Του ιερέως:
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Αυτές τις μέρες, φίλοι αναγνώστες, που γίνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες (2020) στο Τόκυο, παρακολούθησα μεταξύ των άλλων και την εκπομπή «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΗΡΩΕΣ».
Την εν λόγω εκπομπή την είχε επιμεληθεί το 2003, ο σπουδαίος δημοσιογράφος Γιάννης Διακογιάννης.
Μεταξύ των άλλων, παρουσίασε και την δρομέα ταχύτητας Βίλμα Ρούντολφ, η οποία στους Ολυμπιακούς της Ρώμης το 1960, κέρδισε, αν δεν απατώμαι, τρία χρυσά μετάλλια.
Θα μου επιτρέψετε να γράψω λίγα λόγια για την ιστορία αυτής της κοπέλας, που μοιάζει με αληθινό παραμύθι.
«Είναι γεννημένη για τρέξιμο» έλεγαν όσοι έβλεπαν τη Βίλμα στους Ολυμπιακούς της Ρώμης το 1960. Εδώ, όμως ήταν το λάθος. Η Βίλμα δεν ήταν γεννημένη δρομέας.
Αυτό που έγινε το χρωστάει στη σιδερένια θέλησή της. Ο πατέρας της και η μητέρα της δεν ήξεραν πώς να θρέψουν τα 16 παιδιά τους. Δούλευαν και οι δύο μέρα-νύχτα για το καθημερινό ψωμί.
Το πιο δυστυχισμένο από τα φτωχά αυτά παιδιά, ήταν η Βίλμα. Ζύγιζε, όταν γεννήθηκε, ενάμιση κιλό και επειδή ήταν τόσο αδύνατη, την έπιασαν όλες οι παιδικές αρρώστιες.
Μα το μικρό κοριτσάκι ήταν πολύ γενναίο και δεν έκλαιγε ποτέ. Το αριστερό του πόδι είχε μείνει παράλυτο και δεν έβγαινε στο δρόμο, παρά μ’ ένα καρεκλάκι με ροδίτσες. Από κει καθισμένο έβλεπε τα παιδιά να παίζουν και ήθελε να παίξει και αυτή μαζί τους. Μα τα πρώτα βήματα τελειώνουν πάντα στο σκληρό λιθόστρωτο του δρόμου.
Εκατό φορές, χίλιες φορές έπεσε η Βίλμα. Εκατό φορές, χίλιες φορές σηκώθηκε, χωρίς να κλάψει. Ήθελε να γίνει κι αυτή γερό παιδί, να μπορεί να τρέχει με τα άλλα παιδιά στους δρόμους. Άρχισε να κάνει ασκήσεις, όπως είχε πει ο γιατρός στη μητέρα της.
Έλεγε (ο γιατρός) πως σε λίγο θα ξεπερνάει τ’ άλλα παιδιά στο τρέξιμο. Τα παιδιά γελούσαν εις βάρος της. Μα τελευταία γέλασε η Βίλμα. Οι καθημερινές ασκήσεις και η επιμέλειά της έφεραν καρπούς
Το κουτσό κοριτσάκι, όταν τελείωσε το σχολείο, περνούσε στο τρέξιμο όλα τα παιδιά της τάξης της, για να γίνει το σύμβολο του γυναικείου κλασσικού αθλητισμού στους Ολυμπιακούς της Ρώμης (1960).
Απίστευτο ε; Και όμως αληθινό. Το πιο δυστυχισμένο παιδί της οικογένειας Ρούντολφ είχε μεγαλώσει ανάπηρο. Δεν συνθηκολόγησε, όμως, με την αναπηρία του. Ήθελε να γίνει σαν τα άλλα γερά παιδιά. Αγωνίστηκε σκληρά και έγινε το δυνατότερο.
Η θέληση, φίλοι αναγνώστες, νίκησε την αναπηρία.
