Γράφει ο
Αναστάσιος Βασιάδης
«Πόλεμος πατήρ πάντων»
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
Η αναφορά στην γνωστή ρήση του μεγάλου Εφέσιου φιλοσόφου, γίνεται με αφορμή τον γενικότερο χαρακτηρισμό της παρατεινόμενης επιδημικής κρίσης του κορωνοϊού, ως εμπόλεμης κατάστασης.
Και πράγματι, τα περιοριστικά μέτρα που καθορίζουν την καθημερινότητα των κοινωνιών, παραπέμπουν σε καταστάσεις εμπολέμων περιόδων της ιστορίας, πρωτόγνωρες για τις νεότερες γενιές.
Ο Ηράκλειτος με την ρήση του, φυσικά και δεν επιχειρεί να υμνήσει τον πόλεμο, ως φαινόμενο ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των ανθρώπων.
Ο φιλόσοφος επισημαίνει ότι οι καταστροφές που επιφέρει ο πόλεμος, δίνουν το κίνητρο στους ανθρώπους, να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για τα ζητήματα που τους αφορούν και να εργαστούν μεθοδικά και αποτελεσματικά για την θωράκιση της Ειρήνης, που αποτελεί την αποκλειστική προϋπόθεση της προόδου, της ανάπτυξης και της ευημερίας.
Η εμπόλεμη κατάσταση που χαρακτηρίζει την σοβούσα επιδημική κρίση του κορωνοϊού, δίνει την αφορμή στους ιθύνοντες και σε ολόκληρη την κοινωνία, να προσεγγίσουν με αναθεωρητικό πνεύμα, την ανάγκη ανασχεδιασμού της συνολικά παρεχόμενης περίθαλψης, κατά τρόπο που να αποτραπεί το ενδεχόμενο επανάληψης του υγειονομικού αιφνιδιασμού που οδήγησε το Σύστημα Υγείας στα όρια της κατάρρευσης του.
Η υλοποίηση του προγράμματος των αντι covid εμβολιασμών, αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία υγειονομικής αναθεώρησης και ανασχεδιασμού.
Ο εμβολιασμός αποτελεί κατ αρχήν ιατρική πράξη, η οποία επιτελείται από τον αρμόδιο ιατρό.
Παρά το γεγονός ότι στην τεχνική διαδικασία του εμβολιασμού μετέχει εξειδικευμένο νοσηλευτικό και γενικότερα υγειονομικό προσωπικό, η αρμοδιότητα ανήκει αποκλειστικά στον ιατρό που έχει και την ευθύνη της ιατρικής πράξης.
Οι εμβολιασμοί γενικά ως ιατρικές πράξεις πρόληψης, αποτελούν δράση που εντάσσεται στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
Η ανάπτυξη των εμβολιαστικών κέντρων κυρίως στις νοσοκομειακές μονάδες, αποτελεί περιστασιακή εξέλιξη ανάγκης, η οποία όμως παραβλέπει την αρμοδιότητα της ΠΦΥ και επιβαρύνει υπέρμετρα τα Νοσοκομεία, τα οποία και λόγω της επιδημικής κρίσης έχουν περιέλθει στα ακραία όρια αντοχής τους.
Η επιτακτική αναγκαιότητα του ταχύτερου δυνατόν εμβολιασμού του συνολικού πληθυσμού έναντι της απειλής του κορωνοϊού, αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση επίτευξης της επιθυμητής ανοσίας, της επιστροφής στην κανονικότητα, της επανάληψης των δραστηριοτήτων των πολιτών και της οικονομικής ανάκαμψης, μετά τις επιπτώσεις που επέφερε η εμπόλεμη κατάσταση της επιδημικής κρίσης covid.
Για την επίτευξη της ταχύτερης δυνατόν εφαρμογής του εμβολιαστικού προγράμματος του αντι covid εμβολιασμού, είναι αναγκαίοι δύο παράγοντες ήτοι, η εξασφάλιση του αναγκαίου αριθμού εμβολιαστικών δόσεων και η ανάπτυξη των απαραίτητων εμβολιαστικών κέντρων.
Εις ότι αφορά τις εμβολιαστικές δόσεις, η προμήθεια τους αποτελεί αντικείμενο που διεκπεραιώνεται σε συνεργασία με τους Διεθνείς Οργανισμούς και Μηχανισμούς.
Η ανάπτυξη των εμβολιαστικών κέντρων όμως, αποτελεί αποκλειστική εσωτερική αρμοδιότητα και ευθύνη της πολιτείας.
Το εμπόλεμο της επιδημικής κατάστασης του κορωνοϊού επιβάλλει, σύμφωνα και με την ερμηνεία του Ηράκλειτου, την αναθεώρηση της μέχρι τώρα κρατούσας αντίληψης για την οργάνωση της περίθαλψης των πολιτών και ειδικότερα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.
Η αναγκαιότητα της ανάπτυξης των αναγκαίων εμβολιαστικών κέντρων, αποτελεί μια σαφή πρόκληση προς τούτο.
Οι νοσοκομειακές μονάδες, είναι εμφανές ότι δεν μπορούν να σηκώσουν όλο το βάρος του εμβολιαστικού προγράμματος, χωρίς να υποβαθμίσουν το επίπεδο της περίθαλψης των νοσηλευομένων ασθενών.
Οι δε υφιστάμενες δημόσιες δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας υπολείπονται της αναγκαίας στελέχωσης, για την διεκπεραίωση του εμβολιαστικού προγράμματος, κατά τρόπον ώστε να επιτευχθεί η επιθυμητή ανοσία του πληθυσμού το ταχύτερο δυνατόν.
Σε αυτές τις ιδιάζουσες εμπόλεμες συνθήκες γεννάται η απαίτηση για αλλαγή της κρατούσας αντίληψης σε ότι αφορα την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, με την αναγκαία στελέχωση των δημοσίων δομών και την ισότιμη αξιοποίηση του αυτοαπασχολούμενου ιατρικού δυναμικού, που υφίσταται με την έγκριση και ευθύνη του κράτους, λειτουργώντας όμως με άνισους όρους.
Είναι γνωστό ότι σε ένοπλες εμπόλεμες καταστάσεις, στρατεύονται άπαντες υπό ενιαία διοίκηση και ευθύνη εξασφάλισης εξοπλισμού.
Κατ αναλογία η «εμπόλεμη» επιδημική κατάσταση απαιτεί την αξιοποίηση παντός δυναμένου να συνεισφέρει στην απαίτηση της ταχύτερης δυνατόν ολοκλήρωσης του αντι covid εμβολιασμού.
Με αυτήν την συνεισφορά θα υπάρξει και ανταπόκριση στο πάγιο αίτημα των πολιτών για ουσιαστικά ελεύθερη επιλογή ιατρού, που επιχειρήθηκε μεν να καθιερωθεί με την θέσπιση του Οικογενειακού Ιατρού, αλλά με αδέξιο και περιορισμένης αποτελεσματικότητας τρόπο.
Προς τούτο απαιτείται η αναθεώρηση των μέχρι τώρα ισχυόντων και η διαμόρφωση ενός νέου θεσμικού πλαισίου Υπηρεσιών Υγείας, σύμφωνα και με την αντίληψη που επιβάλλει ο «πόλεμος πατήρ της επιδημικής κρίσης ».
