Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων χθες, 1η Οκτωβρίου, μια μέρα που υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Πόσο «τιμάει» όμως η σύγχρονη Ελληνική πολιτεία τους ηλικιωμένους που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν την άνοια, το αλτσχάϊμερ, τη, ανημποριά, τη δυσκολία της ηλικίας και της μοναξιάς; Σε ποιο βαθμό, η Ελληνική Πολιτεία μεριμνά για τη φροντίδα των ηλικιωμένων που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν;
Οι εποχές και οι ανάγκες έχουν αλλάξει. Τα παιδιά τους, που είναι κι αυτοί οικογενειάρχες με παιδιά, αντιμετωπίζουν πλέον μια δύσκολη οικονομική κατάσταση που απαιτεί τη συμβολή και των δύο μελών του ζευγαριού στις υποχρεώσεις του σπιτιού και των παιδιών. Οι ηλικιωμένοι δεν ζουν πλέον με κόρες και νύφες όπως παλιά. Και είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις που για εργασιακούς λόγους, τα παιδιά τους φεύγουν στο εξωτερικό.
Πού εναπόκειται λοιπόν η φροντίδα των ηλικιωμένων; Εκτός από τα Γηροκομεία και τα ιδιωτικά κέντρα φροντίδας για τα οποία απαιτείται ένα σεβαστό ποσό, δεν υπάρχει καμία άλλη δυνατότητα και λύση για τους ανήμπορους ηλικιωμένους, πέρα των γυναικών (αλλοδαπών κυρίως) που «κρατάνε» παππούδες και γιαγιάδες και πραγματικά είναι ίσως η μόνη δουλειά με τόσο μεγάλη προσφορά και ζήτηση στις μέρες μας. Η Πολιτεία διαβλέποντας τις ανάγκες των νέων γυναικών και ζευγαριών, έχει δώσει λύσεις με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και πραγματικά εξυπηρετεί χιλιάδες εργαζόμενες μητέρες. Για τους ηλικιωμένους όμως και γι’ αυτούς της επόμενης «σειράς» τί έχει προβλέψει η Ελληνική πολιτεία; Στο εξωτερικό αυτές οι δομές λειτουργούν εδώ και χρόνια, προσφέροντάς τους, μια αξιοπρεπή διαβίωση.
Στην Ελλάδα το πρόβλημα άρχισε ήδη να χτυπάει πολλές πόρτες. Μήπως πρέπει να μπουν σε προτεραιότητα τέτοιου είδους υπηρεσίες, που αφορούν όλη την κοινωνία;
Δομές που θα μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα όλων, «ποιος θα μας κοιτάξει στα γεράματα;».
