Ήμουν 6 χρονών τότε το 1962, όταν ο συγχωρεμένος πατέρας μου Κων/νος Τσαχουρίδης άρχισε να με βγάζει στην αγορά, στο μεγάλο πανεπιστήμιο της ζωής.
Υαλοπωλείο το ΝΕΟΝ στην οδό Ιπποκράτους με Μητροφάνους γωνία,
Οδός Ιπποκράτους, καλντερίμι , τούρκικα σπίτια και μαγαζιά με «κεπέγκια», οι στέγες ενωμένες σχεδόν επάνω..
Τα χάνια του Παπαχατζή και του Χαρωνιτάκη , σταθμοί ξεκούρασης των ανθρώπων των χωριών με τα ζώα τους, άλογα και μουλάρια με τα κάρα τους, μεταφορικά μέσα της εποχής.
Εικόνες και μνήμες αλλοτινής εποχής, που ρουφούσε το παιδικό μυαλό μου τότε, σαν σφουγγάρι…
Και εκεί στην μέση του δρόμου περίπου, αριστερά όπως ερχόμαστε από την Μητροπόλεως, δίπλα στο καφέ ΚΟΧΛΙΑΣ στην γωνία , το σαγματοποιείο του Ιορδάνη Χατζόγλου.
Μικρός ο χώρος και πάνω σ ένα ελαφρώς υπερυψωμένο ξύλινο πατάρι, καθισμένοι οκλαδόν, ο μπάρμπα Ιορδάνης με το παχύ μουστάκι του και ο μεγάλος γιος του Κυριάκος, νέο παιδί τότε, δούλευαν με τα χέρια, (δε υπήρχαν μηχανές τότε) το ξύλο , το δέρμα , τα άχυρα και κατασκεύαζαν τα σαμάρια, απαραίτητα εργαλεία μεταφοράς υλικών και ανθρώπων.
Στο πίσω μέρος του , ήταν κρεμασμένα όλα τα άλλα απαραίτητα σύνεργα (χάμουρα, καπίστρια κ.λ.π) για τον πλήρη εξοπλισμό του ζώου, για να προσαρμοστεί το σαμάρι, η το κάρο.
Καθόμουν ώρες και χάζευα , την ταχύτητα που δούλευαν, το μεράκι που έβαζαν στην δουλειά τους και στο παιδικό μυαλό μου φάνταζε σπουδαίο αυτό που γινόταν. Και ήταν σπουδαίο για την εποχή εκείνη…
Τα χρόνια πέρασαν , άρχισαν στην αγορά να έρχονται τα τρακτέρ με τα δικά τους παρελκόμενα , οι παραγωγές στον κάμπο άλλαζαν και ο τόπος μπήκε στην χρυσή παραγωγή του ροδάκινου…
Διορατικός ο Κυριάκος ,βλέπει αυτό που έρχεται πολύ νωρίς, οι καλλιέργειες αλλάζουν ,οι ανάγκες αλλάζουν, η τεχνολογία προχωράει , οι απαιτήσεις είναι πλέον άλλες.
Το σαγματοποιείο κλείνει και απέναντι ακριβώς στην γωνία, ανοίγει, αν θυμάμαι καλά, από τα πρώτα μαγαζιά με γεωργικά φάρμακα και είδη κυνηγιού.
Σοφή κίνηση, καλός επαγγελματίας, κύριος , έντιμος, εξυπηρετικός, με το χαμόγελο στα χείλη .. Και ο κόσμος δίκαια τον εμπιστεύεται τον στηρίζει και η επιχείρηση ανθεί.
Ψώνιζε και ο πατέρας μου από εκεί , είχαμε ένα μικρό χωραφάκι με μηλιές και μετά ροδακινιές , που δουλεύαμε όλη η οικογένεια με τα χέρια μας, για να συμπληρώνουμε το εισόδημα .
Μ έστελνε και μένα κάποιες φορές να μαθαίνω, και πάντα ο Κυριάκος με το χαμόγελο.. Τι κάνει ο μπαμπάς και η μαμά με ρώταγε…
Εμένα το μάτι μου έπεφτε στα όπλα μου άρεζαν από τότε , με άφηνε να τα επεξεργάζομαι να τα κρατάω .. αργότερα αγόρασα…
Κύριος ο Κυριάκος, βαρύ όνομα στην αγορά και στην κοινωνία της πόλης με μεγάλη προσφορά.
Βέβαια και καλός οικογενειάρχης . Με την σύζυγό του κυρία Σούλα, έφεραν στον κόσμο τρία άξια παιδιά, μεγαλωμένα με αρχές και αξίες.
Τον Ιορδάνη που από μικρός δίπλα του, κράτησε και πήγε μπροστά την επιχείρηση τους , πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου αργότερα. Την κόρη του Γιώτα μία εξαιρετική κυρία της πόλης μας. Και τον Γιώργο δικηγόρο, φίλο και από τους αγαπημένους συναδέλφους μου.
Τα χρόνια πέρασαν, όμορφα , γεμάτα, δημιουργικά , ο κύκλος ολοκληρώθηκε πλήρως, δουλειά, οικογένεια, παιδιά και εγγόνια..
Και πλήρης ημερών ο Κυριάκος έφυγε να συναντήσει τους δικούς του ανθρώπους, τους δικούς του φίλους, τους γονείς μου…
Άφησε όμως πίσω παρακαταθήκη, τ όνομα του, την ιστορία του, τις αρχές του, τις αξίες του , την γυναίκα τα παιδιά και τα εγγόνια του.
Ζει στην σκέψη μας… Ζει μαζί μας.
Δεν σε ξεχνάμε ΚΥΡΙΕ Κυριάκο …..
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΑΧΟΥΡΙΔΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
