Σιωπήσανε οι πόλεις,αδειάσανε οι δρόμοι ακόμη και οι καμπάνες δειλά-δειλά χτυπούν.Πώς κατάφερε ένας τόσο δα ιός να φέρει όλο τον πλανήτη πάνω-κάτω.
Στην αρχή δεν το κατάλαβα ότι είμαι φυλακή ,το είδα σαν ανάπαυλα,ασχολήθηκα με την ντουλάπα μου ,τα συρτάρια,την κουζίνα,το μπάνιο,την αποθήκη.Ευκαιρία για εξονυχιστική καθαριότητα σκέφτηκα..Πέρασε μια εβδομάδα.Μια μέρα κατέβηκα μια βόλτα στην πόλη,ερημιά στα σοκάκια,κλειστά μαγαζιά μου έδειχναν το εμπόρευμα τους από τις βιτρίνες.Κοντοστάθηκα,πολύ ωραίο το μαύρο γοβάκι,και εκείνο το κόκκινο μοκασίνι θα πήγαινε πολύ με την κόκκινη τσάντα μου ,θα το ήθελα πολύ.Χαμογέλασα τί να το κάνω μέσα στο σπίτι;να το συνδυάσω με τις φόρμες που φοράω όλη μέρα;Έφτασα στον φούρνο.
Η Μαρία με υποδέχτηκε κρυμμένη πίσω από την μάσκα της και τα γάντια,δεν βλέπω το χαμόγελο της νιώθω όμως την ανησυχία στην φωνή της,λέγοντας μου Καλημέρα,της χαμογέλασα φεύγοντας σκεφτόμουν ένας ιός κατάφερε να διώξει το χαμόγελο από τα χείλη μας.
Ξαφνικά όλα ανατρέπονται,χάθηκε το δεδομένο αυτό για το οποίο έπρεπε χρόνια πρίν να προσέχουμε,την υγεία μας.Ένιωσα μικρή και αδύναμη σκεπτόμενη ότι η ύπαρξη μου εξαρτάται από έναν ιό ανελέητο,εχθρικό προς τον άνθρωπο.Τρώγοντας το κουλούρι μου διέσχισα την αγορά,μεταλλικά τραπεζάκια και καρέκλες μαζεμένες σε μια γωνιά στοιβαγμένες.Τόσες επιχειρήσεις κλειστές,τόσοι άνθρωποι χωρίς δουλειά
.Δεν ξέρω πώς βρέθηκα έξω από την εκκλησία,η βαριά σιδερένια πόρτα κλειστή ,η καμπάνα βουβή,ούτε κεράκι δεν μπορούσα να ανάψω,δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπο μου,ο νους δραπέτευσε στα παιδικά μου χρόνια.Θυμήθηκα μια χρονιά που έκανε πολλούς μήνες να βρέξει ο παππάς του χωριού μαζί με τον δάσκαλο και όλους τους χωριανούς κρατώντας τις εικόνες των Αγίων μας βγήκαμε στους δρόμους κάνοντας λιτανεία.Παρακαλούσαμε τον Χριστό Μας να λυπηθεί εμάς και τα σπαρτά μας.Και τώρα;ένας ιός κατάφερε να μας τρομάξει τόσο πολύ που κλειστήκαμε στα σπίτια μας φοβισμένοι,χωρίς θάρρος για αντίδραση.Χάθηκαν οι Μπουμπουλίνες και οι Κανάρηδες από τον τόπο μας .Κανείς δεν υψώνει την φωνή του.
Και η ελπίδα;η χαρά της Ανάστασης; Όχι! είπα κάνοντας μεταβολή,βγαίνοντας από το προαύλιο της εκκλησίας.Κανείς δεν μπορεί να βγάλει από μέσα μου τον Χριστό που πήρα με την βάφτιση μου.Ίσως τον έθαψα,ίσως δεν τον κατάλαβα,ίσως δεν τον άφησα να μου μιλήσει,ίσως τον πλήγωσα.όμως υπάρχει Αθάνατος στο κύτταρο μου,στην ύπαρξη μου.
Ας τον αφουγκραστούμε λοιπόν μέσα μας να μας ψιθυρίζει.»Μην φοβάστε σας κρατώ στην αγκαλιά μου,τώρα που όλοι και όλα σιώπησαν Εγώ μιλώ .Μπορεί τώρα να σας τύλιξε το σκοτάδι Εγώ θα σας οδηγήσω στο Φως από εσάς θέλω μόνο το ΝΑΙ»Γυρίζοντας στο σπίτι μου σκεφτόμουν:Και αν χιλιάδες ιοί πέσουν πάνω μας ο Χριστός έχει την δύναμη να μας σώσει αναστέναξα!Ένα βάρος έφυγε από πάνω μου και η ελπίδα φώλιασε στην ψυχή μου.Καλό αγώνα σε όλους μας
Η συγγραφέας
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
