– Θα σε περιμένω κάτω από τον πλάτανο γιαγιά είπε η Χαρούλα
– Δεν θα αργήσω ,παίρνω ψωμί το κουλούρι σου και έρχομαι να
προσέχεις απάντησε η γιαγιά της
-Τι με κοιτάζεις κορίτσι μου ;έμεινα μονάχος και ξεχασμένος
άκουσε από ψηλά να της μιλά το γέρικο πλατάνι.Η Χαρούλα δεν φοβήθηκε
καθόλου,κάθισε ήσυχα και άκουγε με προσοχή.Όταν ήμουν νέος έρχονταν οι άνθρωποι
και μου έκαναν παρέα.Δίπλα μου είχα τον φίλο μου το Ρολόι.Ψηλός,φτιαγμένος από
ωραίες πέτρες,περήφανος και με δυνατή φωνή!Δεν υπήρχαν ρολόγια τότε,με την
δυνατή φωνή του ξυπνούσαν οι άνθρωποι για την δουλειά,το σχολείο,το
εργοστάσιο.Ακουγόταν μέχρι τα διπλανά χωριά.
– Και τι απέγινε ο φίλος σου;ρώτησε γεμάτη απορία η Χαρούλα
-Μια μέρα το 1930 το γκρέμισαν για να κάνουν την Βέροια πιο
μοντέρνα.Να σου πω την αλήθεια στεναχωρήθηκα πολύ όταν τον είχα δίπλα μου και
ας μαλώναμε,Από αυτόν τον δρόμο δεξιά μου μπήκε ο ελληνικός στρατός στην πόλη
καβάλα στα άλογα με αρχηγό τον βασιλιά.Ο κόσμος τους υποδέχτηκαν με σημαίες και
τραγούδια!Κάποτε εδώ είχε λουλούδια,συντριβάνι βαμμένα παγκάκια και πολλά
περιστέρια.Η Χαρούλα κοίταξε γύρω της ,δεν έβλεπε τίποτα από όλα αυτά.
-Να! εκεί κοντά στο 3ο Δημοτικό σχολείο ήτανε το Ηρώο,ένα
καλλιμάρμαρο βάθρο με σκαλοπάτια,μια πλάκα που είχε χαραγμένο έναν τσολιά με το
όπλο του ,ένα στεφάνι και μια επιγραφή που δεν ξέρω τι έγραφε γιατί ήτανε
αρκετά μακρυά μου.Κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου μαζεύονταν πολύς κόσμος
επίσημοι και κατέθεταν το «Στεφάνι της Τιμής’για να τιμήσουν όλους όσους
θυσίασαν την ζωή τους για εμάς και την πόλη μας!
-Και αυτό το χάλασαν;ρώτησε η Χαρούλα
-Ναι το χάλασαν ,ενοχλούσε τους γύρω κατοίκους γιατί κάθε Κυριακή πρωί η Στρατιωτική μπάντα
έπαιζε μπροστά στο Ηρώο εμβατήρια.Έκαναν ένα άλλο Ηρώο δίπλα στα δικαστήρια
.Ένα σιδερένιο άγαλμα που με τον καιρό σκούριασε και λέρωνε τα μάρμαρα.έτσι την
θέση του πήρε το γυάλινο Ηρώο που βλέπουμε μέχρι σήμερα.
-Και εσύ πώς γλίτωσες από την εξέλιξη;ρώτησε η Χαρούλα το
πλατάνι.
-Ήρθαν μια χρονιά το 1960 αν θυμάμαι καλά υλοτόμοι με τσεκούρια
και πριόνια έτοιμοι να με κόψουν.Αλλά ένας πολύ καλός άνθρωπος που ήταν
και ιστορικός ξεσήκωσε όλο τον κόσμο της
πόλης και έτσι σώθηκα!Του οφείλω την ζωή μου .Σε αυτήν την μεγάλη πλατεία που
παλιά λεγόταν Πλατεία Γεωργίου Α΄ή Πλατεία Δικαστηρίου,γίνονταν
παρελάσεις,πολιτικές συγκεντρώσεις,μαζεύονταν κόσμος για την Κυριακάτικη βόλτα
του ,είχε λούνα παρκ για τα μικρά παιδιά.Είχε ξενοδοχείο,καφενείο,φυλακές
κινηματογράφο το «Ζάππειον»Από
εδώ περνούσε και το
λεωφορείο για να πας Θεσσαλονίκη.
-Έλα Χαρούλα πάρε το κουλούρι σου φεύγουμε είπε η γιαγιά και
την πλησίασε.Η Χαρά χαιρέτησε με τρόπο τον γερο πλάτανο,τον ευχαρίστησε με ένα
χαμόγελο και αυτός έκανε το ίδιο κουνώντας τα γέρικα κλαδιά του.
-Γιαγιά γιατί η πλατεία λέγεται πλατεία Ωρολογίου;
-Γιατί στον τοίχο του Δικαστηρίου υπήρχε ένα μεγάλο στρόγγυλο
Ρολόι.Τρώγοντας το κουλούρι της το μικρό κορίτσι σκεφτόταν όλα αυτά που έμαθε
για την μεγάλη πλατεία της πόλης από τον γερο πλάτανο.Φυσικά δεν είπε τίποτα
στην γιαγιά της .Αυτό βέβαια θα ήταν και το μυστικό της….
«Βασισμένο στο βιβλίο του Ν.Ι.Καλλιγά
(Αναπολώντας στους δρόμους της Παλαιάς Βέροιας)
