Γράφει ο Γιώργος Ντελιόπουλος
Ο λαός μας λάτρευε πάντα τα εξωκλήσια. Είναι τόποι λατρείας αλλά και ψυχικής γαλήνης. Μόνο λίγο καιρό τα εγκατέλειψε αφήνοντάς τα σε ιερόσυλους και αρχαιοκάπηλους. Σήμερα είναι τόποι προσκυνήματος.
Σε αυτό το άρθρο θα γράψω για το ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Βρίσκεται στη νότια πλευρά του Νησελίου κοντά στον Αλιάκμονα. Τόσο κοντά ώστε κάθε φορά που πλημμυρίζει, βρέχεται.
Το τοπίο μοναδικό. Σου δίνει την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε μεγάλη απόσταση από την τσιμεντούπολη. Αν θελήσεις να περπατήσεις το μονοπάτι άκρη στο ποτάμι αυτή την εποχή της άνοιξης, θα νιώσεις πως βρίσκεσαι σε παραδεισένιο τοπίο.
Βλέπεις τα δέντρα να προσκυνούν τον αιώνιο ποταμό, τον δημιουργό της ευλογημένης γης του Ρουμλουκιού. Η πυκνή αναρριχώμενη βλάστηση, ο ήχος του νερού, τα κελαηδίσματα των πουλιών δίνουν μία ευχάριστη μοναδική εικόνα.
Ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος είμαι ένα απομεινάρι που κάποτε ήταν γύρω του καλυβόσπιτα, ραγαζόσπιτα με πλοκούς και απροστιά. Υπήρχαν αγέλες με βουβάλια, γελάδια άλογα και κοπάδια πρόβατα στα απέραντα βοσκοτόπια. Τέτοια τοπία σε άλλους δήμους τα ενέταξαν σε προγράμματα και τα διαμόρφωσαν με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως παραδείγματος χάρη στην Ξάνθη.
Εμείς αυτό το έργο το έχουμε μόνο σαν δόλωμα για τον προεκλογικό αγώνα. Τα υποσχόμαστε, τα περνάμε στα προεκλογικά έντυπα και μόλις πάρουμε την περιστρεφόμενη πολυθρόνα δεν δεχόμαστε ούτε να μας τα θυμίζουν και όσοι τολμούν να γράψουν για τέτοια θέματα είναι γραφικοί και κακοί για την διοίκηση.
Δεν θα ξεχάσω εκείνο το ωραίο που μου είπε ένας δημοτικός σύμβουλος. “Ντελιόπουλε η γκρίνια σου είναι σαν τα μωρά που βγάζουν δόντια…”. Το γνωρίζω γιατί γκρινιάζω 32 χρόνια!
