Γράφει η Ευδοξία Δαβόρα, μουσικοπαιδαγωγός- μουσικοθεραπεύτρια
Λεκτική, φωνητική επικοινωνία. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε τα
μόνα πρωτεύοντα από τα υπόλοιπα θηλαστικά, που μπορούν να ελέγξουν με ευελιξία
το ύψος , τον τόνο και τη χροιά των φωνών μας. Αυτός ο μελωδικός έλεγχος,
προφανώς δεν είναι σημαντικός μόνο για τις ικανότητες μας στο τραγούδι.
Η
διακύμανση του ηχοχρώματος, μεταφέρει σημαντικές πληροφορίες κατά τη διάρκεια
της ομιλίας, συμπεριλαμβανομένης της διάθεσης του ομιλητή, του ύφους του, των
λόγων έμφασης σε συγκεκριμένες λέξεις, ή το εάν μια πρόταση αποτελεί δήλωση ή ερώτηση.
Οι διακυμάνσεις αυτές διαφέρουν ανάλογα με την κουλτούρα, τη γλώσσα και τη
διάλεκτο του κάθε πολιτισμού, που με τη σειρά τους επηρεάζονται και από τον
σωματότυπο ή τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται την αναπνοή τους οι άνθρωποι
στις διαφορετικές γωνιές του πλανήτη. Μερικές ομιλούμενες γλώσσες, όπως η
κινεζική, χρησιμοποιούν τον τονισμό ακόμη και για να δώσουν διαφορετικές
σημασίες σε κατά τα άλλα πανομοιότυπες στη γραφή λέξεις.
Μια νέα έρευνα από τους Benjamin Dichter μεταδιδακτορικού ερευνητή και Edward F. Chang, καθηγητή νευρολογικής του Πανεπιστημίου
του Σαν Φρανσίσκο δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2018 στο Cell.
Η μελέτη αποκαλύπτει ποια περιοχή του
ανθρώπινου εγκεφάλου επηρεάζει τις φωνητικές πτυχές του λάρυγγα και των
φωνητικών χορδών, ώστε να μας επιτρέψουν να ελέγξουμε τον τρόπο της ομιλίας
μας.
Οι γνώσεις σχετικά με τον έλεγχο της ομιλίας, θα μπορούσαν να προετοιμάσουν
το έδαφος για την πρόθεση του εγκεφάλου, να μπορεί να επιτρέψει στους ανθρώπους
που δεν είναι σε θέση να μιλούν, να εκφραστούν με φυσιολογικό τρόπο.
Η ομάδα του Dr.
Chang, έδειξε πώς ένα
μέρος του εγκεφάλου ελέγχει τους μύες του προσώπου, τη γλώσσα και τους μυς του
λαιμού, για να παράγει τους υγρούς συνδυασμούς φωνηέντων και συμφώνων που
αποτελούν τους κύριους φωνητικούς ήχους της ομιλίας. Η νέα τους μελέτη όμως, δείχνει
ότι μια τελείως διαφορετική περιοχή του εγκεφάλου διέπει ανεξάρτητα τη
“μουσική” του λόγου.
Όταν πιέζεται ο αέρας μέσω του λάρυγγα, μπορούμε
να ελέγξουμε πόσο γρήγορα θα δονηθούν οι φωνητικές μας χορδές για την παραγωγή
του ήχου με βάση την ταχύτητα με την οποία βγαίνει από το διάφραγμά μας ο
αέρας. Η διαδικασία αυτή μοιάζει πολύ με τη διαδικασία παραγωγής ήχου και σε
μία κιθάρα. Η σύσφιξη μιας χορδής και η αύξηση της τάσης που ασκούμε σε αυτήν.
Στόχος είναι να καταλάβουμε το πως τα κύτταρα του εγκεφάλου
κωδικοποιούν πραγματικά τα σήματα εντολών, που καθιστούν δυνατή την ομιλία. Ως
νευροχειρουργός στο Κέντρο Επιληψίας του UCSF , ο Chang χρησιμοποιεί κάποιους από τους ασθενείς του, για να
εντοπίσει τη γένεση των κρίσεων τους.
@@ads-96@@
Οι ερευνητές μελέτησαν το πως οι
εγκέφαλοι αυτών των εθελοντών τροποποίησαν τις αλλαγές στο ηχόχρωμα για να
δώσουν έμφαση σε διαφορετικές λέξεις μιας απλής πρότασης. Οι εθελοντές διάβασαν
την ίδια πρόταση πολλές φορές, υπογραμμίζοντας μια διαφορετική λέξη κάθε φορά,
η οποία άλλαξε με λεπτότητα τη σημασία της πρότασης. Διαπίστωσαν ότι η
ενεργοποίηση των νευρώνων σε μια περιοχή του εγκεφάλου, που ονομάζεται ραχιαίο
λαρυγγικό κινητικό φλοιό, συνδέεται με τις γρήγορες αλλαγές στη μελωδία της
φωνής.
Όσο πιο ενεργή ήταν εκείνη η περιοχή
του φλοιού, τόσο υψηλότερη ήταν και η ικανότητα του ομιλητή να εκφέρει σωστά
τις λέξεις, τόσο κατά τη διάρκεια της ομιλίας, όσο και όταν οι ασθενείς
κλίθηκαν να τραγουδήσουν μια απλή μελωδία.
Με έναν παράξενο τρόπο η διέγερση
αυτών των νευρώνων ενεργοποιεί το ίδιο μέρος του κινητικού φλοιού στους
ανθρώπους, όχι μόνο όταν τραγουδούν αλλά και όταν μιλούν σε κατοικίδια ζώα ή στα
παιδιά. Αυτό προκαλεί αυτομάτως την κάμψη των μυών του λάρυγγα, αλλά προσθέτει αυθορμητισμό
και συναίσθημα σε πολλούς από τους ασθενείς.
“Ο έλεγχος του λάρυγγα είναι ένα βασικό βήμα στην
εξέλιξη της ομιλούμενης γλώσσας”, δήλωσε ο Dr. Chang. ‘’Αλλά για να κατανοήσουμε πώς ο εγκέφαλος ελέγχει τον
λάρυγγα κατά τη διάρκεια της ομιλίας, οι ερευνητές χρειάζονται ενόραση για το
τι συμβαίνει στον εγκέφαλο σε πραγματικό χρόνο, ενώ ο κόσμος μιλάει’’.
