Όσο και να θέλουν να παρομοιάσουν τον καύσωνα που βιώνουμε με τις συνθήκες του καλοκαιριού του ’87, εκτός από την ένδειξη στο θερμόμετρο τίποτα δεν είναι ίδιο!
Καταρχάς ο κόσμος σήμερα και λόγω κατάλοιπων καραντίνας δεν κουνιέται εύκολα από το σπίτι του και ταμπουρωμένος στο κλιματιστικό του, παραμένει στους 22-23 βαθμούς κι ας έχει έξω 40ρια(και καλά κάνει, ειδικά οι ευπαθείς ομάδες). Το 1987 γίνονταν εκκλήσεις ο κόσμος να μην κυκλοφορεί ειδικά τις δύσκολες ώρες, αλλά και πάλι ποιος δεν θυμάται εικόνες πολιτών να δροσίζονται σε σιντριβάνια, με ανεμιστήρες κάθε είδους, ακόμη και σε καπέλο, αφού τα κλιματιστικά ήταν ακόμη είδος πολυτελείας.
Με την εθνική επιτυχία του Ευρωμπάσκετ ’87, ποιος εξάλλου να μαζευτεί σπίτι, αφού τότε όλοι ανακαλύπταμε το μπάσκετ και μέσα στο λιοπύρι ψάχναμε τις λιγοστές τότε μπασκέτες για να μιμηθούμε τον Γκάλη και τον Γιαννάκη. Σήμερα με λίγη απάθεια ρίχνουμε και μια ματιά στους Ολυμπιακούς για να σπάσει η μονοτονία.
Τα βράδια μέχρι αργά γεμάτα τα μπαλκόνια, οι αυλές(ακόμη υπήρχαν) και τα παιδιά στις αλάνες, αφού η ζέστη δεν άφηνε κανέναν να κοιμηθεί. Σήμερα κλειστά τα θερμομονωτικά κουφώματα μην φύγει η δροσιά του κλιματιστικού, χωρίς να έχουμε επαφή με τον έξω κόσμο, αλλά και με τον γείτονά μας.
Και καλά ήταν τότε καλύτερα; Σίγουρα τότε ο καύσωνας άφησε πίσω του νεκρούς και τα μέσα για να αντιμετωπιστεί δεν ήταν επαρκή. Ωστόσο, μετά από τόσα χρόνια, ας μας επιτραπεί να βλέπουμε μέσα από ένα πρίσμα, ακόμη και την ταλαιπωρία με μια γλυκιά νοσταλγική διάθεση.
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
