Λίγες μέρες απέμειναν για τα Χριστούγεννα! Με τί λαχτάρα περίμενα αυτή την γιορτή όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι.Καινούργια ρούχα ίσως και παπούτσια,αλλιώτικο φαγητό.Τρώγαμε κρέας τρεις τέσσερις φορές τον χρόνο.Τι νοστιμιά ήταν αυτή Θεέ μου Θαρρώ ακόμη νιώθω την γεύση του…Το κάτασπρο χιόνι που έντυνε στα λευκά όλη την πολη και τον κάμπο της.Το παιχνίδι με τα παιδιά της γειτονιάς μου,ο χιονοπολεμος,τον χιονάνθρωπο που φτιάχναμε στην αυλή του διώροφου σπιτιού μου.Κλείνω τα μάτια και χάνομαι στις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας.Στις εικόνες,στο κλίμα της τότε εποχής,στις συζητήσεις γύρω απο την ξυλόσομπα,στις ιστορίες και στα παραδοσιακά τραγούδια,στις μυρωδιές του ψημένου κάστανου και στο σπάσιμο των καρυδιών που θα βαζαμε στον πουρμά μας(γλυκιά τυλιχτή πίτα ραντισμένη με σιρόπι)Λίγα υλικά αγαθά αλλά αγνά.Άνθρωποι και φύση σε αρμονία,πρόσωπα χαρούμενα,ψυχές πλούσιες γεμάτες αγάπη και ας υπήρχε φτώχεια.Όμως λες και ο χρόνος ήταν σύμμαχος οι μέρες μεγάλες και οι νύχτες πιο βαθιές,το ξημέρωμα αισιόδοξο,ο ουρανός καθαρός και το νύχτωμα φωτεινό,πανέμορφο με τα άστρα και το φεγγάρι του να σε κοιτούν.Όλοι ζούσανε έντονα τις αλλαγές στην ζωή τους ευχαριστώντας τον Κύριο για αυτό.Λές και ρουφούσαμε αγογγύστα και με υπομονή καθετί που μας χαρίζονταν.Συχνά μελαγχολώ όταν φεύγω απο το νοσταλγικό παρελθόν και προσγειώνομαι στο τώρα.Ψάχνω κάθε μέρα τρόπο για να χαρώ.Την δημιουργώ,την αναγκάζω να υπάρχει την χαρά μου.Κάθε μέρα την δανείζομαι από υλικές καταστάσεις για να αναπληρώσω το κενό μου.Μαζί με την μοναξιά που με τυλίγει φεύγει και η χαρά σαν βραδιάσει και ας ειναι μέσα στο σπίτι τρία τεσσερα άτομα ο καθένας απομονώνεται στον δικό του χώρο και χάνεται στον εικονικό κόσμο της τεχνολογίας.
Ένα τόσο σημαντικό γεγονός όπως ειναι η Γέννηση έχασε την αξία του,και την σοβαρότητα του.Νιώθω ότι ο Χριστός μας απέδρασε δεν βρίσκει καρδιές να κατοικήσει,λές και όλες παγώσανε …σκληρύναν και ο Χριστός μας περιφέρεται ξυπόλυτος,μόνος και λυπημένος για την υποκρισία,την τυπικότητα,το ψέμα,τα πρέπει,και τους κανόνες που στην ουσία κρύβουν εγωισμό και αυτοπροβολή.
Θέλω να γυρίσει πίσω ο χρόνος στην παιδική μου ηλικία.Στην άδολη αγάπη στο δέσιμο της οικογένειας,στην Γέννηση που αναγεννούσε την ψυχή και σου προσέθετε χρόνια νιότης.
Γιατί όταν πραγματικά αναδυθεί ο Χριστος που θάψαμε βαθιά μέσα μας τότε η Γέννηση θα αποκτήσει νόημα.Μέσα στο χάος του υλισμού της επιφανειακής αναζήτησης της απομάκρυνσης απο την ουσία χάσαμε την πραγματική μας ταυτότητα και τον προορισμό μας.Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι σε όλους μας συνειδητά να νιώσουμε την Γέννηση του Χριστού ως προμήνυμα για μια χρονιά διαφορετική,όμορφη,με λιγότερα προβλήματα και περισσότερο φώς στις καρδιές μας!
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
