Κι εσείς μυγδαλιές
με τις αλληγορίες των φύλλων σας,
που προσεύχεστε στην Άνοιξη
κι` όλο ρωτάτε τι θα πει
…τι ώρα είναι…, τι ώρα είναι…,
τι τάχα σας νοιάζει;
Έτσι μούρχεται να παραμονεύσω την Δύση
και μόλις αρχίσει το έργο της να της φωνάξω!
Τι θα καταλάβεις τάχα που κλέβεις το Φως;
Τι τάχα θα βρεις στο πηχτό σκοτάδι;
Πετάχτηκε τότε όρθια η Μαριάννα
Αρκετά πια με τις ανήλικες σκέψεις!
Αρκετά με τα ανήλικα τριαντάφυλλα είπε!
Κι` έπειτα κάθισε και συλλογίζονταν
που ήταν πιτσιρίκα κι έπαιζε με τις πέτρες
την ώρα που ο ήλιος «έτρωγε» το πρωινό του
κι` έρχονταν σιγά-σιγά
οι διαπεραστικές φωνές των μανάδων.
Τάκηηηηη, Σπύροοοο , Μαριάννα ,
ελάτε, φαγητόοοο!
Τρεις ώρες μετά,
έρχονταν κουρασμένοι οι πατεράδες,
κρεμασμένοι στα ρούχα τους
έχοντας πάντα την ίδια ερώτηση.
Ποιος είμαι, τι είμαι, γιατίιιιιι;
Ευλογημένα εμπόδια της ζήσης
που ταξιδεύετε τους ανθρώπους
στα «νομίσματα» των καιρών!
Ευλογημένε και συ Άγιε Ανάργυρε
που δωρίζεις πλούσια
αισθήματα
στις φτωχές γειτονιές πριν κοιμηθούν τ` άλογα,
βράδυ Παρασκευής πριν τα φιλιά της νύχτας.
Γιάννης Ναζλίδης
28 Σεπτεμβρίου 2019
