Αγαπημένε μου Ορέστη,
Πάνε 3 χρόνια από τότε που έφυγες το Μεγάλο Ταξίδι και είναι για όλους εμάς που ήμασταν κοντά σου μια απουσία έντονη και στα δύσκολά μας…αβάσταχτη, αφού προσέτρεχες πάντα με την συμβουλή και την σιγουριά σου να μας στηρίζεις. Αυτός είναι ο κύκλος της ζωής και ουδείς δεν είναι αθάνατος, όμως αυτό που κατάφερες στη ζωή σου είναι η μνήμη σου να παραμένει ζωντανή μέσα από τα βιώματα που έχεις χαρίσει στον καθένα μας, αλλά και μέσα από τα γραπτά σου, ιδιαίτερα μέσα από τα αγαπημένα χρονογραφήματα του ΕΠΙΚΑΙΡΟΥ.
Τα δικά μου λόγια φτωχά, εξάλλου είμαι σίγουρος ότι δεν θα σου άρεσαν λόγια πομπώδη για την ζωή και το έργο σου, που μάλλον με την γνωστή σου σεμνότητα θα με διέκοπτες ο ίδιος. Προτιμώ να μιλήσουμε μαζί σου, να σε ακούσουμε για μια ακόμη φορά να μιλάς απλά, σοφά και μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας. «Βουτάω» επομένως μέσα στον θησαυρό των ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ κειμένων σου και γυρίζω στο φύλλο σαββατοκύριακου του ΛΑΟΥ της 10ης Δεκεμβρίου 2016, όταν απηύθυνες με τον δικό σου μοναδικό τρόπο δημόσια πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου σου: «Χρονογραφήματα του Επίκαιρου στον «ΛΑΟ». Τα πρώτα 50 χρόνια» που πραγματοποιήθηκε στην Δημόσια Βιβλιοθήκης Βέροιας.
Έγραφες:
«Χρόνια και χρόνια φίλτατε αναγνώστη έσκυβες στη σελίδα τούτη και τιμούσες την ταπεινότητά μου διαβάζοντας τα χρονογραφήματά μου.
Αγκάλιαζες τις σκέψεις μου και τις έκανες δικές σου σκέψεις. Και τις αποδεχόσουν με συμπάθεια ή τις απέρριπτες και στη θέση τους έβαζες τις δικές σου σκέψεις πάνω στο ίδιο θέμα. Όμως με την καλή σου προαίρεση, εκτιμούσες την προσπάθειά μου και από μέσα σου έλεγες: Δεν είναι όπως τα λες αγαπητέ μου Επίκαιρε, όμως εγώ θα σε διαβάζω πάντα, όπως και να τα λες.
Έπειτα σου έγινε συνήθεια και κάθε Τετάρτη, διαβάζοντας την εφημερίδα σου, έφτανες κάποτε και στη δική μου στήλη και έλεγες από μέσα σου: «Άντε να δούμε τι γράφει ο Επίκαιρος σήμερα πάλι». Κι εγώ, προσπαθούσα να δώσω στον αναγνώστη, πάντα και κάτι καλύτερο. Και πάντα, κάτι μέσα στην επικαιρότητα. Με παλιές ή καινούργιες ιστορίες καλέ μου αναγνώστη, κάποιοι άλλοι θα σε κρατήσουν πολύτιμη συντροφιά. Η αναφορά όμως στα τρέχοντα γεγονότα και η παράθεση άποψης πάνω σ’ αυτά, είναι δουλειά υπεύθυνη και δύσκολη. Ιδίως όταν γνωρίζεις πως κάποιοι από τους αναγνώστες σου θα διαφωνήσουν και κάποιοι άλλοι, ίσως δυσαρεστηθούν.
Ξέφυγα όμως από την πρόθεσή μου. Και σήμερα η πρόθεσή μου δεν είναι να σε απασχολήσω με κάποιο ακόμη θέμα. Σήμερα η πρόθεσή μου δεν είναι να σε προβληματίσω αγαπητέ αναγνώστη με κάποια τρέχουσα επικαιρότητα. Σήμερα θέλω να δώσω στα χέρια σου ο ίδιος προσωπικά μια πρόσκληση, που ο «ΛΑΟΣ» απευθύνει στους φίλους και τους αναγνώστες του για τα πενήντα χρόνια της παρουσίας μου στις σελίδες της εφημερίδας.
Δική σας η πρόσκληση. Και με τη δική μου αγάπη».
Ο ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ
Υ.Γ.: όταν έκλεισα το σημείωμά μου συνειδητοποίησα ότι πουθενά δεν αναφέρω το επίθετό σου Σιδηρόπουλος, ούτε καν την ιδιότητα του γιατρού κι όμως είμαι απόλυτα βέβαιος ότι είναι περιττό αφού ο Ορέστης και μάλιστα του ΛΑΟΥ, είναι (έσβησα το ήταν) ένας και μοναδικός.
Ζήσης Μιχ, Πατσίκας
