τα βάσανα γιορτάζουν
τα γενέθλιά τους
στην παροικία των ήσυχων
χωριών.
Εκεί,
με τους λίγους κατοίκους
και τους λίγους φούρνους.
Τι είναι κι` αυτό;
Από μακριά
ο Παπαδιαμάντης
όρθιος στα στασίδια
ψέλνει!
…Κύριε των Δυνάμεων
μεθ` ημών γενού…
Έλεγα,
έπαψα να καλλιεργώ
τον εαυτό μου
απ` τον καιρό των σιτηρών…
Την αγαπούσα όμως.
Ήθελα ναναι θάλασσα, ή,
Πριγκίπισσα η
αθεόφοβη.
Ένα μικρό παραμυθάκι απροσεξίας,
ίσως,
αλλοπαρμένη πραγματικότητα
στα μισανθή του
φθινοπώρου.
Την είδα να τρέχει έξαλλη
πίσω απ` τους ψιθύρους
έπειτα.
– Τι θα γίνεις σαν
μεγαλώσεις την ρωτούσαν;
-Κουκουβάγια θα γίνω,
κουκουβάγια έλεγε!
Και τάχατες,
ποιο είναι το εμβαδόν
του ορθού λόγου σκεφτόμουν;
Οξυγόνου εμβατήρια;
Γκρίζα μαλλιά;
Πολύτεκνη Προπαραλήγουσα;
Σόι ερωτηματικών,
μην και η διχοτόμος
μια άσωτη Παριζιάνα;
Συγκομιδή
αναστεναγμών έμοιαζε.
Την τηλεφώνησαν απ το
Δυτικό Βερολίνο έπειτα.
Σε πάρκινγκ
αναμνήσεων ζουν οι έρωτες σου της είπαν.
Είχε χαθεί κι` ο ταχυδρόμος
με την «ζακέτα Λύπης»,
και είχε ξεχάσει την
λαμπάδα της Νουνάς της
και τη φωνή της,
που είχε πέσει σε
καταρράκτες.
Θερμαστής αναμνήσεων κατέληγε.
Πως να πίστευε στις
επικλήσεις 36 ειδών ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ;
Αν προλάβαινε τον
ΚΑΙΡΟ!
Τις μακρινές Αλήθειες
του!
Όμως, καλού κακού, παραδώσου
στη Νύχτα της λέγανε!
Οι νόμοι στο σκοτάδι
είναι επιεικείς!!!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΑΖΛΙΔΗΣ
22 /1 / 2022
