Λες και όσο μαζικότερες γίνονται τα τελευταία χρόνια λόγω των συνθηκών και της οικονομικής κρίσης, οι απεργιακές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας , τόσο περισσότερο «διασπάται» το συνδικαλιστικό κίνημα. Η χθεσινή πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση για την εργατική πρωτομαγιά, τιμήθηκε στη Βέροια, με τρεις συγκεντρώσεις, εκεί που κάθε χρόνο γινόταν κλασικά, δύο: Στο Ρολόι το ΠΑΜΕ , συνταξιούχοι και συνδικάτα εργαζομένων και στην πλατεία Δημαρχείου ΕΛΜΕ και ΑΔΕΔΥ.
Σημειωτέον ότι προηγήθηκαν καταγγελίες και «αποκλίσεις» μελών του Ν.Τ της ΑΔΕΔΥ Ημαθίας από την επίσημη ανακοίνωση – κάλεσμα του φορέα που εκφράζει τον δημόσιο τομέα, ότι καθυστέρησε να σχεδιάσει τα της συγκέντρωσης(που έγινε τελικά στην Ελιά) μέχρι που πήρε την πρωτοβουλία η ΕΛΜΕ και καθόρισε χρόνο και τόπο, την Πλατεία Δημαρχείου.
Έτσι διασπάστηκαν οι δύο φορείς που χρόνια οργάνωναν από κοινού, κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας και η φετινή πρωτομαγιά αντί να ενώσει τους μεγάλους συνδικαλιστικούς φορείς τους οδήγησε σε διαφορετικές πλατείες, όπως όλοι διαπιστώσαμε εκ των γεγονότων.
Οι πολίτες ωστόσο διαπίστωσαν και κάτι ακόμα: Ότι στην χθεσινή κινητοποίηση για την εργατική πρωτομαγιά η κομματική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκέντρωση της ΕΛΜΕ, ήταν μακράν ευρύτερη και μαζικότερη από κάθε άλλη φορά, «καλύπτοντας» ακόμα και την διοργανώτρια ΕΛΜΕ. Δεν ξέρουμε κατά πόσο αυτό επηρέασε τις σχέσεις των δύο φορέων, αλλά με την χθεσινή αφορμή, έρχεται μοιραία και το ερώτημα, κατά πόσο η ενότητα (και όχι η μαζικότητα) του συνδικαλιστικού κινήματος που καλείται να υπερασπιστεί δικαιώματα όλων των πολιτών και των εργαζομένων χωρίς ταμπέλες, αποδυναμώνεται ή ενισχύεται από την εμπλοκή των κομμάτων και μάλιστα κομμάτων εξουσίας που νομοθέτησαν, νομοθετούν ή θα νομοθετήσουν στο μέλλον…
