονομία και οξύνει την κατάσταση, με στόχο την αμφίβολη αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της χώρας.
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα απαισιοδοξίας, με κλονισμένο ανεπανόρθωτα το ηθικό του λαού, με καταρρακωμένη και αρνητική την ψυχολογία του, με ελλιπή πολιτική καθοδήγηση, με πολιτικούς (ας με συγχωρήσουν) που ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους πολιτικό όφελος και όχι για το συμφέρον της πατρίδας, είναι δύσκολο να αλλάξει η σημερινή τραγική πραγματικότητα.
Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Κι άλλες φορές ο ελληνισμός βρέθηκε μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις και τις αντιμετώπισε με επιτυχία, με εργατικότητα και αυταπάρνηση. Και αυτή τη φορά μπορεί να σωθεί. Χρειάζονται, όμως, κάποιες προϋποθέσεις, μερικές από τις οποίες είναι οι ακόλουθες:
α) Η σωστή πολιτική καθοδήγηση. Αν η ηγεσία κατορθώσει να αναστρέψει την αρνητική ψυχολογία των πολιτών, να τους δώσει όραμα, να τους εμπνεύσει πνεύμα συνεργασίας και ενότητας και να τους κάνει να πιστέψουν όλοι στη σωτηρία, αυτή θα έλθει και μάλιστα συντομότερα απ’ όσο την περιμένουμε.
β) Η εφαρμογή σωστών πολιτικών προς την κατεύθυνση της εργασίας, της παραγωγής και της δημιουργίας, που θα οδηγήσει στην πραγματοποίηση των στόχων που μας έχουν επιβληθεί.
γ) Η επικράτηση της ιδέας της δικαιοσύνης και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης στη σχέση πολίτη και κράτους. Αν το κράτος δεν εξαπατά και δεν εκμεταλλεύεται τον πολίτη, τότε θα δουλέψει καλύτερα ο κρατικός μηχανισμός και θα εκλείψουν διάφορες αυθαιρεσίες που έχουμε δοκιμάσει τα τελευταία, κυρίως, χρόνια και που μας έχουν οδηγήσει σ’ αυτό το αδιέξοδο.
δ) Ο περιορισμός των αλόγιστων δαπανών (κρατικών και ιδιωτικών), καθώς και η προβολή και η προτίμηση των ελληνικών προϊόντων, θα προσφέρουν στο κράτος τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη ευχέρεια τις υποχρεώσεις του.
ε) Αν αποφασίσουμε, ως λαός και ως κοινωνία να εργαστούμε σοβαρά για να επιταχύνουμε την ανάπτυξη, τότε αυτή θα έλθει πολύ πιο σύντομα απ’ όσο την περιμένουμε και η χώρα θα βρει το δρόμο της, ξεφεύγοντας από τις συμπληγάδες που την απειλούν σήμερα.
