Και παρά τις τόσες φορές,
η μέρα ήταν και πάλι καινούργια!
Το πρωί σηκώθηκε άτσαλα.
Έβγαλε τα πουλιά απ` το κλουβί
στη θέση τους έβαλε χαρτονομίσματα.
και τότε όλοι είπαν…
Κάνει τον έξυπνο, μην του δίνετε σημασία!
Όμως αυτός σκεφτόταν τα Νησιά
που δεν υπάκουαν στην Στερεά Ελλάδα.
Αργά – αργά τότε
μπήκε στη μεγάλη αίθουσα των δεξιώσεων,
αυτός,
που είχε χαθεί στους ωκεανούς,
που είχε εκτίσει την ποινή του γαλάζιου ατμού,
που μελέταγε τις «ναυμαχίες» της κοινωνίας.
Μα παρά τις τόσες φορές η μέρα ήταν και πάλι καινούργια.
Είπαν τότε!!!
Πού κρύβονται οι θυμοί;
Πού στεγάζονται οι παλιές αγάπες;
Είναι αλήθεια πως οι φίλοι πάνε εκδρομές για να ξεχάσουν;
Μια παλιά ξύλινη πόρτα που καλωσόριζε τα χερουβείμ τα ρωτούσε.
Τι χρώματα έχει ο Παράδεισος;
Τι μυρωδιές;
Τι αισθάνονται οι
άνθρωποι όταν ανάβουν τα κεριά τους;
Μιλημένη απ’ τον Ήλιο η Μοίρα,
έκανε πως δεν βλέπει…έγραψε ο Ελύτης.
Όμως, και παρά τις τόσες φορές
η μέρα ήταν και πάλι καινούργια!!!.
24 Ιουλίου 2021
