Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Μετά από 16 χρόνια συνδικαλιστικής περιήγησης, 26 χρόνια γάμου και 28 χρόνια ως ελεύθερος επαγγελματίας κατέληξα: να ντύνομαι στη «μπουτίκ μπαμπάς & μαμά», να τρώω από το «μάρκετ πεθερός & πεθερά» και να σας «πολεμώ» με το πληκτρολόγιο μου».
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
σήμερα πληκτρολογώ μέσα στην τρελή χαρά.
Χρόνια προβλήματα που δεν μπορούσα να λύσω, με τη μία θα εξαφανιστούνε.
Σε πόσους δόκτορες πήγα δεν περιγράφεται, τι διαιτολόγους, … τι γραφολόγους, όλους τους είχα επισκεφθεί!
Όχι όμως δικηγόρους, που τελικά είναι οι σωτήρες μου και δωρεάν.
Εμφανίστηκε φίλοι μου, o λόουερ, όχι το πτυχίο, αλλά ο δικηγόρος, για να μας τονίσει, ότι η Εύα μας πέρασε από βασανιστήριο, κάτι σαν φάλαγγα και είχε και περίοδο!
Συμπάσχοντας με τον τέως έρωτά μου, μετά την Μόνικα, η Εύα και ο Αδάμ, μία παρέα είμαστε όλοι, ανακάλυψα ότι όταν έχεις περίοδο μπορεί να πάρεις μέχρι και τρία κιλά, έχεις πρήξιμο, φούσκωμα, και δεν μπορείς να πετάξεις, εάν η σερβιέτα δεν έχει φτερά!
Και εγώ τόσα χρόνια, προσπαθούσα να εξηγήσω τα κιλά μου και τα πρηξίματα.
Τρως να μου λένε όλοι, μόνο σαλάτες να τους λέω, ενώ το πρόβλημά μου είναι η περίοδος.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, την περίοδο που είχα καψούρα με τη Μυρτάλη (και γη ελιάς ο χοντρούλης!), εκείνη την περίοδο παίζει να έβαλα και 10 κιλά.
Αργότερα ήταν η περίοδος της Αργυρούλας (και σασμό ο μπουλούκος!), εκείνη την περίοδο άλλα 15 κιλά, διότι μαζί είχα φάει και χυλόπιτα!
Αργότερα, τα χρόνια περάσανε, υπήρξε η περίοδος της Μόνικας, πολύ χοντρή περίοδος εκείνη, καμιά 25 κιλά!
Εάν βάλω και την περίοδο που ήμουν άνεργος και έπνιγα τον πόνο μου στο φαί, να τα παραπανίσια γραμμάρια.
Άρα, με βάση τη νομική επιστήμη, το πρόβλημα της παχυσαρκίας, είναι η περίοδος!
Έτσι απλά, λιτά και όμορφα!
Από την άλλη υπάρχουν και οικονομικοί λόγοι, διότι πλήρωνα σημαντικά ποσά για σερβιέτες με φτερά, κακώς, διότι από τη στιγμή που με την περίοδο παίρνεις κιλά, τι φτερά πρέπει να έχει μία σερβιέτα, για να πετάξει ένας παχύσαρκος!
Δήλωσε ο πολύγλωσσος δικηγόρος:
«… για 16 ώρες (η Εύα) ήταν σε ένα κελί της αστυνομίας και όχι στη φυλακή. Αρνήθηκαν να της δώσουν δεύτερη κουβέρτα. Της πήραν το παλτό. Αυτό είναι βασανιστήριο.
Τα φώτα ήταν αναμμένα συνέχεια. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Αυτό είναι βασανιστήριο.
Ήταν αδιάθετη με πολύ αίμα, χωρίς να μπορεί να πλυθεί. Αυτό είναι βασανιστήριο».
Να κλάψω τώρα ή να πληκτρολογήσω, ένα μεγαλόπρεπο «αι σιχτίρ», για αυτά τα φρικτά βασανιστήρια.
Για να μην πούμε για το κελί τριάντα τρία, που δεν έχει καθόλου ανέσεις.
Τέτοια βασανιστήρια, δεν τα χωρά ανθρώπινος νους.
Αντί να βρίσκεται στο πατρίντα και να απολαμβάνει το φρέντο της σε κάποια παραλία, λόγω δικαιοσύνης από τα λίντλ, αναγκάζεται να ζει στο μεσαίωνα των Βρυξελλών!
Όσον αφορά το θέμα της δεύτερης κουβέρτας, εάν είχε ανταποκριθεί στον έρωτα του Βελέντζα, δεν θα τη χρειαζότανε!
Για τις υπόλοιπες γελοιότητες, απλή υπενθύμιση, διότι πολλοί ξεχνάνε.
Επειδή το πολιτικό σύστημα έχει γεμίσει από Εύες, πολλοί συνάνθρωποί μας δεν έχουν τη δυνατότητα να πάρουν παλτό, τα φώτα τα έχουν σβηστά, διότι η τιμή του ρεύματος φόρεσε σερβιέτες με φτερά και πέταξε.
Με απόλυτο σεβασμό στο βασανιστήριο του παλτού, στο βασανιστήριο της κουβέρτας, στο βασανιστήριο του φωτός, στο βασανιστήριο της περιόδου, εξαιρετικά αφιερωμένο:
«ο πατέρας φυλακή και το παλάτι αδειανό,
ζει στο μεσαίωνα, στο σκοτάδι το πυκνό,
και εσύ Εύα βασανισμένη, μην ξεχνάς το ευρώ!»,
παραλλαγή, του «και εσύ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς τον Ωρωπό»!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
ΥΓ. Πάντα προσπαθούσα να καταλάβω το βλέμμα της Εύας, κάτι μου έβγαζε. Τελικά τώρα το κατάλαβα. Ήταν ο πόνος των βασανιστηρίων του μεσαίωνα!
