Για τους «τυχερούς» πρόσφυγες του Αλιάκμονα

Με αφορμή την διήμερη κατάληψη του Κέντρου Φιλοξενίας στην Αγ. Βαρβάρα και την διαμαρτυρία των προσφύγων για τις συνθήκες διαβίωσής τους υπήρξαν πολλές συζητήσεις. Είναι δεδομένο ότι τη ζωή που έχουν αυτοί οι άνθρωποι, που ξεσπιτώθηκαν και ξεριζώθηκαν από την πατρίδα τους, δεν θα την ήθελε κανείς. Ωστόσο έχοντας υπόψη εικόνες από διάφορα καμπ και χοτ-σποτ υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων ανά την Ελλάδα η περίπτωση του στρατοπέδου δίπλα στον Αλιάκμονα είναι μια από τις καλύτερες περιπτώσεις. Δύσκολη η ομαδική ζωή σε καταυλισμό, αλλά όταν δεν είσαι στοιβαγμένος, σου παρέχονται βασικές συνθήκες στέγης και τροφής, μόρφωση για τα παιδιά, αλλά το κυριότερο ασφάλεια τότε ίσως θα μπορείς να το δεις και λίγο διαφορετικά. Γιατί υπάρχουν και συμπολίτες μας, που δυστυχώς είναι άστεγοι, πεινούν ή περιμένουν ένα πιάτο φαγητό στα συσσίτια, δεν μπορούν να παρέχουν τίποτα στα παιδιά τους και ζουν στην απόλυτη ανασφάλεια. Καλό είναι να κοιτούμε μπροστά, αλλά να μην ξεχνούμε να ρίχνουμε και κανένα βλέμμα κατά πίσω…