Λέλα,
έλα καλέ να παίξουμε με τα φύλλα…
Έλα…
Βλέπω
Ιμπρεσιονιστές,
απ` τα συναισθηματικά μου παράθυρα.
Ικετεύουν τη Φύση και
τις γυναίκες
που μαζεύουν οίκτο σε πανέρια.
.
Πόση πραγματικότητα θυσιάστηκε
στις νεκρές φύσεις και
στις ερωμένες των παραθύρων που ζωγράφισαν;
Μια αδιόρατη
αταξία κυριαρχεί στα καφενεία επίσης.
Θαμώνες ταξιδεύουν στους κρεμασμένους χάρτες.
Αρχιτέκτονες
κρύβονται πίσω από
«διαμαρτυρίες κτηρίων».
Το ΤΙΠΟΤΑ
ψάχνει να βρει τον εαυτό του.
Τότε ,
στέλνω χαιρετίσματά στις Αγαπημένες μου λέξεις.
Τι σας κάνει η ΑΝΟΙΞΗ και
είστε ερωτευμένες μαζί της τις ρωτώ;
Αχ ,τι
στιγμές! Τι στιγμές;
Όλοι οι καιροί «στοιβαγμένοι» σε ασφυκτικά
ερωτήματα της μνήμης.
Οι πόλεμοι,
ζήτησαν συγγνώμη απ` τον άγνωστο στρατιώτη ρωτούν;
Αχ ,τι
στιγμές! Τι στιγμές!
Λέλαααα.
Καλέ δεν ακούς;
Έλα να παίξουμε με τα φύλλα…
Γιάννης
Ναζλίδης
25 Ιουλίου 2020
