Ο ΦΙΛΟΚΤΗΜΩΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, γεννήθηκε το 1915 και ήταν γιός του βεροιώτη εκπαιδευτικού Στέφανου Παπαδόπουλου και της Ελισάβετ, με καταγωγή από τον Πόντο. Παντρεύτηκε τη Ροδόκλεια Τζιμοπούλου από την Άρτα, που τη γνώρισε όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στα Γιάννενα ως στρατοδίκης και απέκτησαν δίδυμες κόρες.
Διακεκριμένος δικηγόρος και πολιτικός, έφυγε το απόγευμα της Τρίτης 21 Φεβρουαρίου 1978, σε ηλικία 63 ετών.
Διακρίθηκε ως άριστος ποινικολόγος και σταδιοδρόμησε από το 1938 στα ποινικά ακροατήρια και στο Κακουργοδικείο της Βέροιας. Όλη του τη ζωή, ασχολήθηκε με τα κοινά, διδάσκοντας πολιτική ηθική και ανιδιοτέλεια, ως Δημοτικός Σύμβουλος Βέροιας και ως Βουλευτής.
Θήτευσε, ως Βουλευτής, σε τρείς θητείες. Πρώτη φορά το 1956 με τη ΦΙ.Δ.Ε (Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση) του Σοφοκλή Βενιζέλου και ξανά το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Υπήρξε μέλος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας, επί Υπουργίας Λουκή Ακρίτα, στην περίοδο που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την ιστορική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Με προσωπική υπόδειξη του Γεωργίου Παπανδρέου, εκλέχτηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία, μέλος της δωδεκαμελούς ανακριτικής Επιτροπής για το σκάνδαλο της ΔΕΗ, που είχε συγκλονίσει τότε το πανελλήνιο, όπως και στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.
Εξαιρετικά ευγενής, διακριτικός, ευφυής και δεινός ρήτορας, άφησε εποχή στις αίθουσες του Κοινοβουλίου, όσο και στις δικαστικές αίθουσες. Χαρακτηριστικό, το πρωτοσέλιδο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, υπογεγραμμένο από την Ελένη Βλάχου, με τίτλο «Η Βουλή βρήκε ένα ρήτορα…»
Αγωνίστηκε, μέσα και έξω από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, στους δύο ανένδοτους αγώνες για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Με θυσίες, ανιδιοτέλεια και προσήλωση, πάλεψε για τα δημοκρατικά ιδανικά.
Αρνήθηκε σθεναρά προτάσεις για υπουργοποίηση, από την Κυβέρνηση των αποστατών, όπως και στη συνέχεια από τον τότε Πρωθυπουργό Κων/νο Καραμανλή, μένοντας πιστός στην παράταξη της Ενώσεως Κέντρου, όπου ιδεολογικά ανήκε.
Εκτοπίστηκε στη διάρκεια της 7ετούς Δικτατορίας, πρώτα στη Γυάρο κι από κει στα Καρδάμυλα της Χίου. Όταν επέστρεψε στη Βέροια, μέχρι το τέλος της Δικτατορίας, βίωσε απαγόρευση εξόδου από τα όρια της πόλης.
Ο δικηγόρος Φιλοκτήμων, όπως όλοι τον γνώριζαν, στήριξε με εξαιρετική δοτικότητα τους νέους δικηγόρους, ενώ δεν λειτούργησε ανταγωνιστικά με τους παλιούς συναδέλφους του. Αθόρυβα κι αποτελεσματικά, υπηρέτησε τη Δικαιοσύνη μέσω του γραφείου του, υπερασπιζόμενους πολλούς αδυνάμους και έχοντες ανάγκη υποστήριξης συνανθρώπους, μη διστάζοντας να ασχοληθεί και με υποθέσεις που πολλοί θεωρούσαν «επικίνδυνες»… Ενώ, αθόρυβος και διακριτικός πάντα, ήταν και στις αγαθοεργίες του.
Εκείνο το απόγευμα της Τρίτης, που έφυγε ξαφνικά, συγκλονίζοντας την τοπική κοινωνία, κατά προσφιλή συνήθεια, πριν ανέβει στο δικηγορικό του γραφείο, ξεκίνησε μια παρτίδα τάβλι με το στενό του συνεργάτη , αείμνηστο, Τάσο Ζουμπούλογλου. Πρώτη ζαριά για την εκκίνηση, 6αρες για τον Φιλοκτήμονα. Έγειρε το κεφάλι κι έχασε τις αισθήσεις του. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Βέροιας, όπου άφησε την τελευταία του πνοή.
Πέντε μέρες, μετά τον ξαφνικό θάνατό του, επρόκειτο να πραγματοποιηθούν οι εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου, όπου μετά από παρακλήσεις συναδέλφων είχε αποδεχθεί και διεκδικούσε τη θέση του Προέδρου .
Κατόπιν επιθυμίας της αγαπημένης συζύγου του Ροδόκλειας που αποδήμησε προ ενός έτους, πραγματοποιήθηκε στη μνήμη του δωρεά προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Βέροιας, για την εκτέλεση της οποίας και την επιμέλεια της ανακαίνισης της αίθουσας τελετών – εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου, μερίμνησε η θυγατέρα του Λίζα Παπαδοπούλου.
