«Τρία χρόνια περάσανε, δίχως να σ’ ανταμώσω.
Τρία χρόνια περάσανε. Τι μεγάλος καημός!!!»
Αυτά τα λόγια ψελλίζουν, αγαπητέ φίλε Χρήστο, τα χείλη, όχι μόνο τα δικά μου, αλλά και των γονέων σου και της αδελφής σου.
Επί τρία χρόνια (25-2-2017, ώρα: 12.33΄ μ.μ.) είσαι στα φωτοστόλιστα δώματα του Ουρανού, με το δικαίωμα που σου παρείχαν οι αρετές που σε στόλιζαν κατά το μικρό διάστημα της πρόσκαιρης ζωής σου.
Αυτά τα τρία χρόνια δεν κατόρθωσαν να απαλύνουν τον πόνο και τη θλίψη όλων μας, κυρίως όμως των γονέων σου και της αδελφής του και όλως ιδιαιτέρως της μητέρας σου στην οποία έλεγες: «Μη στενοχωριέσαι μάνα, θάρθει η ώρα που εγώ θα σε κάνω βασίλισσα».
Κι αυτή σου απαντούσε: «Όταν μεγαλώσεις και ο καημός σου είναι ανυπόφορος, να με παίρνεις τηλέφωνο».
Αυτά τα τρία χρόνια, δεν κατάφεραν, επίσης, να απαλύνουν τον πόνο και τη θλίψη τη δική σου. Και τούτο, γιατί με την «αναχώρησή σου», δεν είχε αίσιο τέλος η συμφωνία που κάναμε, πως: «αφού σε βάπτισα, θα σε στεφάνωνα, όταν θαρχόταν η ώρα…».
«Τρία χρόνια περάσανε…».
Αιωνία σου η μνήμη
Ο Νουνός σου
Ιερέας: Παναγ. Σ. Χαλκιάς
