Τον Ναουσαίο παιδαγωγό και πρόσκοπο Θεόδωρο Αλδάκο, ο οποίος διάγει την 10η δεκαετία της ζωής του και παρακολουθεί τα τοπικά δρώμενα από τον τελευταίο όροφο της Πλατείας Πλατάνων, γνώρισα πρώτα ως δάσκαλο, στο 1ο δημοτικό σχολείο Βέροιας και μετά ως πρόσκοπο, στέλεχος της Περιφερειακής Εφορείας με Περιφερειακό τον Φάνη Σύρπη. Ο Θόδωρος Αλδάκος ο οποίος γεννήθηκε στην Νάουσα το 1928 και αποφοίτησε από το Λάππειο, έγινε λυκόπουλο το 1934, έλαβε όλη την προσκοπική εκπαίδευση, με αρχηγό βασικής τον ξακουστό Δ.Μακρίδη, ήταν ο επικεφαλής της αποστολής των προσκόπων της Νάουσας στο Εθνικό Τζάμπορη στον Διόνυσο το 1950, αγάπησε και διαπαιδαγώγησε τα παιδιά που πέρασαν από τον προσκοπισμό και τα δημοτικά σχολεία που υπηρέτησε με πρωτοποριακό τρόπο. Ως μαθητής του 1ου δημοτικού σχολείου στην Βέροια αμέσως μετά την μεταπολίτευση, υπό την καθοδήγηση της ιστορικής διευθύντριας Γιόλας Χατζηδημητρίου, ο Θόδωρος Αλδάκος, τιθάσευε την νεανική παιδική ορμή με τον ακόλουθο πρωτοποριακό τρόπο: Εισέρχονταν στην μεγάλη τάξη του 1ου δημοτικού (σημερινού δημαρχείου) και βροντοφώναζε τρείς φορές ΚΥΠΡΟΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΚΥΠΡΟΣ, οι μαθητές απαντούσαμε δυνατά όλοι μαζί ΕΛΕΥΘΕΡΗ! Και αμέσως μετά έπρεπε να σωπάσουμε κάνοντας απόλυτη ησυχία. Αυτό στον προσκοπικό τρόπο ζωής λέγεται ΚΑΝΟΝΑΣ και ο Θόδωρος τον χρησιμοποιούσε πρωτοποριακά, ενδυναμώνοντας ταυτόχρονα με την εξασφάλιση τάξης και ησυχίας, το πατριωτικό αίσθημα των παιδιών στο σχολείο, αντί για τις σημερινές άσκοπες και μάταιες φωνές τον δασκάλων του τύπου «βγάλτε τον σκασμό», «σιωπή είπα κλπ» που ανήμποροι οι δάσκαλοι ψελλίζουν σήμερα
Ο Θόδωρος Αλδάκος ενέπνεε τον σεβασμό ακόμη, διότι όντας αξιολογημένος διαιτητής ποδοσφαίρου (επίτιμος διαιτητής), διαιτήτευε τα ματς των τάξεων μας στις εκδρομές , ο ίδιος , αν και δάσκαλος του σχολείου, παραδειγματίζοντας με τα αριστοτεχνικά σφυρίγματα του ως να διαιτήτευε κανονικό αγώνα προκαλώντας τον σεβασμό των μαθητών. Όταν τον Οκτώβριο του 1977 εντάχθηκα στον προσκοπισμό, τον γνώρισα ως πρόσκοπο, επιτελικό στέλεχος της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Ημαθίας, υπό την ηγεσία του αξέχαστου γείτονα μου Φάνη Σύρπη, αλλά και ως Περιφερειακό Έφορο Προσκόπων στην συνέχεια . Πρωτοπόρος παιδαγωγός, ευγενής, προσηνής και δίκαιος, έλαβε από τον προσκοπισμό το 2003 την ανώτατη προσκοπική διάκριση του Αργυρού Φοίνικα εις αναγνώριση της προσφοράς του στον ελληνικό προσκοπισμό επί δεκαετίες. Για πολλά χρόνια τον έβλεπα τις νύκτες να εργάζεται στην γραφομηχανή των γραφείων του προσκοπισμού στο ημιυπόγειο στην οδό Παστέρ, επί των ημερών του ο τοπικός προσκοπισμός έζησε ένδοξες στιγμές, όπως η η αριθμητική ενδυνάμωση των συστημάτων μέσα από την παρότρυνση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, η διοργάνωση και συμμετοχή σε συνέδρια, υπήρξε ο πρώτος γραμματέας της Ενωσης Παλαιών Προσκόπων το 1972 . Τελευταία εμφάνιση του αγαπητού αδελφού Θεόδωρου Αλδάκου με την προσκοπική στολή ήταν στα 100 χρόνια του βεροιώτικου προσκοπισμού στην Δοξολογία της παλιάς Μητρόπολης Βέροιας, όταν συγκίνησε όλους με την παρουσία του υποβασταζόμενος . Ο γιός του Γιώργος, καρδιολόγος στην Κρήτη και η κόρη του Μαρία, αρχιτέκτων μηχανικός προϊσταμένη της Πολεοδομίας Βέροιας, σεμνύνονται για τον παιδαγωγό και πρόσκοπο πατέρα τους . Και εμείς οι νεώτεροι πρόσκοποι αισθανόμαστε τυχεροί που ζήσαμε κοντά σε τέτοιους δασκάλους.
Δημήτρης . Π. Τόλιος
(Φωτο: Αρχείο Θ.Αλδάκου )
