Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, τολμώ να πω πως Χριστούγεννα για μένα φέτος, ήταν το ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ…
Μ’ όλα όσα ακούμε κατά καιρούς, μ’ όλες τις ελλείψεις του, μ’ όλα τα κενά, μ’ όλες τις γκρίνιες, δεν παύει να είναι μια μικρή ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΏΠΩΝ , που σκύβει πάνω στον πόνο, τον δικό μου και τον δικό σας και δίνει έναν αγώνα, τον ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΚΑΛΟ για τη ζωή.
Και το λέω αυτό με πλήρη γνώση και βίωμα σε δύσκολες στιγμές μου.
Στις 12 Δεκεμβρίου μπήκα στο Νοσοκομείο με σοβαρό κάταγμα στην επιγονατίδα.
Έμεινα 5 μέρες, χειρουργήθηκα από τον εξαίρετο Διευθυντή της Ορθοπαιδικής κ. Πετρίδη σε συνεργασία με τους απίθανους αναισθησιολόγους και φροντίστηκα από μια ομάδα ανθρώπων με υποδειγματική και «θεραπευτική» συμπεριφορά, από τις νοσηλεύτριες, τον φυσιοθεραπευτή, τις οικονόμους του φαγητού, τους φροντιστές της καθαριότητας…
Ένοιωθα άνθρωπος, ένοιωθα ασφάλεια ότι είμαι στα καλύτερα χέρια…
Αυτοί οι άνθρωποι είναι σε μια μάχη καθημερινή
κι όταν αισθάνεσαι ότι είναι για ΄σενα δίπλα σου ώσπου να σηκωθείς
και να σε δουν να χαμογελάς…τότε ναι, ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ…
Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς….
Η ανάγκη μου να γράψω αυτό το σημείωμα δεν είναι ούτε για να επαινέσω κάποιους, (γιατί δεν το χρειάζονται), ούτε για να ευχαριστήσω κάποιους άλλους.
Πηγάζει απ’ την πίστη μου ότι το θετικό πρέπει να το προβάλλουμε και να το βλέπουμε , μέσα στον ωκεανό των αρνητικών ειδήσεων που προβάλλονται κατά προτεραιότητα και κατά κόρον δίπλα μας.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ συμπολίτες, το 2023 ας το ζήσουμε πιο θετικά και με συμπάθεια και επιείκεια και αλληλεγγύη προς όλους και όλα.
Μαίρη Ναζλίδου
