Γράφει η Ευδοξία Δαβόρα
μουσικοπαιδαγωγός- μουσικοθεραπεύτρια
Αφορμή για το σημερινό άρθρο, στάθηκε μια συνάντησή μου με τρεις νέους ανθρώπους. Τον Σωτήρη, τη Γεωργία και τον Αργύρη. Τρία παιδιά που μου υπενθύμισαν για ακόμα μια φορά, πως είναι να είσαι παιδί με ειδικές- μαγικές ικανότητες. Πόσο δύσκολο, προκλητικό και συνάμα γοητευτικό είναι να δουλεύεις με τέτοιους ανθρώπους.
Μπήκαν στο στούντιο για ηχογράφηση. Σοβαροί στην αρχή, αλλά μπορούσες να διακρίνεις στα μάτια τους τη λαχτάρα. Τη λαχτάρα της γνώσης. Οι κιθάρες, τα μικρόφωνα, υπολογιστές και ακουστικά. Παίρνουν τη θέση τους σαν έμπειροι συνομιλητές και ξετυλίγουν ένα δικό τους κουβάρι. Τις μουσικές που αγαπάνε, τα τραγούδια τους, τη θεατρική παράσταση στην οποία πρωταγωνίστησαν. Και το μυστικό του Αργύρη… ‘’Θέλω να γίνω ντράμερ!’’
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει πραγματικά η μουσική στις ζωές μας; Πόσο μπορεί να επηρεάσει την καθημερινότητά μας. Τη διάθεση μας. Πόσο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας; Δεν είναι λίγες οι φορές που η μουσική μας προσφέρει χαλάρωση ή ενέργεια και μας δίνει τη δυνατότητα να αποδράσουμε και να ταξιδέψουμε νοητά από την καθημερινότητα. Μας δημιουργεί την θέληση να αφήσουμε το μυαλό μας να ονειρεύεται, και μέσα από την μουσική να ανεβάσουμε την διάθεση μας και να αφεθούμε στους ρυθμούς της και στις εικόνες που μας εμπνέει. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο, η μουσική αυτομάτως παύει να είναι απλώς ένα στοιχείο χαλάρωσης, αλλά υποσυνείδητα παίρνει και έναν θεραπευτικό ρόλο. Για τους ‘’ειδικούς’’ είναι εργαλείο. Για κάποιους, μέσο αποσυμπίεσης. Για αυτά τα παιδιά όμως, είναι τρόπος ζωής. Είναι στιγμές δημιουργίας.
Διάθεση πλέον γιορτινή. Η πόλη γεμάτη φώτα, χρώματα και μουσικές. Ο Σωτήρης μου μιλάει με έναν απίστευτο ενθουσιασμό για το εργαστήριο του. Μεταξοτυπίες. Τόσο ζωντανός στις περιγραφές του! Τα μάτια του μεγαλώνουν καθώς μιλάει για το δικό του εργαστήριο. Εγώ ακούω Βυζαντινή μουσική όταν φτιάχνω μπομπονιέρες. Μας λέει όλο χαρά η Γεωργία και η μουσικοπαιδαγωγός τους η Σοφία, γελάει πονηρά. Σύμμαχος, σύντροφος και οδηγός τους, μαζί με την κυρία Στογιάννη, διευθύντρια του Μικτού Κέντρου Διημέρευσης – Ημερήσιας Φροντίδας Απασχόλησης & Κατάρτισης ΑμεΑ. Των παιδιών της άνοιξης. Κοντά τους και τόσοι ακόμη εργαζόμενοι και εθελοντές, που καθημερινά αφήνουν εκεί ένα κομμάτι της ψυχής τους. Γιατί όλα τα πράγματα στη ζωή θέλουν ψυχή. Ακόμα και αυτά που εμείς υποτιμούμε ή μας φαίνονται αυτονόητα.
Αυτές τις ημέρες λοιπόν, ‘’Τα παιδιά της άνοιξης’’ θα βρίσκονται στην πλατεία δημαρχείου της Βέροιας. Από τις 15 έως τις 17 Δεκεμβρίου. Θα εκθέσουν τις δημιουργίες και τα έργα τέχνης τους, μαζί με ένα ημερολόγιο που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια αγαπημένων τους ανθρώπων και ο Σωτήρης, μου υποσχέθηκε να μου κρατήσει μια από τις κούπες που έφτιαξε. ‘’Δώρο από τον Άγιο Βασίλη’’.
