Η επικαιροποίηση, με βάση τα τρέχοντα δεδομένα, του εισηγητικού και διεκδικητικού πλαισίου της Ιατρικής Κοινότητας, για την Υγεία των πολιτών και την προάσπιση της υπόστασης του Ιατρικού Δυναμικού.
2. Η διαμόρφωση και τήρηση κανόνων για ενιαία επικοινωνιακή τακτική.
3. Η διαρκής εγρήγορση και παρέμβαση των Πρωτοβάθμιων και Δευτεροβάθμιων Ιατρικών Οργανώσεων της Ιατρικής Κοινότητας, για τα πάγια και τα τρέχοντα ζητήματα της Υγείας. Μόνο εφόσον συνδυαστούν τα ως άνω στοιχεία, ο διάλογος με τους κυβερνητικούς παράγοντες, μπορεί να λάβει ουσιαστικό περιεχόμενο μέσω της ισχυροποίησης της ιατρικής εκπροσώπησης.
Εν εναντία περιπτώσει ο διάλογος είτε με την συμμετοχή είτε όχι των εκπροσώπων της Ιατρικής Κοινότητας, θα εξακολουθήσει να έχει προσχηματικό χαρακτήρα εξυπηρετώντας απλώς και μόνο επικοινωνιακές σκοπιμότητες.
Σε ένα δημόσιο διάλογο, υπό οποιαδήποτε μορφή, έκαστος των συνομιλητών, αναπτύσσει την ισχύ που διαθέτει προκειμένου να αναδείξει τις θέσεις του.
Στο διάλογο που προαναγγέλει η πολιτική ηγεσία για τα τρέχοντα και τα γενικότερα θέματα Υγείας, ενεργοποιεί το σύνολο των εξουσιών που άμεσα η έμμεσα ελέγχει, ήτοι την κυβερνητική, την νομοθετική, την διοικητική, την δικαστική και ανάλογα με τις περιστάσεις, την εξουσία των ΜΜΕ.
Η ισχύς που μπορεί να αναπτύξει η Ιατρική Κοινότητα είναι η ενεργοποίηση των Φορέων, η συσπείρωση τους και η αγωνιστική εγρήγορση όλων των Ιατρών.
Αυτό σημαίνει ότι όλες οι Ιατρικές Οργανώσεις, πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή κινητικότητα με διαρκή επικοινωνία, αμφίδρομη ενημέρωση, εκδόσεις αποφάσεων εναρμονισμένων στο πάγιο διεκδικητικό πλαίσιο και διαμόρφωση αγωνιστικού πνεύματος εν όψει των εξελίξεων.
Οι πρόσφατες αρχαιρεσίες των Ιατρικών Συλλόγων της χώρας ανέδειξαν νέα Διοικητικά Συμβούλια που οφείλουν να ενεργοποιηθούν άμεσα και αποτελεσματικά, ενεργοποιώντας την δυναμική τους, στα πλαίσια των πάγιων διεκδικήσεων της Ιατρικής Κοινότητας. Μόνο εφ όσον συνειδητοποιήσουν οι κυβερνητικοί παράγοντες ότι η Ιατρική Κοινότητα βρίσκεται σε αγωνιστική εγρήγορση, μπορεί να παραμερίσουν την συνήθη αδιαλαξία που επιδεικνύουν, ώστε να πραγματοποιηθεί ουσιαστικός και παραγωγικός διάλογος. Οι ώρες αυτές της νομοθετικής κινητικότητας, μπορούν να αποβούν κρίσιμες όχι μόνο για την περίθαλψη των πολιτών και την επαγγελματική προοπτική του ιατρικού λειτουργήματος, αλλά και για την ίδια την υπόσταση των Ιατρικών Συλλόγων και των κλαδικών Ιατρικών Οργανώσεων.
Και εδώ έγκειται η ιστορική ευθύνη των Ιατρικών Φορέων να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στην εντολή των μελών τους και στην γενικότερη κοινωνική απαίτηση.
